Het eerste wat opvalt is dat beiden een toezegging hebben gedaan om in de zomer van 2010 troepen terug te trekken vanuit een missie. Obama zou voor augustus 2010 alle Amerikaanse troepen uit Irak terugtrekken. Balkenende zou voor 1 augustus 2010 de troepen terugtrekken uit Uruzgan. Obama heeft al een redelijke zwaai gemaakt door toe te zeggen dat er nog minstens 50.000 troepen blijven om toezicht te houden. Balkenende begint rond deze tijd ook met het goochelen met woorden maar heeft formeel nog niet bekend gemaakt dat er troepen blijven.

Een ander opvallende overeenkomst is de aanpak van de financiële crisis. Beide leiders willen er geld in pompen bij het leven, beide leiders laten het financieringstekort oplopen tot astronomische hoogten en beide leiders lijken te falen in hun aanpak. Hoewel er regelmatig berichten opduiken over sprankjes hoop ging er in de Verenigde Staten toch weer een zakenbank failliet en hier in Nederland werd bekend dat er wellicht toch nog meer geld in de staatsbank ABN Amro moet worden gepompt. Zowel Balkenende als Obama slaan hier dus geen goed figuur.

Een volgende overeenkomst is dat zowel Balkenende als Obama erg goed zijn in uitstellen. Balkenende heeft het fiasco van de verhoging van de AOW leeftijd en de 20 comissies die gaan besluiten hoe te bezuinigen op z’n naam staan. Obama is erg traag met de hervorming voor de gezondheidszorg en zit nu nog uitgebreid te studeren op de wens van generaals om meer troepen in Afghanistan. De beslissingen worden niet genomen terwijl de situatie vrolijk doormoddert.

Zijn er dan ook verschillen zou je je afvragen? Het antwoord op die vraag is simpel. Natuurlijk zijn er verschillen. Voor Jan-Peter is dit al het vierde kabinet dat zijn naam draagt. Al in 2002 vormde de man zijn eerste kabinet en al sinds die dag worden er volop grappen over hem gemaakt en wordt hem een gebrek aan charisma verweten. Batack Obama is nu aan zijn eerste termijn bezig en is pas een jaar aan het stuntelen, draaien en uitstellen. Hij zou dus nog een deel van dit gedrag kunnen verkopen als onervarenheid, nieuwigheid en onwennigheid

Wat wel duidelijk is, is dat het dus geen barst uitmaakt of je een charismatisch leider hebt of een grijze muis. Het resultaat is hetzelfde. De politici zitten gevangen in de waan van de dag. Regeren is niet langer vooruit zien en al helemaal niet meer het nemen van moeilijke beslissingen. Regeren is verworden tot het beperken van imagoschade en het hopen dat je nog een ambtsperiode vol mag maken.

Is er wellicht verandering gekomen in het aantal militairen dat de Verenigde Staten in het buitenland gestationeerd heeft, of dat actief oorlog voert in Afghanistan en Irak? Ondanks de verkiezingsbelofte lijkt het van niet. Het enige dat er tot nog toe veranderd is, is dat er meer troepen naar het buitenland gingen en dat er meer troepen bezig zijn met de oorlog in het midden oosten. Geen mooi voorbeeld dus van “Time for change!”

Wellicht kunnen we anders naar het economische vraagstuk gaan kijken. De tactiek van George W. Bush was eenvoudig. Laat de markt het zelf uitzoeken en als het nodig is, drukken we dollarbiljetten bij en financieren we het zo. Nogmaals een uitgelezen kans voor “And now it’s time for change!” Onder president Obama werd de steun voor de auto-industrie beperkt (laat de markt het maar zelf uitzoeken) maar om de economie draaiende te houden worden wel de geldpersen aan het werk gezet. Nog nooit is het begrotingstekort van de Verenigde Staten zo gierend uit de klauwen gelopen. Wederom dus geen mooi voorbeeld van “Time for change!”

Zou er dan misschien iets veranderen aan de buitenlandpolitiek van de Verenigde Staten? Een nieuwe president betekent een mogelijkheid om een flinke bezem te halen door het ambtenarenaparaat en de diplomaten die jarenlang het gezicht van de Verenigde Staten bepaalden. Ook hier wederom weinig nieuws onder de zon. De mensen die jarenlang het beleid bepaald hebben, hebben keurig hun baantjes weer terug. Ook van een verandering in de opstelling ten opzichte van Europa, het midden oosten en Israel is nog niets te merken. De toon van arrogantie is gebleven en nog steeds is het standpunt dat de Verenigde Staten de leider is van de democratische wereld heilig. Ook deze derde mogelijkheid die kon leiden tot “Time for change!” lijkt dus danig mislukt.

De conclusie van de eerste maanden Barack Hussein Obama is dan ook meer van hetzelfde. Geen verandering, veel woorden, weinig daden en een deceptie voor alle adepten die dachten dat er daadwerkelijk iets ging veranderen in het binnen- of buitenlands beleid. Wanneer wordt het nu echt “Time for change!”?

Voor een Republikeins abortus provocatus is het te laat, Obama staat op het punt geboren te worden. Alleen een succesvolle verdachtmaking kan hem nog tegenhouden. Als de republikeinen hier een les uit kunnen trekken. is dat wel het feit dat een slechte Republikeinse president, zoals Bush, een toekomstig liberaal suprematie tot gevolg kan hebben. Ik heb zowiezo nooit echt begrepen hoe iemand Republikeins kan stemmen, maar blijkbaar moet je daar Amerikaan voor zijn.

Stiekum heb ik een vervelend gevoel, dat Obama misschien toch verliest, Amerikanen zijn onberekenbaar en potentieel racistisch en dat kan nog een onverwachte uitslag te weeg brengen. Europa huivert en hoopt, ik huiver en hoop, en met onze Joods-Christelijke-Islamitische traditie geloven wij altijd in het goede en dat het goed zal komen, en met Obama zal het goed komen. Door Gods hand is de financiële wereld in duigen, vlak voor de verkiezingen, en vlak nadat McCain Palin had aangewezen als running mate.

Mc Cain maakt zulke merkwaardige vergissingen dat God wel moet bestaan, en na de verkiezingen ga ik weer naar de kerk, tenminste als Obama gewonnen heeft. Ik ga dan een Amerikaanse vlag kopen, een Obama tshirt, en word lid van de Obama fanclub. Ik heb nog niet gedacht over wat ik ga doen als McCain wint. Ik ga Amerika dan weer haten, dat stelletje domme boeren, hoe durven ze… Ik denk vooral dat ik dan een enorme kater zal hebben, Europa zal een kater hebben, en zich ergeren aan die Republikeinen die hun overwinningsroes uitslapen, terwijl ik de zin van het leven met een knallende hoofdijn probeer te ontdekken.
Maar dat zal niet gebeuren, Obama wint gewoon en ik blijf op en vier vannacht een feestje!

Napraten over de grote Lood& Oud ijzer show kan hieronder in de reacties.

Woensdag 3 september 2008. Met een wervelende speech accepteert Sarah Palin haar vice-presidentkandidaatstelling op de Republikeinse Conventie. De gouverneur van Alaska is als een engel die uit het niets verschijnt om John McCain, zelfs de hele Republikeinse partij van de ondergang te redden. Fris en charmant, een voormalig schoonheidskoningin, compenseert ze voor de bejaarde presidentskandidaat. Maar niet alleen de jonge kiezers zien een rolmodel opstaan. Met haar conservatieve teksten krijgt Palin de rechtse vleugel van de partij weer bij de les. Feministen die over Hillary’s verlies treuren zien nieuwe barsten in het glazen plafond verschijnen. Provincievolk heeft zijn spreekbuis gevonden. De media ruiken vers bloed.

Het is niet voor het eerst dat Sarah Palin wordt ingezet vanwege haar aansprekende verschijning. Op dezelfde wijze begon ze haar politieke carrière in haar woonplaats Wassila. Door burgemeester John Stein werd Palin in 1992 als troefkaart ingezet. Via de heffing van verkoopbelastingen beoogde de toenmalige burgemeester de introductie van nieuwe publieke diensten, zoals een politiemacht. Een grote ambitie voor een klein stadje. Palin bleek met haar volkse inborst in staat de inwoners van Wasilla voor Stein’s plannen te winnen en rolde zo de gemeentepolitiek in. Na vier jaar jaar in de gemeenteraad van Wasilla te hebben gezeten, stelde Sarah Palin zich verkiesbaar voor het burgemeesterschap. Ze had oog voor de veranderingen die in Wasilla plaats hadden gevonden. Oerconservatieve olieboeren uit staten als Oklahoma, Texas en Louisiana hadden zich vanwege de gunstige grondprijzen en belastingen in het plaatsje gevestigd. Palin zette deze groep ten koste van Stein naar haar hand en won de verkiezingen van 1996. Als burgemeester lukte het haar om tegelijkertijd belastingen te verlagen en Wasilla van een sportstadion te voorzien. Altijd hield ze in de gaten wat de behoeften van de stadsinwoners waren door direct contact met ze te onderhouden. Zo bleef ze een verbindstuk tussen de mensen en de politiek.

Die dag op de Republikeinse Conventie lijkt Sarah Palin weer dezelfde functie te vervullen. De toehoorders hangen aan haar lippen. Aangezien het Amerikaanse volk haar nauwelijks kent, vertelt ze veel over zichzelf. Ze heeft vijf kinderen. De oudste helpt de Amerikaanse overwinning in Irak binnen te halen, de jongste heeft het Downsyndroom. Palin wist al vroeg in de zwangerschap van de aandoening van de kleinste, maar ze heeft het kind principieel niet willen laten weghalen. Ze is altijd fel tegenstander van abortus geweest. Naast conservatief is Palin, zo komt op de Conventie naar voren, net als McCain een ethisch politicus. Die reputatie heeft ze aan met name één belangrijk wapenfeit te danken. Hoewel Palin een gevierd burgemeester was, moest ze vanwege een lokale wet na twee termijnen het veld ruimen en een nieuwe baan te zoeken. Die vond ze in 2003 in de functie van ‘publiek lid’ van de driekoppige Alaska Oil and Gas Conservation Commission. Deze commissie had als taak toezicht te houden op energiebedrijven. Al snel kreeg Palin door dat haar comissiegenoot Randy Ruedrisch onder één hoedje speelde met de bedrijven onder zijn toezicht. Dat ging lijnrecht tegen Sarah Palin’s principes in. Ze nam ontslag en bracht de hele zaak aan het licht. Met deze onthulling heeft Palin naam gemaakt in de nationale politiek. De naam die haar zowel toegang verschafte tot het gouverneurschap als de vice-presidentkandidaatstelling.

Palin wordt doorgelicht
Na Palin’s toespraak op de Republikeinse Conventie schiet McCain Barack Obama in veel peilingen voorbij. Obama lijkt in deze volkse vrouw een geduchte tegenstander gevonden te hebben. Iedereen wil alles weten van het fenomeen dat Sarah Palin heet. McCain’s campagneteam houdt Palin echter angstvallig weg voor brutale reportersvragen. De media laten het er niet bij zitten en trekken massaal naar Wasilla, op zoek naar antwoorden. Binnen enkele dagen ziet het kleine provinciestadje zich overstroomd door reporters. Ieder detail uit Palin’s persoonlijke en politieke verleden wordt uitgekamd en nageplozen. Dat levert talloze verhalen en schandalen op die uiteindelijk een totaalbeeld vormen van Palin’s karakter.

Het blijkt dat Palin zeker geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken. Al in de gemeenteraad kon ze slecht tegenspraak accepteren, met name van mensen van ‘betere huize’. Ze kon zich dwars opstellen en tot aan het onredelijke toe voet bij stuk houden. En ook later, tijdens haar periode als burgemeester, regeerde ze met harde hand. Van alle belangrijke ambtenaren van Wasilla vroeg ze c.v.’s op. Ze verlangde dat de hoofden van gemeente-afdelingen haar toestemming vroegen alvorens met de pers te spreken. Ze ontsloeg de bibliothecaresse Emmens nadat zij een leenboek over homoseksualiteit op haar verzoek niet verwijderde. Onder publieke druk moest ze het ontslag de volgende dag weer ongedaan maken. Het hoofd van de politie werd eveneens ontslagen zonder goede reden. Hij had tijdens de verkiezingen Palin’s opponent John Stein gesteund. Hoewel het kwam tot een rechtszaak werd zijn ontslag niet teruggedraaid.

Ook het gouverneurschap van Sarah Palin is niet vlekkeloos gebleken. De Amerikaanse media berichtten dat haar traject als gouverneur bezaaid ligt met de politieke lijken van opponenten. Allemaal politici die onethisch bezig waren, volgens Palin. Zelf haalt ze over haar periode als gouverneur graag de verkoop van de gouverneurs-jet en het ontslag van de gouverneurs-kok aan. De jet vond ze een verspilling van geld aangezien ze toch zelden Alaska verliet; de kok een luxe die ze haar kinderen niet gewoon wilde maken. Ze staat er daarnaast op voor dat ze Alaska’s aanspraken op nationale fondsen terug heeft gedrongen. Deze nationale fondsen zijn door het Congres toegekend ten bate van de ontwikkeling van staten en gemeenten. Niet zelden gaat het daarbij over miljarden; volgens de McCain-campagne een verspilling van belastinggeld. Maar de media komen erachter dat Palin niet altijd tegen de aanspraken op deze fondsen is geweest. Tijdens haar termijnen als burgemeester maakte ze er zelfs op grote schaal gebruik van. En ook als gouverneur. Met name berucht wordt haar steun voor de dure ‘Brug naar Nergens’. Een schandaal dat breed in de media is uitgemeten. Tijdens haar verkiezingscampagne voor het gouverneurschap was ze voorstander van dit infrastructurele project. Toen later bleek dat de geplande brug meer tegen- dan voorstanders ontmoette, veegde ze de plannen van tafel. Het geld dat het Congres beschikbaar had gesteld gaf Sarah Palin niet terug, maar stak ze in andere infrastructurele projecten. Menig staatsambtenaar betwijfelt of het geld daarmee beter besteed was.

Bergafwaarts
Naarmate de pers dieper graaft, worden er meer vraagtekens gezet bij McCain’s keus voor Palin als vice-presidentskandidaat. Niet eens zozeer wát ze heeft gedaan blijkt een struikelblok, maar hoeveel ze heeft gedaan. Met slechts 44 levensjaar om in de strijd te gooien, vragen veel mensen zich af of ze wel tegen de taken van een vice-president is opgewassen, laat staan die van president. McCain is immers de jongste niet meer en heeft bovendien een waslijst aan medische geschiedenis. De kans dat Sarah Palin op een dag daadwerkelijk het land regeert, is zeker niet weg te cijferen. Wat weet deze voormalige schoonheidskoningin eigenlijk van de binnenlandse politiek, of de buitenlandse? Heeft ze meer in haar mars dan een fris uiterlijk en een charmant overkomen? McCain’s campagneteam begrijpt dat Palin niet onder deze vragen uit kan komen en zegt een aantal interviews toe. Vanaf dan gaat het hard bergafwaarts met Palin’s populariteit.

Op 11 september 2008 stelt Charles Gibson van ABC World News Sarah Palin de vraag wat voor buitenlandbeleid ze prefereert. Of ze het eens is met de Bush Doctrine? Sarah Palin heeft duidelijk nog nooit van een dergelijke doctrine gehoord. Charles Gibson legt uit dat het gaat om de vraag of Amerika een land al mag binnenvallen als het slechts een bedreiging vormt voor de binnenlandse veiligheid. Palin perst haar lippen opeen, kijkt verwilderd en zucht. Ze voelt zich duidelijk ongemakkelijk. Op 24 september krijgt ze een herkansing. Met Katie Couric van CBS News komt ze weer te spreken over buitenlandse politiek. En weer gaat ze onderuit. Ze wordt geconfronteerd met een uitspraak die ze in het interview met Gibson had gemaakt. Vanwege de enkele omstandigheid dat Rusland dicht bij Alaska ligt, zo had ze aangegeven, meende ze ervaring met buitenlandse politiek te hebben opgedaan. Hoewel ze de confrontatie had kunnen verwachten, kon ze zich niet uit de situatie redden en toonde zich stompzinnig. Striptekenaars en cabaretiers hadden voor weken inspiratie opgedaan.

Na de interviews kan Sarah Palin geen goed meer doen en verliest ze in hoge mate haar draagvlak onder de kiezers. Zeker, de oerconservatieve Republikein draagt haar nog steeds op handen, maar ze is de mensen kwijt die ze eigenlijk aan zich had moeten binden: de vrouwen, de jongeren, de zwevende kiezers. Daarbij komt er een einde aan een lopend onderzoek die Palin’s integriteit aan de kaak stelt. Sarah Palin zou haar macht als gouverneur hebben misbruikt door op haar ambtenaren druk uit te oefenen haar voormalig zwager te ontslaan. De uitslag van het onderzoek is bevestigend en daarmee uitermate schadelijk voor haar imago als verdediger van ethiek in de politiek. Sarah Palin spreekt de beschuldigingen tegen, gooit het over een andere boeg en gaat vol in de aanval op Barack Obama. Ze beschuldigt hem er onder andere van banden met terroristen te onderhouden vanwege zijn connectie met Bill Ayers, een radicaal in de jaren ‘60. Haar aanvallen missen doel. Mensen willen weten wie de economie kan redden, met of zonder radicaal verleden. En één ding weten ze zeker: Sarah Palin is niet de reddende engel.

Palin’s toekomst
Nu Palin’s ster is gedoofd, zijn haar voornaamste taken teruggebracht tot het zich afzijdig houden van de pers, toespraken geven aan conservatieve massa’s en, vooral, proberen de McCain-campagne niet nog meer schade te berokkenen. Vrouwen spreken er schande van dat zíj hen moet vertegenwoordigen, Republikeinen schamen zich voor de keuze van McCain, de pers smult. De kans dat Palin op een dag de president van de Verenigde Staten is, bestaat nog steeds. Echter, die mogelijkheid lijkt met iedere verkiezingspeiling af te nemen; Barack Obama stevent op winst af. En wat moet Palin dan? Terug naar Alaska? Hoewel haar populariteit ook onder de inwoners van de staat inmiddels met een vijfde is afgenomen, is nog steeds ruim 60 procent fan van haar. In Alaska is geen lastige linkse pers, geen zwarte opponent. Slechts haar ‘folks’, waartussen ze weer in de vergetelheid kan raken. Maar toch moet je het Sarah Palin nageven: goed leesvoer was ze wel.