Natuurlijk is het allemaal normaal. Het hoort bij de puberteit dat je uitzoekt en er achterkomt wat wel of niet bij je past en wat je kwaliteiten zijn. Dit inzicht zorgt er voor dat iemand met claustrofobie geen studie gaat volgen voor liftmonteur en de jongen met Gilles de la Tourette niet voor hersenchirurg gaat. Bij sommige mensen dringt het echter nooit door, al gooi je er een hbo-studie tegenaan.

Vandaag in deze serie: MicroSE.

Begin?

Ik heb werkelijk geen idee waar ik moet beginnen. Is het het logo waarvan de jaren ’90 nog vergeefs geprobeerd hebben om het terug te halen? Of toch de website, die uit hetzelfde tijdperk lijkt te komen? Nou ja, laten we een boek niet beoordelen vanwege de omslag, zoals de Engelsen zeggen, en toch maar eens naar de software gaan kijken. Eerst  maar even een herstelpunt maken.

De software. Opnieuw heb ik geen idee waar ik moet beginnen. Alleen al de versienummering: release.release candidate.beta.alpha waarbij de terminologie nog verkeerd gebruikt wordt ook. Zo kan er bijv. een versie 0.0.6.1 zijn, wat een eerste alpha na de zesde beta betekent. Alpha kan dan voor bijvoorbeeld een bugfix staan. Meneer Sander: na een alpha komt een beta en er zijn geen alphaversies van betaversies! Een bugfix zorgt normaal voor een stabielere versie, waardoor een beta dichterbij een release candidate komt. Of is zijn versienummering soms gebaseerd op zelfkennis?

De informatie over deze versienummering komt overigens uit het blog van de ontwikkelaar achter de software van MicroSE: Sander Evers.
In deze blogposts, waarin hij zijn gebruiker(s) op de hoogte houdt van alle ontwikkelingen, vraagt hij ook om feedback. Deze kritiek slaat hij vervolgens direct in de wind, met de mededeling dat de mensen met opbouwende kritiek niet tot zijn doelgroep behoren. Ook valt zijn taalgebruik op; aan de ene kant klinkt het alsof MicroSE een groot softwarehuis is, maar tussen de regels door klinkt de droom van een puber, die er jaren later nog steeds van overtuigd is dat het hem gaat lukken om een bedrijf te hebben wat zo is zoals hij erover praat. Zorg dan wel dat je naar je gebruikers luistert en behandel ze niet alsof ze dom en irritant zijn, want dan krijg je dezelfde soort behandeling terug.

De software

Toch maar even naar de software zelf. Omdat ik me tot nu toe altijd van automutilatie heb kunnen weerhouden, krijgt elk programma niet meer dan tien minuten van mijn tijd.

We beginnen met NoteIt. Na het eenvoudige downloadproces voel ik me gesterkt. Ik klik de installer aan en krijg een taalkeuzescherm. Het valt me gelijk op dat de standaardkeuze Nederlands is, ook al gebruik ik een Engelse versie van Windows. Na de taalkeuze krijg ik de melding dat ik .NET Framework 4.0 Client Profile nodig heb. Vervolgens is er een herstart nodig. Nadat  mijn computer opnieuw is opgestart, zijn de tien minuten eigenlijk al ruim om. Omdat ik ook de beroerdste niet ben zal ik dit voor deze keer door de vingers zien. Ik start de installatie van NoteIt opnieuw en deze keer kom ik netjes door de zogenaamde Wizard heen. Ik kies voor de volledige installatie, waar ook een toolbar bij zit.

Na het automatisch starten van NoteIt door de installatiewizard begint mijn avontuur. Ik kan eenvoudig een notitie aanmaken, en nadat dit is gebeurd klik ik netjes op het kruisje om het programma naar het systeemvak te laten verplaatsen. Plots is mijn notitie weg, samen met de rest van het programma. Ik laat me natuurlijk niet zomaar uit het veld slaan en start het programma opnieuw. Mijn gemaakte notitie verschijnt weer op het scherm en ik kan weer verder. Ik besluit een geavanceerde notitie aan te maken; er gaat een nieuwe wereld voor me open. Nu kan ik ook tekstopmaak gebruiken, inclusief het instellen van de tekst- en achtergrondkleur.

Het ontbreken van een palet met standaardkleuren biedt mij de kans om mijn talenten als schilder te ontplooien. Als een ware Van Gogh meng ik de kleuren doormiddel van de schuifjes met een R, een G en een B ervoor. Oh moment, mijn eerste notitie zit voor mijn tekstveld. Ik klik erop en hoor een piep. Verschuiven is geen optie, wat ik ook probeer. Zou het nu al vastgelopen zijn? Klik..piep..klik..piep. Oh natuurlijk, het kleurenpalet staat nog open. Hierbij zijn de 10 minuten om en is het volgende programma aan de beurt. Oordeel: een 4.

Omdat Connect niet meer is dan een automatische updater voor MicroSE software en ik nog niet overtuigd ben dat ik de toekomstige alpha’s van de beta’s van de release candidates wil hebben, besluit ik verder te gaan met JumpIt.

De installatie gaat er opnieuw vanuit dat ik Nederlands spreek. Aangezien dit klopt besluit ik tot verdere installatie over te gaan. JumpIt start gelijk op na het installeren en ik zie een vierkant scherm voor me wat in 2 kolommen is verdeeld. Onderaan de rechterkolom besluit ik in een vlaag van impulsiviteit op het groene plusje te klikken. Er verschijnt een schermpje waar ik een titel, een bestandsnaam, parameters, een categorie en een icoon kan opgeven. Ook is er nog een leeg tekstveld waarvan me niet duidelijk wordt waar het voor is. Ik vul overal iets in. Bij bestandsnaam klik ik op het mapje wat achter het tekstveld staat en kies ik voor NoteIt. Verder heb ik geen idee wat ik moet doen en wat er nu daadwerkelijk is gebeurd.
In het programma zelf kan ik niks, en als ik rechts klik op het icoontje in mijn balk, zie ik ook niks anders dan normaal. Onder ‘Instellingen’ vink ik ‘Herlaad profiel’ aan. Wederom gebeurt er niks. Wel zie ik nu als ik rechts klik op het icoontje, een item in het lijstje erbij met de naam ‘Herlaad profiel’. Na het klikken op dit knopje verandert er wederom niks. De tien minuten zijn weer ruim om en ik ben werkelijk nog niks wijzer geworden. Oordeel: een 1.

Aangezien ik nog steeds positief in het leven sta, en dit ook graag zo wil houden, besluit ik nog één programma te testen. We gaan voor PlayIt, aangezien ik nog steeds op zoek ben naar een waardige vervanger voor Winamp. De installatie loopt zoals het voorgaande programma voorspoedig en ik start gelijk PlayIt op. Ik laat me niet uit het veld slaan door de oubollige interface en voeg gelijk mijn volledige muziekmap toe. ‘Even geduld…’ zegt het programma en ik wacht geduldig af.
Eindelijk is daar mijn lijst geladen en het valt me op dat het titelvak gelijk een stuk breder is geworden en daardoor niet meer zichtbaar is wie de bijbehorende artiest is. Vol goede moed wil ik het programma breder maken, maar dit blijkt niet mogelijk te zijn. Ook kan ik het niet langer maken, waardoor een wat vollediger overzicht van de lijst niet mogelijk is. De lijst is omgekeerd gesorteerd op artiest. Klikken op ‘Artiest’ om te sorteren mag helaas niet baten. Ook een overzicht van de hoeveelheid nummers in de playlist ontbreekt.
Na het klikken op de Random Play knop begint PlayIt gelijk een nummer af te spelen. Omdat het toevallig een leuk liedje is besluit ik deze harder te zetten. Ook hier is intuitief gekozen voor een knopje met een speaker. Als je hierop klikt verschijnt een schuifbalkje waarmee je het volume kan opschroeven. Opnieuw is de tijd om en ben ik klaar voor mijn oordeel. Met de omschrijving op de website in  mijn achterhoofd (MicroSE PlayIt is de vernieuwing van de muziekspeler) komt mijn oordeel uit op een magere 1. PlayIt antwoordt door mij te verblijden met C’est la vie van Rene Riva.

Met deze laatste test wil ik graag deze post tot een eind gaan brengen. Ik voel me behoorlijk afgestompt en het zal tijd kosten alvorens ik weer de moed heb om een review te schrijven over nutteloze software als deze.

Met stip op 1 binnen: MicroSE met 6 punten.

Om maar bij het begin te beginnen, het idee tablet is ongeveer al zo oud als de laptop. Al sinds die tijd roepen zogenaamde visionairs dat mensen het ideaal vinden om onderweg van een scherm te kunnen lezen. Later kwam daar surfen en films kijken bij maar het concept bleef hetzelfde. Voor dat doel lijkt de iPad me op zich prima geschikt. Het apparaat lijkt genoeg power te hebben om films af te kunnen spelen. De helderheid van het scherm ziet er op papier goed uit. Als je een 3G abbonementje erbij neemt, zit het internetten ook wel goed. De vraagt blijft dus alleen, zitten mensen hier werkelijk op te wachten?

De doodenkele keer dat ik met de trein reis zou het voor mij in ieder geval niet de oplossing zijn. Als ik al wil lezen, dan doe ik dat altijd graag alleen. Met dit hippe ding wordt het risico op een medereiziger die naast je zit en z’n kwijl (hopelijk) net naast je iPad laat lopen wel erg groot. Weinig dingen zijn voor mij zo irritant als lezen terwijl je gewoon weet dat je buurman / vrouw heimelijk meeleest en slinks tegen je aan blijft hangen om een betere blik te kunnen werpen.

Een ander groot  risico is dat je door een willekeurige socialist wordt aangesproken. Deze mensen lijken namelijk een hekel te hebben aan het imago van Apple. Ook met een macbook of iPhone krijg je de commentaren van dit soort tuig al. Ze beginnen verhalen over de prijs van Apple die belachelijk hoog is. Ze proberen je te overtuigen dat je niet moet vallen voor die vendor lock-in en zullen zeker niet vergeten aan te stippen dat iTunes de ondergang is van je online vrijheid. Allemaal zaken die totaal oninteressant zijn maar die ze je toch nog eens willen vertellen. Waarschijnlijk is het de kift dat ze zichzelf niet of nauwelijks een Apple kunnen veroorloven en anders gewoon niet gunnen maar het blijft irritant.

Lezen in de trein wordt dus niet de business case die mij gaat overhalen een iPad te kopen. Een andere plek waar ik vaak lees is in bad. Lekker met een boek tussen de bubbels en genieten van de warmte en de rust. Helaas lijkt ook hier de iPad geen echte uitkomst te worden. Naast al het levensgrote risico dat je het ding een keer uit je handen laat glibberen en je ‘m met een bergje vochtschade naar de reparateur mag brengen is levensgroot. Daarnaast zal het ding zoals veel andere electronische apparaten niet echt goed gedijen in een vochtige omgeving. In bad zal dus het oude vertrouwde boek nog wel even blijven. Dat kan ook vallen, nat worden etc. maar met wat creatief drogen is daar nog wel een mouw aan te passen. De tweede business case voor de iPad werd het dus ook niet.

Een derde goede plek voor een boek is lekker onder de dekens in bed. Lampje aan en met een boek lekker warm nog even lezen voor het slapen gaan. Ook hier lijkt de iPad niet echt een uitkomst te worden. Het leeslampje zal ongetwijfeld behoorlijk naar reflecteren op het scherm en in het donker bij het schijnsel van je iPad lezen neemt toch iets van de charme weg. Ook is een boek nog wel redelijk in wat bochten te wringen en kun je het vrij makkelijk in je handen houden terwijl je je omdraait en jezelf in een lekkere positie nestelt.

Het lijkt er dus een beetje op of de iPad voor mij persoonlijk niet zoveel toevoegt. Hij voldoet net niet voor een boel dingen die ik er graag mee zou willen doen en het lijkt het dus net niet te worden. Gek genoeg ging mijn hart wel sneller kloppen toen ik de plaatjes op de Apple website zag. Het ziet er gelikt uit. Het heeft een hoog aai-gehalte en de vanaf prijs van 500 dollar in de VS (wat hier ongeveer wel 500 euro zal worden) is op zich nog goed te doen. Ik weet nog niet zeker of ik eraan toe ga geven maar als ik zonder enig nut voor zo’n ding te kunnen bedenken al aan het twijfelen ben kan het maar 1 ding betekenen.

Dit gaat weer een doorslaand succes worden voor Apple. Miljoenen zullen er verkocht worden en al die critici die nu klagen over het ontbreken van flash, het niet kunnen draaien van meerdere applicaties etc. zullen hun ongelijk moeten erkennen. De iPad wordt het..

Het Parool is van huis uit een verzetskrant en grote namen (Carmiggelt, M.G. Schmidt, Ischa Meijer) kwamen bij de krant te werken. Na een jaar of dertig echter verliest de glorie van het verzet haar werking en begint Het Parool verlies te leiden, dat is dus voor internet en gratis media hun intrede deden. Zo’n tien jaar terug wordt dan besloten om de krant volledig op Amsterdam af te stemmen. Een keuze die de krant van de ondergang redt, maar die verdere verliezen slechts net aan kan voorkomen.

De Volkskrant is van huis uit Rooms-Katholiek, maar richt zich vanaf de jaren ’60 succesvol op de linkse hoogopgeleiden. Het PvdA-volk zo je wilt. Maar het PvdA-volk is op drift. De affiniteit met de sociale democratie lijdt onder mislukt integratiebeleid en de vieze nasmaak van paarse kabinetten. De Volkskrant, die toch ook tot het sociaal democratische wereldje hoorde, verliest haar grip op de lezers en waagt slechts slappe vernieuwingspogingen. Niets vergeleken met de glansvolle ommeslag in de jaren ’60.

NRC Handelsblad wierp met haar eenwording (NRC en Handelsblad) in de jaren ’70 het juk van de verzuiling van zich af, maar bleef een rechts van het centrum georiëerde, intellectuele krant. Nadat ook de rest van Nederland zich aan de verzuiling onttrok, won de krant lezers terug tot een hoogtepunt in de jaren ’90 van een oplage van zo’n 270.000. De afgelopen jaren neemt de oplage van de NRC echter een duikvlucht nadat de krant is doorgeslagen in haar intellectuele karakter, naar elitairisme.

Compleet de weg kwijt lijkt Algemeen Dagblad. Na de dramatische fusie van de krant met regionale kranten, wisten lezers niet hoe snel ze weg moesten komen. Sindsdien fladdert de krant als een zielig vogeltje rond, klaar om gegrepen te worden.

Trouw doet het in vergelijking met de andere kranten zo beroerd nog niet. Het matig christelijke karakter geeft de krant kleur en de kwaliteit en lijn zijn constant. Bijna een voorbeeld voor de andere media. Bijna.

Wat uit voorgaande opvalt is dat de kranten niet goed weten welk karakter ze moeten uitdragen en met dat wat ze wél uitdragen, de plank misslaan. Die lijn doortrekkend lijkt slechts een scenario te zegevieren: dualiteit! Voorgenoemde reeks kranten kent meer overlap (intellectueel, grachtengordel etcetera) dan scheiding. Om tegenwicht te bieden aan de Telegraaf Media Groep is er maar een effectief scenario denkbaar, maar brandt daar maar eens je handen aan: Trouw, Het Parool, De Volkskrant, Algemeen Dagblad en NRC Handelsblad zullen onder één titel moeten gaan vallen en samen een stevige en waardevolle redactie gaan vormen. Het redelijk en intellectueler alternatief voor de Telegraaf.

Eerste inhoudelijke punt van kritiek op dit plan zal zijn dat de pluriformiteit dan verloren gaat daar een hoop kranten zal komen te vervallen. Maar is dat wel zo erg? Is de pluriformiteit die nu bestaat (alle kranten onder Van Thillo) niet eigenlijk slechts een illusie? Moeten kranten die geen toereikende doelgroep (meer) hebben altijd maar tegen beter weten in in stand worden gehouden, desnoods over de rug van de internetter? Van Thillo heeft verder ook financieel belang zijn individuele lezers pluriform te blijven dienen. Hoe dat kan onder voorgaand concept zal in deel 3: “De klant (niet krant) is koning” verder uiteengezet worden.

Een journalist is een detective, schrijver en wetenschapper in een. Hij schuimt de maatschappij af, duikt in het ondergrondse en schuwt geen beerput. Bedreigd, beschimd, aangeklaagd en uitgeput neemt hij uiteindelijk plaats achter zijn tikapparaat. Op een duister zomerkamertje, let wel. Daar toveren zijn lenige vingers in rappe mars zijn bevindingen om in een literair meesterwerk. Met de deadline op de hielen gaat zijn scoop richting de drukpers, voor de opening van de krant.

Zo was het, en zo is het al tijden niet meer. Niet meer sinds persbureaus, internet en spindocters. Maar geen krant die het nog wil toegeven. De journalist verdient volgens romantisch cao-loon, heeft, eenmaal binnen, nergens dreiging te duchten en rust op zijn papa-dagen op zijn snobistische lauweren, niet eens overpeinzend waarom die consument niet meer van hem is gediend.

Intussen slaan burgers ‘s ochtends steeds minder enthousiast de krant open. Zelfs de voorpagina trakteert hen grotendeels slechts op bewerkte anp-berichten die de dag ervoor al op nu.nl stonden. De rest van de krant kenmerkt zich door opinies die niet gedeeld worden en ongeïnspireerd geschreven stukken uit de gpd-bak. Tien minuten leesplezier, dat is wat er nog overblijft van een krant waar ooit naar uitgekeken werd. Journalisten zijn lui geworden en dienen te worden wakker geschud.

In dit eerste deel van Krant 2.0 pleit ik ervoor de concurrentie tussen journalisten te vergroten en op die manier de kwaliteit omhoog te gooien. Uit onderzoek is gebleken dat mensen best willen betalen voor degelijke achtergrondstukken of écht nieuws. De dag na de aanslag op de koningin was er een piek zichtbaar in de krantenverkoop. Burgers, hongerig naar nieuws, hoopten in de print nog nieuwtjes te ontdekken, maar teleurstelling viel hen deel. Wél gaf deze piek aan dat de kranten nog niet helemaal in de vergetelheid zijn geraakt: men vertrouwt erop dat op papier dieper op de actualiteit wordt ingegaan. Daarom, in plaats van dat redacteuren steeds oppervlakkiger en vlotter nieuws proberen te presenteren, zou het ze beter staan de diepte in te gaan. Daar zit de werkelijke niche.

Maar de diepte ingaan, dat is een kunst. Een beetje student aan de School van Journalistiek kan een berichtje tikken met een kop en een staart, opgevuld door een handjevol feiten en een enkel nagebeld citaat. Daar heeft niemand iets aan. Wel is er behoefte aan nieuwe invalshoeken, nader onderzoek, spraakmakende interviews en eigen nieuws. Slechts de journalisten die in die behoefte kunnen voorzien op regelmatige en hoogwaardige basis, hebben wat mij betreft het recht zich tot de beroepsgroep te rekenen. De rest is, zover het kranten betreft, overbodig.

Bovenstaande eis maakt het mogelijk een groot deel van het ingedutte en vergrijsde redacteurenbestand te schrappen. Aanwas genoeg, nietwaar? Voer die concurrentie maar op en bezie wat voor resultaten er dan geboekt kunnen worden. Na drie maanden nog geen scoop? Aju! Slechts in staat een stuk per week te produceren? Pak je biezen maar! Journalisten vinden zichzelf toch altijd zo geweldig? Laat het vak dan ook daadwerkelijk slechts voor het neusje van de zalm beschikbaar worden.

Geboorte
Begin juli dit jaar ziet Werkschuwtuig het levenslicht. Ontevreden door het leed in deze wereld wordt besloten dat er een website moet zijn waarop te lezen is hoe de wereld wél in elkaar zou moeten zitten. Een half jaar, duizenden bezoekers en 86 publicaties later zijn we bij dit overzicht aangekomen. We kunnen dus spreken over een succes!

Zoekopdrachten
Iets waar we ons als schrijvers erg mee vermaakt hebben zijn de zoekopdrachten waarmee u op Werkschuwtuig terecht komt. We geven een top tien van de meest gebruikte zoekwoorden.

1. korte rokjes
2. donorpolis
3. kort rokje
4. ik kies bewust
5. iedereen kan schilderen
6. bob ross
7. rookverbod argumenten
8. pieter storms
9. rokje
10. werkschuwtuig

Nu is dit best wel leuk om te weten, maar er komen soms ook zoekopdrachten binnen die niet veel ingetikt worden, maar wel hilarisch of zorgwekkend zijn. Als eerste valt de hoeveelheid zoektermen met betrekking op rokjes op:
waarom doet ellen nooit een rokje aan?, rokje voor mannen, met kort rokje gaan zitten, kort rokje naar werk, klitoris rokje, foto s van vrouwen in te korte rokjes, onder korte rokjes gluren, hoe weet je dat je rokje te kort is, voelen onder de rokjes, marianne kort rokje, australische vrouwen zeer korte rokjes, seks rokjes, mijn vrouw rokje, kort rokje en wil seks, dikke vrouwen korte rokjes, rokje tuigje, mijn vrouw in kort rokje, jonge meisjes onder rokje, fotos onder rokjes, vrouwen die korte rokjes draagen, ellen in rokje, sta achter kort rokje, korte rokjes seks, laat eens onder je rokje kijken, dame met kort rokje, jonge vrouwen in korte rokjes, onder de korte rokjes, etc etc …

Daarnaast konden we om deze ook wel lachen.

• waar zit de clitoris precies
• rubber snuiven
• hoeren in twente
• achterhoek je moeder
• ik haat giel
• wat te doen als je niet van jan smit houdt?
• ik wil niets anders dan besneden mannen
• minderjarige wallen
• voorhuid naar achter dragen
• intiem met filipijnse vrouw
• wat kan in een vagina?
• giel beelen is vervelend
• aan stront ruiken
• zwart werken bij de casa rosso
  

De toestand
Naast de zoekwoorden blikken we ook terug op een aantal succesvolle artikelen van dit jaar. Zo heeft Marianne een veel gelezen artikel geschreven om Ik kies bewust kapot te maken. Joris wist de aandacht te trekken van liefhebbers van korte rokjes. Zelf vind ik ook dat we nog eenmaal mogen vieren dat DAG gestorven is, dat is voor mij toch wel het hoogtepunt van 2008. Nutteloze leuzen zoals Twente jezelf horen ook niet thuis in deze wereld schreef Frank. Ellen attendeerde ons op de gevaren van het vrijgeven van je DNA en Johan wist menigeen te verbazen met een (voor mij) onbekende toepassing van tampons. Sanne zorgde met haar artikel over vakanties voor Tsjernobyl-kinderen voor een belangrijke mijlpaal: werkschuwtuig publiceerde zijn eerste 06-nummer. Oscar schreef over de persoon die door iedere schrijver van Werkschuwtuig wel als held wordt gezien: Bob Ross. Op de valreep kwam Mathijs nog hoog in Google terecht met zijn stuk over de donorpolis. In het jaar 2008 was het echter niet alleen voorspoed wat de klok luidde. Het was het jaar van de betutteling en daarom schreef Jerry een stuk over het rookverbod. Calvé schokte Nederland door de pindakaas te laten verpauperen en dit als ‘bewust’ te presenteren. Frank is nog altijd bezig Calvé hiervoor kapot te schrijven.

Posters
Meerdere keren hebben we bij artikelen een poster ontworpen. Enthousiast waren we deze foto’s te zien.

Poster van het artikel over Scientology.

Poster van het artikel over Ernst Hirsch Ballin.

Tot 2009
Al met al kunnen we spreken over een boeiend jaar. In 2009 is de ellende helaas nog niet opgelost en daarom hopen we jullie wederom te verwelkomen met onze burgerjournalistiek. Fijne jaarwisseling!

Naast ontelbaar veel videoclips en fragmenten van (oude) televisieprogramma’s is er vooral veel huisnijver te vinden op Youtube. Veel van die zelfgemaakte filmpjes zijn (onbedoeld) leuk en/of interessant. Sommige filmpjes getuigen van veel creativiteit. En veel ook niet. Sommige getuigen van veel politieke aspiratie. En soms heb ik het idee dat mensen tegen zichzelf en anderen beschermd zouden moeten worden.

Meestal betreft het in deze categorie mensen die hun ‘vrienden’ filmen tijdens ongelukken, genânte (vaak dronken) buien en dergelijk. De mogelijkheden zijn eindeloos.

En dan zijn er nog de bekende homevideo’s. Video’s die je misschien maakt voor het familie-archief, maar die je zeker niet op internet hoort te zetten, voor iedereen om te zien. Een schrijnend voorbeeld hiervan is onderstaand filmpje.

We zien Jordy in een ziekenhuisbed, een klein kereltje dat net een blinde darm operatie heeft gehad en (figuurlijk) sterft van de pijn. Echt een moment voor mamma om lachend te filmen zodat oma, die er helaas niet bij kon zijn, het later ook nog eens op haar gemak kan terugkijken. Ongelukkig en dubieus natuurlijk, maar goed, dat deze moeder dat filmpje maakt is, sinds de komst van de videoband niets nieuws, en tot daar aan toe. Alles om oma ook maar bij het gezin te betrekken.

Maar wat bezielt die vrouw om dit filmpje (directe link), waar het kereltje duidelijk niet op zit te wachten, publiekelijk op internet te zetten, zodat de hele wereld kan meekijken? En dat nota bene in de categorie ‘humor’. Leedvermaak om je eigen kind, ik kan er in ieder geval niet om lachen, en ik denk Jordy ook niet. Dit filmpje van slechts 35 seconden is waarschijnlijk genoeg om hem een hele vervelende schoolcarrière te bezorgen (wat op het internet staat, blijft daar tot in de eindigheid staan). Je zal zo’n moeder hebben, arme, arme Jordy…

Update: Het filmpje is na alle negatieve aandacht verwijderd van Youtube.