Amsterdam – “Zou je je pakje sigaretten weg willen leggen? Dat is natuurlijk niet de bedoeling.” Aldus de jongen achter de toonbank in de Rokerij, een coffeeshop in de Jordaan, afgelopen woensdagavond. Zijn baas heeft hem te kennen gegeven dat de regels gewoon moeten worden nageleefd. Hij wil geen moeilijkheden. Maar een jointje, ook met tabak, kan dan weer wel. Zo blijkt als het personeelslid zelf een dikke toeter opsteekt.

In de coffeeshop zijn enkele tweetallen neergestreken op oosterse kussens. Een koppel giechelende Amerikaanse meisjes betasten een waterpijp en elkaar, een stel met Vlaamse tongval bestudeert de uitgebreide menukaart en helemaal achterin doorgrondt een jongen met een zwart/paarse hanenkam met zijn vriendin het leven. De jongen achter de toonbank overziet het gemoedelijk geheel. Tot hij na een paar hijsen van zijn joint in een lange tirade ontsteekt over de overheid die iedereen van alles oplegt en zich overal maar mee bemoeit.

De coffeeshop ligt inderdaad van alle kanten onder vuur. Minister van Volksgezondheid Ab Klink wil een rookverbod, politiecommissaris Max Daniel vindt dat het voorportalen van criminaliteit zijn, en de Tweede Kamer buigt zich opnieuw over de hoofdlijnen van het drugsbeleid.

Maar in december kwam de Vereniging voor Cannabis Consumenten (VVCC) in opstand. De vereniging, die in 2008 is opgericht en ‘zich hard maakt voor de belangen van de cannabis consument’, bood de Tweede Kamer in december een petitie aan tegen het rookverbod in coffeeshops. Met 35.000 handtekeningen wilde de VVCC aantonen dat het rookverbod de sociale functie van coffeeshops ondermijnt al was het maar vanwege  de daardoor noodzakelijke afscheiding tussen personeel en klanten.

Ook in coffeeshop Biba, een straatje verderop, lag de petitie. Het interieur wordt verbouwd en de shop trekt daarom momenteel minder klanten. “De meeste mensen komen na het werk, om te ontspannen,” vertelt de eigenaar, een jonge versie van Obama. Relaxt staat hij in zijn verder lege zaak. “Hier mogen ze nog gewoon roken, maar misschien dat er op termijn ook wel een afscheiding komt voor de klanten.” De bar ligt achterin de coffeeshop, een glazen wand zou het personeel zonder al te veel kunst- en vliegwerk inderdaad van het zitgedeelte kunnen scheiden. “Met mijn vaste klanten maak ik vaak een praatje, nu komen ze nog gezellig aan de bar zitten. Met een jointje is het ook lekker samen filosoferen hè.”

Maar een echt sociale coffeeshop, die schijnt verderop in de straat te zijn: K.Marong. Door de ruit van de zaak is de toonbank amper te zien vanwege alle prullaria en snuisterijen die zijn uitgestald. Binnen bevinden zich twee donkere mannen, een oudere en een jonge, een Italiaanse vrouw van in de vijftig, en een poes. Ze hebben zich rond een houten tafel geschaard met kranten en koffie. Op de achtergrond zoemt reggae-muziek en loeit een ouderwetse kachel. De oudere man is de eigenaar van de tent, samen met zijn vrouw, die thuis is. Hij komt uit Afrika, en spreekt Engels. Uit alles blijkt dat hij erg trots is op zijn zaakje. En jazeker is het hier een ontmoetingsplek. Mensen uit allerlei landen raken met elkaar aan de praat. “Het is beter dan in de kroeg. De klanten zijn relaxter. En omdat ze nuchter zijn, ook niet agressief. Iedereen praat een beetje met iedereen, niet alleen maar met zijn eigen vrienden.”

Is dit nu de sociale functie waar het VVCC op doelde? Tom Selevsek, secretaris van de vereniging zegt dat het natuurlijk verschilt per coffeeshop. “De oorspronkelijke doelgroep, jongere mensen die drugs willen proberen, heeft baat bij personeel dat de boel in de gaten kan houden, niet gehinderd door een afscheiding.”

Maar de werknemer in de eerste coffeeshop had dat nog niet zo bekeken. “Ach”, verzucht hij uiteindelijk, verborgen achter een rookpluim. “Ik weet het ook niet. Al die meningen altijd maar.”

De entree is in ieder geval veelbelovend. De hermitage ligt aan de amstel vlakbij het waterlooplein. Vanuit de drukte die daar altijd heerst loop je een binnentuin in die zoveel rust uitstraalt dat je je even op een plekje compleet buiten de stad waant. Er lopen wel veel bezoekers rond maar nergens is het ook maar enigzins zo druk als buiten de poort. Gesprekken zijn ineens gedempt en er overheerst een gevoel van rust.

Binnen verdwijnt dat gevoel weer een beetje want de rijen bij de kassa waren behoorlijk (ondanks dat het een doordeweekse dag was). Ik had het voorrecht daar niet in te hoeven staan en kon naar de balie van de loterij lopen om mijn munt om te ruilen voor twee kaartjes.

We hadden het plan opgevat om bij binnenkomst eerst even iets te drinken en de boekjes die bij binnenkomst uitgedeeld werden even te lezen. Helaas waren we hierin niet uniek want het restaurant zat compleet volgepakt met mensen. Aangezien er geen leeg tafeltje viel te bespeuren en er meer mensen als aasgieren liepen te loeren op een vrij plekje zijn we maar doorgelopen.

De richting is dan vrij willekeurig. Helaas zijn er niet echt looprichtingen aangegeven en is het kaartje dat je meekrijgt niet duidelijk. Wat het idee is achter eerst een plattegrond van de eerste verdieping, dan de begane grond, dan deel twee van de eerste verdieping en vervolgens de tweede verdieping wordt niet echt duidelijk. Mijn gok dat het iets met chronologie te maken had klopte in ieder geval niet.

Helaas bleek deze plattegrond model te staan voor de rest van de middag. We hebben hele mooie werken gezien. De mooiste japonnen die aan het russische hof werden gedragen en nog veel meer bezienswaardigheden. Allemaal erg mooi, erg indrukwekkend maar er was geen lijn in te ontdekken. Ook het verhaal achter de tentoonstelling werd op geen enkele manier duidelijk. De bordjes die bij de vitrines stonden hielpen daar ook niet bij. Een voorbeeld daarvan is het bordje met een verhaal over 1 speciale waaier die een tsarina vaak bij zich droeg dat geplaatst was naast een vitrine met ongeveer 50 waaiers. De waaier van het bordje moet er ongetwijfeld bij hebben gezeten maar welke het was is me tot op dit moment niet duidelijk.

Het ontbreken van een duidelijke lijn / logica in de tentoonstelling zorgt er ook voor dat iedereen een beetje door elkaar heen loopt. Dit heeft weer tot gevolg dat er een gedrang ontstaat bij de bordjes van mensen die van een andere kant opkomen en mensen die een andere kant op willen. Tesamen met de vrij klein gedrukte teksten maakt dit het geheel wederom niet overzichtelijker. Na een tijdje heb ik dus de bordjes maar een beetje gelaten voor wat het was.

Na een paar uur rondgeslenterd te hebben nogmaals het restaurant opgezocht om nog even wat te drinken en nogmaals te proberen de boekjes nog even door te nemen. Het eerste lukte ondanks dat de eerste drie pogingen iets te bestellen uitliepen op een “oei dat is toevallig net op.” Uiteindelijk kregen we een lauwe kop thee en een glas melk dat het meest smaakte naar de lang houdbare doodgekookte variant die je in de goedkopere supermarkt regelmatig in grootverpakking langs de kassa ziet gaan.

Al met al viel het bezoek dus niet echt mee. Het was dat de kaartjes gratis waren dat ik er niet met een complete kater wegging. Die kwam pas toen we de auto gingen halen en bleek dat we voor het middagje parkeren 16 euro mochten afrekenen. Dat was net een stukje meer dan ik over had voor de tentoonstelling en zo heeft het (ondanks de vrijkaartjes) nog steeds meer gekost dan het me waard was. De hermitage was dus voor mij een gemiste kans. Zeker niet wat ik ervan verwacht / gehoopt had. Laten we hopen dat de organisatie bij een volgende tentoonstelling leert van de fouten van deze keer en er een logischer en georganiseerder geheel van maakt.

We schrijven woensdagnacht 11 maart 2009. De politie van Amsterdam krijgt een anoniem telefoontje van een vrouw met Frans accent. Uit Brussel, dus belangrijk. De vrouw zegt dat er een aanslag zal worden gepleegd worden op de IKEA in Amsterdam Zuid-Oost. “Nee, geen 1 april! Is niet voor te lachen” Ook noemde ze enkele namen van verdachten. De politie heeft vervolgens het telefoonboek erbij gepakt en de vrouw heeft zelfs nog even de namen gespeld. Een stukje service. Die Oosterse en Noord-Afrikaanse namen zijn maar lastig, dat wist de vrouw ook wel.

Vervolgens werd bij hoge uitzondering Job Cohen ‘s nachts uit zijn bed gebeld. Aangezien het de politie was en geen cameraploeg was Job goed chagerijnig. Hij uit bed, iedereen uit bed! Job mag altijd graag delen in zijn ellende. En dus wordt het telefoonboek er weer bijgepakt en de zeven namen worden omcirkeld. “Doe er maar wat leuks mee,” en Cohen duikt weer onder de wol om goed uitgerust te zijn voor de persconferentie die er na deze nacht ongetwijfeld zal komen.

Bij de zeven namen, waar verbazingwekkend genoeg mensen en gezinnen achter blijken schuil te gaan, worden invallen gedaan. Woningen worden overhoop gehaald en vernield, persoonlijke eigendommen (computers, pasjes, et cetera) worden meegenomen en zijn tot op de dag van vandaag spoorloos en terloops worden hier en daar ook nog fijn wat gebitten ingeslagen. Je hebt het natuurlijk wel over terreurverdachten, de enige verdachten die schuldig zijn tot het tegendeel is bewezen.

Toen, eigenlijk meteen de donderdag al, het hele circus ten spijt, bleek dat alles loos alerm was, en de terroristen gewone burgers bleken werd het zevental op vrije voeten gesteld. Vrij om terug te gaan naar hun overhoop gehaalde huizen om hun wonden te likken. Job Cohen ontkent echter dat er fouten zijn gemaakt en overhaaste beslissingen zijn genomen en voor hem is de kous daarmee af. Cohen, echt wel een echte kerel met hele grote en uitermate harige ballen, weigert zelfs (namens de verantwoordelijken, dus niet eens persoonlijk!) zijn excuses te maken aan de ex-terroristen. Hetgeen een stukje ergernis-televisie pur sang oplevert afgelopen maandag bij Pauw & Witteman.

Harige ballen of niet, de ‘nieuwe’ Job Cohen blijft een zak met een klein piemeltje die niet snel zijn fouten zal toegeven. Laat staan excuses maken. En eigenlijk is dat nog erger dan laf systematisch alle problemen van de multiculture samenleving ontkennen onder het genot van een kopje Rooibos.

Reportage
Nu houd ik er niet zo van om zomaar mensen blind na te praten en Scientology zomaar kapot te maken. Daarom deze keer een Werkschuwtuig-reportage van de Scientology-kerk. Om te kunnen schrijven over Scientology is een bezoekje aan deze kerk onvermijdelijk en daarom stap ik met frisse moed binnen. De marketingmanager is er momenteel niet, maar ik mag plaatsnemen in een bordeauxrode bank, naast de magnetron. Ik zie verschillende mensen langs lopen, waarschijnlijk Scientology-leden en bedenk mij dat ik onbevooroordeeld ga schrijven hierover. De marketingmanager is inmiddels gearriveerd na zijn lunchpauze en ik leg hem uit wat ik wil. Ik wil weten wat Scientology is, wat het inhoudt en hoe ik er bij kan komen. Gepassioneerd begint hij een onsamenhangend en verontschuldigend verhaal te vertellen.

De kerk
Eerst legt hij mij uit waarom de media zo’n hetze tegen Scientology voert. Dat komt voort uit de begintijd van Scientology, waarin het een serieuze bedreiging vormde voor de CIA en zijn spionnen. Scientology was immers in staat om – zonder marteling – de ware aard van een spion te ontmaskeren, ook al was deze er jaren voor getraind dat niet vrij te geven. Verder legt hij uit wie de grondlegger is. Ene LRH heeft een boek geschreven, waarin hij eigenlijk het begin van Scientology inluidt: Dianetics. Navraag maakt mij duidelijk dat LRH L. Ron Hubbard is, de gerespecteerde science-fictionschrijver. Verder leerde de vriendelijke man – wiens naam ik helaas vergeten ben – mij dat Scientology het stimuleert om boeken (van LRH) te bestuderen. Daarnaast ben je volgens Scientology erg vrij om je geloof zelf invulling te geven, zo kan je bijvoorbeeld mensenrechten belangrijk vinden of jezelf uitspreken tegen psychiatrie of drugs. Dit is jouw eigen keuze. Dit wordt helaas niet bevestigd door de verwelkoming met anti-drugsfoldertjes in het pitoreske pandje en de grote anti-drugsfeesten die worden georganiseerd. De anti-psychiatrische inval van Scientology wordt verklaard door het feit dat de psychiatrie geweld (elektrische schokken) en medicijnen gebruikt, terwijl mensen dat helemaal niet hoeven mee te maken, omdat de Scientology-methode zonder deze middelen ook werkt, veel beter zelfs. Mij wordt echter verzekerd dat de strijd tussen de psychiatrie en Scientology aan de winnende hand is voor Scientology. Ook het scheppingsverhaal – waarin Xenu centraal staat – wordt door de man bevestigd, maar het is een geheel vrijblijvend verhaal dat Scientology niet oplegt, maar wat vanzelf in je opkomt als je met Scientology bezig gaat.

Rondleiding
Daarna begint de rondleiding. We komen langs een bord met het overzicht van alle werken van LRH (hij poneert onder andere dat het universum 76 biljoen jaar oud is, ‘dat is vast wetenschappelijk bewezen’), langs een kamertje waarin LRH ooit heeft gezeten en door middel van een rood lintje wordt gemarkeerd als ‘niet betreden’. Het is nog precies in de staat zoals hij er voor het laatst kwam, vermoedelijk ergens in de jaren tachtig. Verder komen we langs de kantine en wat niet noemenswaardige kamertjes. Het interessantste is echter de merchandise-shop en de daarin geplaatste ‘free try E-meter’.

Electropsychometer
De test met de E-meter vond ik persoonlijk het leukste van het bezoek. LRH heeft tijdens zijn uitwerking van Scientology de E-meter uitgevonden om je geestelijke gesteldheid uit te beelden. Als je hersenen actief zijn, genereren ze een veranderend elektrisch veld. Dit veranderende veld kan met behulp van de E-meter gevisualiseerd worden. Dit veranderende veld is belangrijk, omdat het je agressie, ongeluk en andere problemen kan blootleggen. Zo wordt na je reinigingsperiode – een tijd waarin je continu in een sauna zit, aan het sporten bent en onder de douche staat voor een paar weken – met de E-meter gecheckt of je echt wel schoon bent. De test met de E-meter is eenvoudig: je neemt twee elektroden in de hand en dat is het. Op het apparaat bevindt zich een wijzerplaat die de gecertificeerde scientoloog kan aflezen. De werking ervan is zo eenvoudig te ontmaskeren, dat ik het eigenlijk niet wil voorkauwen, maar toch doet het me plezier. Wat het apparaat in feite is, is een weerstandsmeter in een net iets te moeilijk uitziend kastje. De twee elektroden in mijn hand meten de weerstand tussen mijn handen, een doodgewone Ohmse weerstandsmeter dus. Deze werking is eenvoudig te deduceren. De scientoloog moet de E-meter op een bepaald nulpunt ijken. Bij mij was dit een erg hoge weerstand, vergeleken met mijn voorgangers, verklaard door mijn extreem droge handen. Zodra je de elektroden tegen elkaar houdt, slaat de wijzer uit beeld, een te lage weerstand! Als je harder in de elektroden knijpt – en dus meer en beter contact maakt tussen je hand en de elektrode – wordt de weerstand lager, eerste klas natuurkunde. Nu begint de test. De gecertificeerde scientoloog zet de weerstand op een ijkpunt, ‘set’. Vervolgens knijpt hij in je onderarm en de wijzer wijkt een beetje uit: immers, hij knijpt in mijn onderarm, waardoor mijn spieren in mijn hand als reflex hebben dat ze een beejte extra aanspannen en dat heeft een lagere weerstand als gevolg, zoals beschreven. Nu zet de expert wederom de wijzer op het ‘set’-punt en vraagt me nu om heel goed na te denken over het moment dat hij mij kneep. Er gebeurt uiteraard niets en de wanhoop in zijn gezicht waarnemend besluit ik toch maar zachtjes in de elektroden te knijpen, waardoor er een kleine uitslag van de wijzer waar te nemen is. Een vreugdekreet van zijn zijde. De bedoeling is nu dat hij gespreksonderwerpen aansnijdt en aan de mate waarin de wijzer uitslaat mijn problemen met die onderwerpen kan blootleggen.

Niet bekeerd
In de gaten hebbend dat het echter vergeefse moeite is, probeert hij me wanhopig nog een boek te laten kopen: ‘deze is echt iets voor jou’: De ontwikkeling van de wetenschap, door LRH, slechts twaalf euro vijftig. Ik bedank de man vriendelijk en verlaat zijn kerk. De man heeft mij zeer vriendelijk te woord gestaan, daarover geen kwaad woord! Informeer je echter ook vanuit andere standpunten, zoals deze reactie die wij op een vorig stuk over Scientology ontvingen. Misschien is Scientology toch niet zo’n onschuldig groepje mensen dat een beetje speelt met veel te dure weerstandmeters.

De website van het Amsterdam Tourism and Convention Board (ATCB) gaat zo ongeveer over alles behalve het imago dat onze hoofstad in het buitenland heeft. Zo is de Gemeente Amsterdam nu al een aantal jaren bezig met haar straatjes schoon te vegen op de Amsterdamse Walletjes. Middels de wet BIBOB wordt geprobeerd om malafide ondernemers uit het gebied te weren. Zo worden bouw-, gebruiks- en exploitatievergunningen van panden ingetrokken als er vermoedens zijn dat de aanvrager zich bezighoudt met criminele activiteiten.

Charles Geerts is misschien wel het bekendste voorbeeld van een persoon die met de wet BIBOB (Bevordering Integriteitsbeoordeling door het Openbaar Bestuur) te maken kreeg. Na onderhandelingen met de Gemeente Amsterdam in september 2007 nam hij toch maar het hazenpad en was in één klap 25 miljoen euro rijker (deels opgehoest door de Nederlandse belastingbetaler) en 18 prostitutiepanden armer. Het was nog nooit zo donker geweest op de Wallen. Een zwarte dag in de geschiedenis van Amsterdam, of toch niet?

Het beleid van de Gemeente Amsterdam is gericht op het uitbannen van moderne slavernarij, ook wel gedwongen prostitutie genoemd. Veel dames van lichte zeden zijn het slachtoffer van mensenhandelaren en/of loverboys. Door het sluiten van het meerendeel van de peeskamers zullen bovenstaande misstanden niet opgelost worden. Zoals zoveel korte termijn ‘oplossingen’, zal het probleem zich verplaatsen naar andere gebieden. Een voorbeeld hiervan is het Schipperskwartier in Antwerpen. Wie zijn ogen sluit voor de realiteit, wordt morgen wakker in een illusie.

Minderjarige (Nederlandse) meisjes die geronseld zijn door loverboys worden vanaf hun 18e levensjaar direct verplaatst naar de raamprostitutie in Antwerpen. Dit zegt genoeg over het huidige ‘beleid’. Er wordt niet uitgesloten dat er ook minderjarige meisjes actief zijn op de Wallen. Zie ook de recente veroordeling in de Casa Rosso zaak, waarbij dit werd uitgewezen. Als de meisjes voor hun 18e verjaardag een tripje krijgen richting Antwerpen zijn ze direct buiten beeld voor de instanties die potentieel hulp kunnen bieden en raken zodoende nog verder verwijderd van hun (vertrouwde) omgeving.

Het bovenstaande geldt ook voor de vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van mensenhandelaren en tevens verplaats zijn richting Antwerpen. Zoals Job Cohen al aangaf is het doel van het beleid de ranzigheid terugdringen en de Wallen orderlijker maken (orderlijke- en niet ranzige Wallen, is netzoiets als Carlo Boszhard met humor; dat bestaat niet). We zullen het maar op een kwestie van interpretatie houden, want het naleven van het beleid lijkt toch aardig stand te houden.

Tegenwoordig worden de voormalige prostitutiepanden van Dikke Charles gebruikt door ‘veelbelovende modetalenten in Nederland’ (Plan 1012). In de peeskamers wordt louter nog genaaid met naald en draad. Zo worden er jurken en tassen gemaakt door mutsen en handtasjes. De paspoppen zonder hoofd waar de jurken op ten toon worden gespreid representeren de onthoofde zielen van de weggestopte vrouwen in Antwerpen. Dit lugubere beeld heeft veel weg van een brute marteling uitgevoerd met een guillotine.

Bij gebrek aan Het Rijksmuseum, het zonder onderkomen zijnde Stedelijk Museum en de te lange rijen bij het Van Gogh Museum kan de Gemeente Amsterdam met gepaste trots melden dat er altijd nog teruggevallen kan worden op de recent (wegens succes) geopende dependance van het Amsterdam Torture Museum (zie foto). Lodewijk Asscher, geef de slachtoffers van loverboys en mensenhandelaren hun gezicht weer terug en verander ze niet in ruwe diamanten.