Tabak- en alcohol reclames waren doodgewoon, bij verjaardagsfeestjen stonden glazen gevuld met verschillende soorten sigaretten voor je klaar en mensen die na een glaasje op huiswaarts keerden met hun auto hadden nog nooit gehoord van een blaastest, laat staan autogordels.

Inmiddels zijn we verstandiger geworden, is iemand (min of meer) de Bob, roken we minder of niet, rijden we veilig achter gordels en air bags. De reclames voor roken en drinken is aan banden gelegden, als onsterfelijke 17 jarige kun je nu weten wat slecht voor je is.

Tot iemand je op tv komt vertellen hoe geweldig het is voor defensie te werken, je met vliegtuigen mag spelen, in een tank mag rijden en zelfs met een of ander apparaat mag schieten. Wow!

Jammer genoeg wordt er niet bij verteld dat je uitgezonden kan worden en dood kan gaan aan enge dingen als mensen die terug schieten. Je zou van al die stress misschien de neiging krijgt om te drinken en roken.

En drinken en roken is al zo slecht voor je, doe dat toch niet!!

Mijn voorstel is dan ook om militairen die uitgezonden worden naar oorlogsgebieden te wapenen voor de gevaren van roken en drinken. Voor je het weet ben je dood, en we gaan het liefst gezond, toch ?

Prettig nieuw jaar toegewenst!

Met dank aan The Army’s official history of the battle of Wanat

“Goedemorgen, spreek ik met de voorlichting van de Amsterdamse rechtbank?”

“Jazeker, waar kan ik u mee helpen?”

“Ik ben bezig met een artikel over rechter Jan Moors en ik zou graag wat algemene informatie over hem krijgen.”

“Wij spreken hier over méester Moors.”

“Oh, pardon.”

“Wat voor informatie zoekt u?”

“Achtergrondinformatie. Zijn leeftijd, waar hij heeft gestudeerd, hoe zijn carrière verliep. Dat soort dingen.”

“Nou, ik weet het niet hoor, dat moet ik even navragen.”

Even later: “Wilt u uw vragen nog eens op de mail zetten? Dan zal ik ernaar kijken.”

Deze weken zijn alle ogen gericht op de rechtszaak van PVV-leider Geert Wilders, die zich langzaamaan tot een soap ontwikkelt. Een van de hoofdrolspelers is zaakvoorzitter Jan Moors (50), die meteen in de eerste dagen van het proces een storm van verontwaardiging over zich heen kreeg over twee door hem geuite “partijdige” uitspraken in de rechtszaal. Als gevolg draaiden speculaties over hem al snel op volle toeren, maar journalisten die meer over hem te weten willen komen, worden angstvallig buiten de deuren van het juridische wereldje gehouden. Wat weten we wél over de rechter die zich buigt over de schuld of onschuld van de spraakmakendste politicus van dit moment; waarom is het zo belangrijk dat de persoon achter deze rechter onzichtbaar blijft en kan het ook anders?

“Goedemiddag, ik had u twee dagen geleden aan de telefoon over achtergrondinformatie over rechter Moors. En ik heb u toen ook gemaild.”

“Oja, dat is waar ook. Ja, dat heb ik nog overlegd. Helaas kan ik u geen informatie geven.”

“Waarom niet?”

“Nou, daar werken wij niet aan mee.”

Naast persvoorlichters, willen ook advocaten, collega-rechters en hoogleraren amper iets kwijt over rechter Moors. Ze vinden dat de onafhankelijkheid van de rechter samenhangt met zijn anonimiteit. Hooguit zijn de juristen bereid te morren over het gewicht dat de media aan Moors’ uitspraken hangen en zeggen ze dat het best een prima vent is.

Strafrechtadvocaat Paul Waarts, van advocatenkantoor Cleerdin & Hamer, stond geregeld met rechter Moors in de rechtszaal. Daarover: “Moors is een zeer aimabele man en juridisch kundig. Hij regisseert de zitting strak en houdt orde.” En ook niets dan lof van Niels van Wersch, advocaat bij Meijers Canatan Advocaten: “Moors is een prettige rechter die zich belangstellend toont ten opzichte van de verdachte. Bij hem in de rechtszaal hangt een fijne sfeer.”

De omschrijvingen van de advocaten staan in opmerkelijk schril contrast met de manier waarop er in de media over de rechtszaak Wilders wordt gesproken. Niets lijkt soepel te gaan. Krantenkoppen reppen over een “rommelige” gang van zaken, Wilders had het vanochtend op twitter nog over “maffiapraktijken” en advocaat Bram Moszkowicz zag liever dat de rechter vervangen werd.

In een poging toch meer te vertellen over deze spraakmakende rechter, wist het Haarlems Dagblad afgelopen woensdag met hangen en wurgen een profiel over hem in de krant te krijgen. Maar ook daaruit klonken weer alleen de algemene positieve geluiden. Moors is vriendelijk, humoristisch en een degelijk rechtspreker, zo stond beschreven. Vooral niet de stijve rechter die met het vingertje wijst.

Ook Moors’ carrière verliep schijnbaar van een leien dakje. Na zijn jeugd in Haarlem te hebben doorgebracht, studeerde hij in Amsterdam Rechten en Criminologie aan de Vrije Universiteit. Verder was Moors achtereenvolgens rechterlijke ambtenaar in opleiding, rechter-plaatsvervanger, gerechtsauditeur, rechter-commissaris, voorzitter van de meervoudige strafkamer, vice-voorzitter van de rechtbank en persrechter. Tegenwoordig geeft hij tevens les bij de SSR, de opleiding voor rechters.

Met zo’n ongeschonden profiel, is het begrijpelijk dat Jan Moors naar voren werd geschoven als een geschikte kandidaat voor de zaak Wilders. Plus, zo wordt gefluisterd, werd die kans nog eens vergroot doordat er maar weinig ervaren rechters hun handen voor de zaak vrij hadden. Maar de gewraakte zinnen zijn inmiddels tot in den treuren over de tong gegaan en aan Moors’ kunnen wordt sinds dag één van het proces openlijk getwijfeld.

Op die eerste dag merkte de rechtbankvoorzitter op, in een poging de verdediging van het zwijgrecht af te brengen, dat Wilders er nogal eens van wordt beschuldigd de discussie uit de weg te gaan. “Het lijkt er een beetje op dat u dat nu weer doet.” Het kwam de rechter op een wrakingsverzoek te staan. Ook de volgende dag kwam de verdediging met Moors in aanvaring, toen hij in een bijzinnetje tegen een vrouw die de film Fitna niet wenste te zien, zei: “Dat kan ik me voorstellen mevrouw, geen probleem.”

Bij gebrek aan heldere feiten, vieren speculaties over de zielenroerselen van deze cruciale rechter nog altijd hoogtij. Op de internetfora zoemt het geruchten over Moors’ seksuele geaardheid, politieke kleur en ervaring. Van de roddels blijkt overigens weinig waar. Zo is in geen van de ledenbestanden van D66 Moors’ naam terug te vinden en kan met zijn tweeëntwintig jaar beroepservaring ook niet gezegd worden dat de man een groentje is in het vak. Wel is Jan Moors homoseksueel en woont hij samen met zijn vriend Alberto der Doest in Amsterdam-Oost.

Hoewel veel juristen de commotie rond de persoon Moors nuffig van de hand wijzen, heeft hoogleraar Wim Voermans begrip voor alle ophef. Volgens Voermans waren Moors’ omstreden uitspraken “onhandig”. Om de schijn van partijdigheid te vermijden “had de rechter zich wat neutraler op kunnen stellen”.

Toch vindt de hoogleraar staatsrecht wel dat rechters nevenactiviteiten kunnen aanhouden en zelfs actief mogen zijn binnen een politieke partij. Dat staat volgens hem de bekwaamheid en de vaardigheid om tot een onafhankelijk oordeel te komen, niet in de weg: “Een rechter wordt daar immers acht jaar lang toe opgeleid.” Zodoende zouden rechters ook transparant moeten zijn over hun doen en laten buiten de rechtszaal. “Ik vind dat we best meer van ze mogen weten.”

Verregaande transparantie kent men wel in de Verenigde Staten, waar veel rechters door het volk op hun kennis én achtergrond gekozen worden. Het voordeel daarvan is dat het volk zich vertegenwoordigd voelt door de rechterlijke macht. De rechter geniet een groot mandaat. Voermans: “Maar ook die situatie moeten wij niet willen. Voor je het weet krijg je politiek gekleurde rechters.”

De ware kleuren van rechter Moors blijven vooralsnog in nevelen gehuld. Vrijdag was de laatste dag dat de partijen in de rechtszaak Wilders aan het woord mogen. Vijf november volgt de uitspraak. Wellicht dat Moors dan nog van zich laat horen.

Onlangs werd onze Thailand correspondent Robert in Phuket slachtoffer van een verkeersongeluk. Het scheelde niet veel of we hadden een in memoriam moeten tikken, maar gelukkig is het niet zover gekomen. Robert, die sinds het ongeluk alleen nog maar Engels spreekt doet verslag. Van het ongeluk, maar ook van de medische zorg in Thailand. En van taxi’s. Dit alles getypt met één hand. Geniet u van:

Kissing the asphalt is strictly the pope’s business, and the pope’s business alone. I’m fed up with it. The pope smiles up happily afterwards, smelling oil. I taste oil and I lay for dead.

In a split second the film of my life passes buy, I watch out of my helicopter. A warm peaceful feeling overwhelms me and I realize this could be the very end. 19:30 On the evening of October 3^rd 11.000 km. away from home, my 89 year old mother, my children and grand-kids.

I’d never expected to taxi back home happily on October 7th evening. Grateful for 2×24 h. intensive care and 2×24 h. luxury room. All hospital rooms are single occupancy with a second bed/sofa for a visitor to stay over and a bathroom. They come in 4 categories ranging from 3.500 Baht (90 euro) to 10.000 Baht (250 euro).

Thai Medicare is transparent approachable streamlined efficient and extremely affordable. Whole my life I walked in big circles around hospitals, so much I was scared and hated them. Bangkok Bunungrad Hospital and Phuket Bangkok Phuket hospital are eye-openers This must be how a man feels when he turns from a convinced atheist into a religious person. It’s almost fun to be inside almost fun to undergo investigation or treatment. A Westerner like me feels like Alice in Wonderland. A valued customer, treated with oriental respect, with patient rights. Everybody bows every time you come and bows every time you go! Adults feel like adult. Adults are treated like adult. Refreshing! No cover ups. Cancer is cancer is just a word.

Under the roof of Bangkok Phuket Hospital 200 specialized doctors cover all fields of modern medicine. The institution of family doctor (huisarts) outside the hospital does not exist. Who needs the pope anyway nowadays to speak with our Good Lord or is it Buda?

All 4 Phuket big hospitals are English spoken and within anybody’s ½ hour distance. Bangkok Hospital has laid the standards for its many satellites in all big populated centers of Thailand. American awards, ISO certification and yearly audits explain why Asian Medical tourism is evermore on the rise with Bangkok Phuket Hospital lonesome at the top.

I’m a simple man. I eat when I’m hungry, I drink when I’m thirsty. Such is the prerogative of living in the paradise, Phuket. If my heart aches, other than a girlfriend problem, I go straight to the cardiologist. For a bone problem I see the orthopedist. There’s not such a thing as waiting lists whatsoever. “Sorry please wait, doctor is busy,” may occasionally occur. It means 15 minutes of patience. Pharmacy, restaurants, coffee shops, supermarkets, all requirements are in-house. Just show the color of your ATM card. I never saw one single nurse in the hospital. They generally operate in groups of 3 or 4. Over 200 mysterious smiles of the Orient at guard 24/24 and they do care, all of them. One even prettier than the other. All of them very clean and very professional.

Unaware of what life had in store I drove my racing-bike for my bi-daily exercise. Playing children sealed my fate. I bounced face down with my teeth on the pavement. Surrounded by 50 compassionate Muslims. Scraped together out of pools of blood by 2 ambulance paramedics half an hour later, cleaned, bandaged, connected to the computer ‘flying low’ to Patong Hospital in Michael Schumacher style. Emergency un-bandaged cleaned bandaged x-rayed. A double complicated left arm fracture with 2 open wounds confirmed what my brain already knew. Patong Hospital is a State Hospital for Thai with a Thai insurance. I once had to go to the 1^st aid with 40 people waiting in front of me and 1 doctor only. I asked to contact ‘my own’ hospital and Bangkok hospital ambulance picked me up at 22:00. Compared to the 1^st ambulance, stretcher on the bare floor, rocketing back and forth like descending Disneyland’s Space Mountain, I imagined to be in a Rolls Royce.

Bangkok Phuket emergency was prepared for my arrival when I was wheeled in ½ hour later. A scissor to remove my clothes and l’histoire se repete, the same bandages and cleaning routine. Parts mended with needle and thread, a shot of morfine against the pain and a déjà vue with the x-ray machine. An immediate operation at midnight was imminent. Anesthesia is done by blocking the local nerves. They fool around with needles inside you to locate them. In my case I made the anesthetist nervous. My nerves played seek and hide en won. A simple shot and I found my Waterloo, to awake at 05:00 with 2 metal plates in my arm 4 hoses through my throat and 3 catheters. That breathing machine is torture! Adapt to the machine rhythm or suffocate!

Blood and gastritis in my longs, I was taken care of simultaneously by 5 different specialists. Blood pressure temperature checked every single hour medicines every 3 hours x-rays inside out every day. Pia, my caring That girlfriend on my side 24/24. More and bigger hoses an viewing operation of the stomach. The self evident tetanus vaccination, liters of intravenous antibiotic and 22 pills in 11 varieties per day after leaving the hospital. I was lucky my taxi back home was not searched by one or another drugs unit. An average pharmacy would be happy with a stock of drugs this large.

My adorable Pia fulfilled my every wish before I even could blink with my eyes. She helped me peeing feeding washing dressing telephone newspaper glasses changing the ice-packs manicure pedicure etc. A fulfilling complete and new sensation. Such is true life in the Orient; this is Thailand at its best. Life as best described in the fair tales of the ‘1001 nights.’

What you see is what you get. I would not believe it if I had not experienced it myself.

I walk out of the hospital 4 days after my nearly death experience without gyps or brace.

Of course, the zips have to be removed in a week. Of course I return to the hospital every day for checking and maintenance. I’m the sweetheart of the nurses. They call me by my 1^st name.

Nobody goes before his time is due. Apparently my time was not up yet. Thank you Bangkok Phuket Hospital thank you doctor Kanison Chaimanekorn with your 15 years of experience and all the other medics. You saved the quality of my life, if not my life. Thank you Budha.

5 Years earlier I had an eye laser and a small cosmetic operation in Bunungrad Hospital in Bangkok. I recommend every reader, if there’s something to be mended on or inside your body and you have an alternative, do go to Thailand to either of those hospitals. They are runned like 5 star hotels be it on a bigger more professional scale. Understandable, the stakes are high.

Twitter proves to be a real and effective social medium. Twitter is my lifeline to the real world during my recovery. Most of my 8.500 followers spoiled me like a newborn baby with their concerns. Thank you tweeps, I love you for this.

Driving is out of order for the time being, so I’m dependant on taxi’s. There are many stories about taxi’s in the Phuket Gazette. I have one to add. The taxidrivers I experienced are a big disaster! The average Thai in Phuket makes 300 Baht (7,50 euro) per day for unschooled labour. So when I pay a cabdriver 2.000 Baht (50 euro) for his service it’s a fortune. He promises to pick me up next day same time. No show! New day, new cab, driver promises to pick me up next day same time. Sends another cab that arrives ¾ hour late. This should be an issue for the local Tourist Authorities! I happily found the number of a cabdriver named Aoun from Surin who I know since 5 years. He came today, as always, exactly in time. The happy few.

Zweden is net als Nederland een parlementaire democratie. Er is hier één kamer, in tegenstelling tot twee in Nederland, met daarin 349 zetels. Een deel van deze zetels wordt door een lichtelijk omslachtig systeem van kiesdistricten verdeeld (310 stuks) en een restje door een evenredige verdeling (39). Dankzij de inspanningen om Zweden een sterke democratie te laten zijn, wat zich op vele manieren in het dagelijks leven uit, staat Zweden bovenaan de democratie-index van The Economist.

Geschiedenis
Sinds de Tweede Wereldoorlog is het politieke landschap in Zweden nauwelijks aan evolutie onderhevig geweest. Iedere vier jaar zijn er verkiezingen en nadat de uitslag bekend is, gaan de Sociaaldemocraten regeren (zoals Gary Lineker ooit iets zei over voetbal en Duitsers). De sociaaldemocraten vormden gewoonlijk in hun eentje een minderheidsregering, die geheid op de steun van de andere linkse partijen in het parlement kon rekenen. Dit biedt natuurlijk grote stabiliteit: de regering kan niet vallen en zolang er een linkse meerderheid is in de kamer, heb je met de meeste voorstellen de stemmen mee. In Zweden vallen kabinetten niet, terwijl in Nederland er sinds het eerste Paarse kabinet er geen een meer de rit heeft uitgezeten. In de afgelopen eeuw hebben de liberalen overigens ook wel eens geregeerd, maar dit waren slechts twee zeer korte perioden.

Nu
Echt grote tegenstanders hadden de Sociaaldemocraten niet. Zo’n vier jaar geleden vonden de vier centrum-rechtse, liberale partijen het welletjes en gingen een verregaande samenwerking aan om tegenwicht te kunnen bieden aan de linksen. De leider van de grootste van de vier, Fredrik Reinfeldt, had zijn liberale partij ‘Moderaterna’ een paar jaar daarvoor een flinke ruk naar links laten maken en leidde die nu onder de naam ‘Nya Moderaterna’ (nieuwe Moderaterna). Hij was het genie achter deze samenwerking van vier partijen die ‘Alliansen’ wordt genoemd. De Zweden waren verrast door deze frisse wind in politiek Zweden en bij de verkiezingen van 2006 behaalde Alliansen dan ook een meerderheid in het parlement, hoewel de Sociaaldemocraten nog wel de grootste partij hebben. Alliansen vormt de regering en Reinfeldt wordt staatsminister (de Scandinavische versie van een minister-president). Als reactie hierop hebben de drie linkse partijen van Zweden zich voor de verkiezingen van 2010 ook verenigd in een blok, ‘Rödgröna’. Hiermee zijn alle partijen in het parlement aan een van de twee blokken toe te schrijven.

Ontevredenheid
Naast veel overeenkomsten, zijn er ook grote verschillen met Nederland op politiek gebied. Zweden kent geen lange onderhandelingen na de verkiezingen: er is altijd een werkbare meerderheid geweest voor een van de twee blokken (ook al voor deze offcieel bestonden, werd er officieus samengewerkt), vrijwel altijd in het voordeel van de Sociaaldemocraten. De dag na de verkiezingen werd het kabinet vaak al gepresenteerd. Een ander verschil is de politieke correctheid, die hier hoog in het vaandel staat. Er heerst een totale taboe op spreken over immigratie en integratie, iets waarover geen enkele partij een discussie over wil beginnen. Daarnaast zijn de partijen hier allemaal sociaal te noemen vergeleken met de Nederlandse equivalenten. Verwacht bij de grootste liberale partij hier (Moderaterna) geen VVD, maar iets een behoorlijk stuk naar links op de Nederlandse politieke schaal.

Sverigedemokraterna
De politieke correctheid en gebrek aan debat over immigratie en integratie is een voedingsbodem voor een rechts populistische partij, zoals we in Nederland de afgelopen tien jaar hebben gezien. Deze ontwikkeling toon zich nu ook in Zweden. De extreem-rechtse groepering Sverigedemokraterna (opgericht in 1988) haalde bij de verkiezingen van afgelopen zondag voor het eerst de kiesdrempel (5,8% van de stemmen, de drempel is 4%) en krijgt nu waarschijnlijk 20 van de 349 zetels in het parlement. In de Nederlandse media wordt Sverigedemokraterna snel in dezelfde hoeken gezet als bijvoorbeeld de PVV. Hier dienen wel wat kantekeningen bij gemaakt te worden.

Sverigedemokraterna is een democratisch bestuurde politieke partij, die is opgebouwd van onder af (eerst deelname bij gemeenteraadsverkiezingen). De partij komt voor uit een groep extreem-rechtsen en neonazi’s en er lopen opvallend veel leden rond met swastika’s, ook al beweert de partijen een zuivering te hebben doorgevoerd en zich te distantiëren van het nazisme. De partij is ook veel conservatiever dan de PVV en is bijvoorbeeld groot tegenstander van abortus en staat bekend als een anti-homopartij. Overeenkomsten zijn er wel, zo zijn ze bijvoorbeeld sterk tegen immigratie gekant en zijn ze anti-EU. Hun felheid tegen immigratie lijkt echter voort te komen uit een wat algemenere xenofobie, zo zijn bijvoorbeeld de Sami (oorspronkelijke bevolking van Scandinavië) niet zelden het pispaaltje en zijn buitenlanders in het algemeen (ook West-Europees) sowieso de boeman, naast de islamtische immigranten. Sverigedemokraterna werd in de aanloop van de verkiezingen in zijn geheel genegeerd zowel door de media als de politieke leiders van de andere partijen, die überhaupt weigerden een debat met hen te starten.

Verkiezingen
Bij de laatste verkiezingen is er een tamelijk niet-Zweedse situatie ontstaan. De Rödgröna haalden volgens de voorlopige uitslag 157 zetels, Alliansen 172 en Sverigedemokraterna 20 zetels. Dit betekent dat geen blok meer een meerderheid heeft, iets wat hier nog niet eerder is gebeurd. Alliansen heeft een tekort van drie zetels voor een absolute meerderheid. De Zweden vinden het maar huiverig en kijken met lede ogen naar de onderhandelingen in bijvoorbeeld Nederland.

Hoewel de definitieve uitslag pas morgenochtend bekend wordt, lijkt het erop dat er twee mogelijkheden zijn: of de blokken breken open of er wordt geregeerd met Sverigedemokraterna. Alle partijen hebben het laatste geweigerd en de huidige (en waarschijnlijk blijvende) staatsminister heeft dit na de verkiezingen nogmaals zeer duidelijk bevestigd; absoluut geen regering met Sverigedemokraterna. Daarom heeft Reinfeldt de afgelopen dagen geprobeerd om Miljöpartiet (een licht conservatieve milieupartij in het linkse blok) geprobeerd los te weken van de Rödgröna, wat nog niet gelukt is.

De komende tijd lijkt dus spannend te worden voor de Zweedse politiek. De Zweden zelf vinden het maar huiverig en worden hierin gevoed door televisieberichten dat de economie zal instorten als er niet snel een regering komt. Als Nederlander kijk je daar gedwongen wat laconiek tegen aan, in de Lage Landen is tenslotte al meer dan honderd dagen een gebrek aan een regering.

Geachte heer, mevrouw,

Op 11-07-2010 had ik vertraging op het traject Heerenveen – Leiden. Aangekomen in Leiden haalde ik het formulier “Geld terug bij vertraging” op, en heb het naar alle eerlijkheid ingevuld.
Een paar weken later kreeg ik dit formulier terug, vergezeld van een automatisch gegenereerd bericht dat mij er op attent maakte dat het formulier niet volledig was ingevuld. Waar het hiaat zich bevond, was niet vermeld. Ik heb het formulier nogmaals bekeken, vastgesteld dat ik alles naar waarheid en zo volledig mogelijk heb ingevuld, en het opnieuw verstuurd. Bij het formulier had ik een briefje geschreven waarin ik uitlegde wat ik hier uitleg en met het verzoek om eventuele tekortkomingen in mijn invulpraktijken aan te duiden.

Vandaag zag ik tot mijn verbazing hetzelfde formulier voor de derde keer, weer met een automatisch gegenereerd bericht, zonder toelichting of verdere instructies. Echter, bij nadere inspectie van het formulier kon ik bij twee invulvakjes een pijltje ontdekken. Eindelijk was het duidelijk, maar hiermee was mijn probleem nog niet opgelost.

Misschien moet ik u eerst vertellen dat ik een gretig afnemer ben van retourkaartjes. De korting staat mij zeer zeker aan en ook het feit dat ik maar een keer naar de kaartjesautomaat hoef, is een genoegen, al beschermt een retourkaartje mij natuurlijk niet tegen vertragingen. Zodoende komt het voor dat ik ook met een kaartje als deze, het formulier “Geld terug bij vertraging” mag invullen.

Zoals u ongetwijfeld zult weten, wordt op het formulier gevraagd naar zowel de heenreis, als de terugreis. In mijn geval had ik op de heenreis geen vertraging, en op de terugreis wel. In voorgaande gevallen kwam ik er mee weg om dit geheel naar eer en geweten in te vullen, namelijk door de invulvakjes van een van de twee componenten van mijn reis leeg te laten. Dit keer echter, is mij een dergelijke actie verboden, en word ik geforceerd te kiezen tussen twee opties die geen van beide waar zijn. U begrijpt mijn dilemma.

Dan kom ik nu op mijn vragen. Is de NS wellicht van standpunt veranderd betreffende retourkaartjes? Moeten bezitters van dergelijke kaartjes op zowel de heen- als de terugreis vertraging hebben? Ook vraag ik me af hoe het zit met bezitters van een enkele reis, die (waarschijnlijk) gegevens over de terugreis niet invullen. Krijgen ook zij het formulier terug? Indien de NS niet van standpunt is veranderd, hoe is het dan mogelijk dit formulier in te vullen zonder het geweten te kwellen?

Bij voorbaat dank voor de tijd en moeite die u besteedt aan deze klacht.

Met vriendelijke groet,
Jerry

In sommige parken heeft men hinder van personen tussen de 13 en 25 jaar en met de Mosquito MK4 kun je met een geluid maken dat alleen die doelgroep irriteert.
Met tien van die luidsprekertjes en een kostenpost van totaal $30.000 hoopt men de parken vrij te houden van “loitering youth”. Barrie heeft 121 parken, en met 10 speakers die een maximale capaciteit hebben van 40 vierkante meter heb je dan ook heel wat bereik? Alsof je met een transistor radio muziek gaat maken in een discotheek.

De Mosquito kan ook ingezet worden tegen daklozen, die onder bijvoorbeeld bruggen liggen te slapen, omdat dit apparaatje ook irritante geluiden voor volwassenen kan maken.

Verdomd handig, dacht ik toen ik dit las en deed een beetje onderzoek. Zo is een “teen buzz” ringtoon die dit irritant geluidje voortbrengt zodat alleen kinderen kunnen horen of hun mobiel gaat en strenge leraren die dit verbieden niks kunnen horen

MacGyver! Ik ga zelf een Stoorbox bouwen! Ik wil mijn zelfgemaakte geluid-wapen gaan inzetten tegen mijn buren. Mijn buren rechtsboven zitten ‘s avonds buiten op het balkon vaak na te babbelen in het Spaans. Ik vertrouw dat niet, dat Spaanse gedoe, illegale Mexicanen? Mijn buren links hebben kinderen van tussen de 4 en 7 jaar. Ontzettend vervelend als ik overdag even rustig in stilte buiten wil zitten.
Mijn buren aan de overkant hebben de radio vaak hard, ik heb daar verder geen last van maar ik denk dat ik de gemeenschap daar een goede dienst kan bewijzen door ook daar mijn installatie op in te zetten.

Ik ben van plan een conferentie met mijn nette buren te gaan houden om een netwerk stoorboxen op de zetten tegen vervelende buren en dito kinderen en ouders. Ik heb nog geen buren gevonden die me bevallen, hoewel de meeste buren wel een vervelende buur hebben, maar de buur van de vervelende buur weer vervelend is voor een andere (vervelende) buur. Ik loop dus een beetje vast met dit plan en ga dus voorlopig eerst voor mezelf beginnen.

De benodigdheden zijn : versterker, luidspreker, het geluid en een vervelende buur die ik dus overal heb.

Hier zie je me met een test-stoor-cassette met geluidsdrager, -om begrijpelijke redenen- Anoniem.

Met dank aan

Ik ben weer baas over mijn omgeving en kan in stilte genieten!

Voordat Denemarken het strengste immigratiebeleid van Europa doorvoerde, stond het kleine Scandinavische land bekend om zijn hartelijkheid jegens nieuwkomers. Net als in Nederland, had sociaal-democratische politiek van Denemarken een verzorgingsstaat gemaakt, waarop iedereen kon terugvallen. Ook immigranten, die bovendien mochten rekenen op kortingen voor vervoer, behuizing en onderwijs. Dit asielzoekerswalhalla gecombineerd met het gastarbeidersprogramma uit de jaren 60 en 70 lokte grote stromen immigranten naar de Deense steden. De multiculturele samenleving was geboren, en de Denen waren er trots op.

Maar tegen de jaren ’90 begon onder de bevolking het besef te ontstaan dat de vreemdelingen die zo welkom ontvangen waren, ook problemen met zich meebrachten. De moslimgemeenschap groeide in hard tempo door gezinshereniging en een voor Westerse begrippen verbijsterend hoog geboortegemiddelde: 6,4 kinderen per gezin. Tegelijkertijd was van integratie weinig sprake. Grote groepen islamitische immigranten verschansten zich binnen een soort exclusieve moslimenclaves en hadden maar weinig op met de liberale manier van leven van de Denen. Vanuit de enclaves kwamen berichten van antisemitisme, vrouwenonderdrukking en extremisme.

De Denen weigerden deze ontwikkelingen met lede ogen aan te zien. De sluimerende onvrede zwol in de jaren ’90 aan en leidde in 1995 tot de oprichting van de Deense Volkspartij, het equivalent van de PVV. Bij de verkiezingen van 1998 won de Volkspartij meteen 7,1 procent van de stemmen en gaf daarmee een niet mis te verstaan signaal af. Ook lieten gezaghebbende burgemeesters van zich horen, wijzend op de prijs die hun steden voor het multiculturalisme moesten betalen. Onder deze dwingende geluiden zag de heersende sociaal-democratische partij zich genoodzaakt de vreemdelingen- en immigratiewetten flink aan te scherpen. Denemarken kreeg het strengste immigratiebeleid van Europa.

In 2000 gooide een immigratieonderzoek van een Deense cultuursocioloog en liberaal parlementslid nog eens extra olie op het vuur. Eyvind Vesselbo volgde gedurende dertig jaar 245 Turkse mannen die in 1969 en 1970 naar Denemarken waren geïmmigreerd en gingen wonen in de stad Ishøj. In de loop der jaren groeide de groep door familiehereniging en geboorte uit tot 2813 mensen. Alle Turkse mannen haalden hun vrouw uit Turkije en ook hun zonen en dochters trouwden, op één na, een Turk. De conclusies legden een bom onder de Deense integratiepolitiek.

Het oplaaiende debat veranderde het politieke landschap ditmaal radicaal. De Deense Volkspartij groeide verder en kreeg in 2001 twaalf procent van de stemmen. De sociaal-democraten werden na bijna tien jaar uit de macht gestoten. Het nieuwe kabinet bestond uit conservatieven en liberalen, met de gedoogsteun van de Volkspartij. De liberaal Anders Fogh Rasmussen, die campagne had gevoerd voor strengere immigratiewetten, werd minister-president.

Meteen in 2002 scherpte de rechtse regering de vreemdelingen- en immigratiewetgeving aan met als uitgangspunt dat ‘het aantal buitenlanders dat naar Denemarken komt beperkt moet worden, en striktere vereisten moeten worden doorgevoerd aangaande hun plicht zichzelf van onderhoud te voorzien’. De internationale politiek reageerde geschokt op de in haar ogen zeer intolerante maatregels. Buurland Zweden beschuldigde Denemarken van het ondermijnen van de Scandinavische solidariteit, Europa en de Verenigde Naties spraken van racisme en Islamofobie, de Washington Post repte van discriminatie en de London Guardian kopte dat er werd ‘geflirt met fascisme’. Maar de Denen haalden hun schouders op, hun immigratiebeleid was hun zaak.

Ook via rechtszaken bij het Europese Hof van Justitie werd geprobeerd het Deense asielbeleid aan de kaak te stellen. In Nederland leidden vergelijkbare aanklachten tot het verplicht terugdraaien van veel maatregels die minister Verdonk had ingevoerd. Maar de Denen hadden het beter geregeld. Bij de goedkeuring van het Verdrag van Maastricht, kozen ze ervoor om niet mee te doen met de Euro, met het Europese justitiebeleid en het Europese defensiebeleid. En bij het Verdrag van Amsterdam hielden ze vast aan een eigen asiel- en migratiebeleid. Ook bij de Europese gezinsherenigingsregels die nota bene Verdonk in 2003 goedkeurde en waar onder andere de Nederlandse 21-jaarregel voor huwelijksmigranten op strandde, gaven de Denen niet thuis.

Intussen wierp het strenge migratiebeleid haar vruchten af. Al in de eerste jaren van de nieuwe regelgeving nam de gezinsmigratie af met tweederde, evenals de aanvragen en toekenningen voor asiel. Tegelijkertijd zagen de Scandinavische buurlanden Zweden en Noorwegen hun asieltoewijzingen stijgen met respectievelijk negentien en drie procent. Ook kreeg Zweden naar eigen zeggen te maken met ongeveer duizend half Deense/half niet-Europese echtparen die vanwege de strenge migratieregels net over de grens in Zweden kwamen wonen. Veel van die Denen forenzen dagelijks tussen Malmö en Kopenhagen via de Øresundbrug die daar de bijnaam ‘liefdesbrug’ aan te danken heeft. Maar toen Zweden eens kritiek uitte op het Deense beleid, wimpelde de leider van de Deense Volkspartij die weg: “Als zij zo graag Stockholm, Gothenburg of Malmö in een Scandinavisch Beirut willen veranderen, met bende-oorlogen, eerwraken en groepsverkrachtingen, gaan ze hun gang maar. Wij kunnen nog altijd een barrière op de Øresundbrug plaatsen.”

Net toen het stof over het immigratiebeleid iets leek te zijn gaan liggen, deed de cartooncrisis in 2005 het land een laatste keer schudden op zijn grondvesten. In reactie op de twaalf spotprenten die een Deense krant van de Islamitische profeet Mohammed afbeeldde, ontstonden in de hele moslimwereld rellen. De kwestie verdeelde de Deense politiek, met Rasmussen aan de kant van de krant. En opnieuw klonk er de roep om minder immigratie en meer opsporingsbevoegdheden. Maar uiteindelijk liet de hype amper politieke sporen na en lijkt het immigratiedebat na meer dan een decennium hoogtij te hebben gevierd, over zijn hoogtepunt heen.

Op Europese schaal bekeken, liep Denemarken voorop in het aanpakken van immigratie- en integratieproblemen. In andere landen woedt de discussie nog hevig. De VVD en de PVV, die bij de afgelopen verkiezingen grote winsten boekten, pleiten beiden voor een immigratiebeleid naar Deens model. Ook bij de brede heroverwegingen waarvan de conclusies dit voorjaar werden gepubliceerd, werd naar Denemarken gekeken om de immigratiekosten omlaag te krijgen. Maar vanwege de Europese regels waar Nederland wél rekening mee moet houden, is het Deense beleid praktisch onnavolgbaar. Daarvoor zouden vele Europese besluiten opnieuw op de onderhandelingstafel terecht moeten komen. Nog afgezien van de vraag of al die moeite tot resultaten zou leiden, is dat een proces waar sowieso jaren overheen gaat.