Geachte heer, mevrouw,

Op 11-07-2010 had ik vertraging op het traject Heerenveen – Leiden. Aangekomen in Leiden haalde ik het formulier “Geld terug bij vertraging” op, en heb het naar alle eerlijkheid ingevuld.
Een paar weken later kreeg ik dit formulier terug, vergezeld van een automatisch gegenereerd bericht dat mij er op attent maakte dat het formulier niet volledig was ingevuld. Waar het hiaat zich bevond, was niet vermeld. Ik heb het formulier nogmaals bekeken, vastgesteld dat ik alles naar waarheid en zo volledig mogelijk heb ingevuld, en het opnieuw verstuurd. Bij het formulier had ik een briefje geschreven waarin ik uitlegde wat ik hier uitleg en met het verzoek om eventuele tekortkomingen in mijn invulpraktijken aan te duiden.

Vandaag zag ik tot mijn verbazing hetzelfde formulier voor de derde keer, weer met een automatisch gegenereerd bericht, zonder toelichting of verdere instructies. Echter, bij nadere inspectie van het formulier kon ik bij twee invulvakjes een pijltje ontdekken. Eindelijk was het duidelijk, maar hiermee was mijn probleem nog niet opgelost.

Misschien moet ik u eerst vertellen dat ik een gretig afnemer ben van retourkaartjes. De korting staat mij zeer zeker aan en ook het feit dat ik maar een keer naar de kaartjesautomaat hoef, is een genoegen, al beschermt een retourkaartje mij natuurlijk niet tegen vertragingen. Zodoende komt het voor dat ik ook met een kaartje als deze, het formulier “Geld terug bij vertraging” mag invullen.

Zoals u ongetwijfeld zult weten, wordt op het formulier gevraagd naar zowel de heenreis, als de terugreis. In mijn geval had ik op de heenreis geen vertraging, en op de terugreis wel. In voorgaande gevallen kwam ik er mee weg om dit geheel naar eer en geweten in te vullen, namelijk door de invulvakjes van een van de twee componenten van mijn reis leeg te laten. Dit keer echter, is mij een dergelijke actie verboden, en word ik geforceerd te kiezen tussen twee opties die geen van beide waar zijn. U begrijpt mijn dilemma.

Dan kom ik nu op mijn vragen. Is de NS wellicht van standpunt veranderd betreffende retourkaartjes? Moeten bezitters van dergelijke kaartjes op zowel de heen- als de terugreis vertraging hebben? Ook vraag ik me af hoe het zit met bezitters van een enkele reis, die (waarschijnlijk) gegevens over de terugreis niet invullen. Krijgen ook zij het formulier terug? Indien de NS niet van standpunt is veranderd, hoe is het dan mogelijk dit formulier in te vullen zonder het geweten te kwellen?

Bij voorbaat dank voor de tijd en moeite die u besteedt aan deze klacht.

Met vriendelijke groet,
Jerry

In sommige parken heeft men hinder van personen tussen de 13 en 25 jaar en met de Mosquito MK4 kun je met een geluid maken dat alleen die doelgroep irriteert.
Met tien van die luidsprekertjes en een kostenpost van totaal $30.000 hoopt men de parken vrij te houden van “loitering youth”. Barrie heeft 121 parken, en met 10 speakers die een maximale capaciteit hebben van 40 vierkante meter heb je dan ook heel wat bereik? Alsof je met een transistor radio muziek gaat maken in een discotheek.

De Mosquito kan ook ingezet worden tegen daklozen, die onder bijvoorbeeld bruggen liggen te slapen, omdat dit apparaatje ook irritante geluiden voor volwassenen kan maken.

Verdomd handig, dacht ik toen ik dit las en deed een beetje onderzoek. Zo is een “teen buzz” ringtoon die dit irritant geluidje voortbrengt zodat alleen kinderen kunnen horen of hun mobiel gaat en strenge leraren die dit verbieden niks kunnen horen

MacGyver! Ik ga zelf een Stoorbox bouwen! Ik wil mijn zelfgemaakte geluid-wapen gaan inzetten tegen mijn buren. Mijn buren rechtsboven zitten ‘s avonds buiten op het balkon vaak na te babbelen in het Spaans. Ik vertrouw dat niet, dat Spaanse gedoe, illegale Mexicanen? Mijn buren links hebben kinderen van tussen de 4 en 7 jaar. Ontzettend vervelend als ik overdag even rustig in stilte buiten wil zitten.
Mijn buren aan de overkant hebben de radio vaak hard, ik heb daar verder geen last van maar ik denk dat ik de gemeenschap daar een goede dienst kan bewijzen door ook daar mijn installatie op in te zetten.

Ik ben van plan een conferentie met mijn nette buren te gaan houden om een netwerk stoorboxen op de zetten tegen vervelende buren en dito kinderen en ouders. Ik heb nog geen buren gevonden die me bevallen, hoewel de meeste buren wel een vervelende buur hebben, maar de buur van de vervelende buur weer vervelend is voor een andere (vervelende) buur. Ik loop dus een beetje vast met dit plan en ga dus voorlopig eerst voor mezelf beginnen.

De benodigdheden zijn : versterker, luidspreker, het geluid en een vervelende buur die ik dus overal heb.

Hier zie je me met een test-stoor-cassette met geluidsdrager, -om begrijpelijke redenen- Anoniem.

Met dank aan

Ik ben weer baas over mijn omgeving en kan in stilte genieten!

Voordat Denemarken het strengste immigratiebeleid van Europa doorvoerde, stond het kleine Scandinavische land bekend om zijn hartelijkheid jegens nieuwkomers. Net als in Nederland, had sociaal-democratische politiek van Denemarken een verzorgingsstaat gemaakt, waarop iedereen kon terugvallen. Ook immigranten, die bovendien mochten rekenen op kortingen voor vervoer, behuizing en onderwijs. Dit asielzoekerswalhalla gecombineerd met het gastarbeidersprogramma uit de jaren 60 en 70 lokte grote stromen immigranten naar de Deense steden. De multiculturele samenleving was geboren, en de Denen waren er trots op.

Maar tegen de jaren ’90 begon onder de bevolking het besef te ontstaan dat de vreemdelingen die zo welkom ontvangen waren, ook problemen met zich meebrachten. De moslimgemeenschap groeide in hard tempo door gezinshereniging en een voor Westerse begrippen verbijsterend hoog geboortegemiddelde: 6,4 kinderen per gezin. Tegelijkertijd was van integratie weinig sprake. Grote groepen islamitische immigranten verschansten zich binnen een soort exclusieve moslimenclaves en hadden maar weinig op met de liberale manier van leven van de Denen. Vanuit de enclaves kwamen berichten van antisemitisme, vrouwenonderdrukking en extremisme.

De Denen weigerden deze ontwikkelingen met lede ogen aan te zien. De sluimerende onvrede zwol in de jaren ’90 aan en leidde in 1995 tot de oprichting van de Deense Volkspartij, het equivalent van de PVV. Bij de verkiezingen van 1998 won de Volkspartij meteen 7,1 procent van de stemmen en gaf daarmee een niet mis te verstaan signaal af. Ook lieten gezaghebbende burgemeesters van zich horen, wijzend op de prijs die hun steden voor het multiculturalisme moesten betalen. Onder deze dwingende geluiden zag de heersende sociaal-democratische partij zich genoodzaakt de vreemdelingen- en immigratiewetten flink aan te scherpen. Denemarken kreeg het strengste immigratiebeleid van Europa.

In 2000 gooide een immigratieonderzoek van een Deense cultuursocioloog en liberaal parlementslid nog eens extra olie op het vuur. Eyvind Vesselbo volgde gedurende dertig jaar 245 Turkse mannen die in 1969 en 1970 naar Denemarken waren geïmmigreerd en gingen wonen in de stad Ishøj. In de loop der jaren groeide de groep door familiehereniging en geboorte uit tot 2813 mensen. Alle Turkse mannen haalden hun vrouw uit Turkije en ook hun zonen en dochters trouwden, op één na, een Turk. De conclusies legden een bom onder de Deense integratiepolitiek.

Het oplaaiende debat veranderde het politieke landschap ditmaal radicaal. De Deense Volkspartij groeide verder en kreeg in 2001 twaalf procent van de stemmen. De sociaal-democraten werden na bijna tien jaar uit de macht gestoten. Het nieuwe kabinet bestond uit conservatieven en liberalen, met de gedoogsteun van de Volkspartij. De liberaal Anders Fogh Rasmussen, die campagne had gevoerd voor strengere immigratiewetten, werd minister-president.

Meteen in 2002 scherpte de rechtse regering de vreemdelingen- en immigratiewetgeving aan met als uitgangspunt dat ‘het aantal buitenlanders dat naar Denemarken komt beperkt moet worden, en striktere vereisten moeten worden doorgevoerd aangaande hun plicht zichzelf van onderhoud te voorzien’. De internationale politiek reageerde geschokt op de in haar ogen zeer intolerante maatregels. Buurland Zweden beschuldigde Denemarken van het ondermijnen van de Scandinavische solidariteit, Europa en de Verenigde Naties spraken van racisme en Islamofobie, de Washington Post repte van discriminatie en de London Guardian kopte dat er werd ‘geflirt met fascisme’. Maar de Denen haalden hun schouders op, hun immigratiebeleid was hun zaak.

Ook via rechtszaken bij het Europese Hof van Justitie werd geprobeerd het Deense asielbeleid aan de kaak te stellen. In Nederland leidden vergelijkbare aanklachten tot het verplicht terugdraaien van veel maatregels die minister Verdonk had ingevoerd. Maar de Denen hadden het beter geregeld. Bij de goedkeuring van het Verdrag van Maastricht, kozen ze ervoor om niet mee te doen met de Euro, met het Europese justitiebeleid en het Europese defensiebeleid. En bij het Verdrag van Amsterdam hielden ze vast aan een eigen asiel- en migratiebeleid. Ook bij de Europese gezinsherenigingsregels die nota bene Verdonk in 2003 goedkeurde en waar onder andere de Nederlandse 21-jaarregel voor huwelijksmigranten op strandde, gaven de Denen niet thuis.

Intussen wierp het strenge migratiebeleid haar vruchten af. Al in de eerste jaren van de nieuwe regelgeving nam de gezinsmigratie af met tweederde, evenals de aanvragen en toekenningen voor asiel. Tegelijkertijd zagen de Scandinavische buurlanden Zweden en Noorwegen hun asieltoewijzingen stijgen met respectievelijk negentien en drie procent. Ook kreeg Zweden naar eigen zeggen te maken met ongeveer duizend half Deense/half niet-Europese echtparen die vanwege de strenge migratieregels net over de grens in Zweden kwamen wonen. Veel van die Denen forenzen dagelijks tussen Malmö en Kopenhagen via de Øresundbrug die daar de bijnaam ‘liefdesbrug’ aan te danken heeft. Maar toen Zweden eens kritiek uitte op het Deense beleid, wimpelde de leider van de Deense Volkspartij die weg: “Als zij zo graag Stockholm, Gothenburg of Malmö in een Scandinavisch Beirut willen veranderen, met bende-oorlogen, eerwraken en groepsverkrachtingen, gaan ze hun gang maar. Wij kunnen nog altijd een barrière op de Øresundbrug plaatsen.”

Net toen het stof over het immigratiebeleid iets leek te zijn gaan liggen, deed de cartooncrisis in 2005 het land een laatste keer schudden op zijn grondvesten. In reactie op de twaalf spotprenten die een Deense krant van de Islamitische profeet Mohammed afbeeldde, ontstonden in de hele moslimwereld rellen. De kwestie verdeelde de Deense politiek, met Rasmussen aan de kant van de krant. En opnieuw klonk er de roep om minder immigratie en meer opsporingsbevoegdheden. Maar uiteindelijk liet de hype amper politieke sporen na en lijkt het immigratiedebat na meer dan een decennium hoogtij te hebben gevierd, over zijn hoogtepunt heen.

Op Europese schaal bekeken, liep Denemarken voorop in het aanpakken van immigratie- en integratieproblemen. In andere landen woedt de discussie nog hevig. De VVD en de PVV, die bij de afgelopen verkiezingen grote winsten boekten, pleiten beiden voor een immigratiebeleid naar Deens model. Ook bij de brede heroverwegingen waarvan de conclusies dit voorjaar werden gepubliceerd, werd naar Denemarken gekeken om de immigratiekosten omlaag te krijgen. Maar vanwege de Europese regels waar Nederland wél rekening mee moet houden, is het Deense beleid praktisch onnavolgbaar. Daarvoor zouden vele Europese besluiten opnieuw op de onderhandelingstafel terecht moeten komen. Nog afgezien van de vraag of al die moeite tot resultaten zou leiden, is dat een proces waar sowieso jaren overheen gaat.

Handenarbeid, figuurzagen weet u (je) nog? Ik was nogal, -en ben nog steeds- ietwat motorisch gestoord, en stond bekend als een echte sloper, hetgeen geïnterpreteerd werd als “Die Johan wil weten hoe iets werkt”.

Dat was niet helemaal correct want ik wilde alleen maar weten hoe ik iets kon slopen, ik doe het nu nog; ik zeg dat ik de oude laptop ga repareren, maar wil het in feite alleen maar slopen. Ik wil zelfs geen eigen huis, om dezelfde reden.

Terug naar handenarbeid en de figuurzaag. Ik vond de figuurzaag altijd een ramp, een onhandig ding met een breekbaar zaagje. Als ie brak was je de klos, de klemmetjes los schroeven,  op de u-buis hangen, nieuw zaag draadje erin prutsen, dan klemmetjes aandraaien, u-buis laten vieren en dan maar hopen dat de klemmetjes het hielden, en de spanning juist was. Om een of andere reden had ik de spanning altijd te slap, en slingerde de zaag als een laveloze havenarbeider rond mijn houten werkstukje.

De klemmetjes hielden het nooit bij mij, altijd die slappe draad aan mijn figuurzaag, en dan dat grinniken van die motorisch beter onderlegde leeftijdsgenootjes van me. Ook zaagje achterstevoren overkwam me regelmatig. Ik was meestal al druk aan het zagen met een “Wat gaat dat licht opeens” gevoel voordat ik doorhad dat ie achterstevoren zat. Op de kop inzetten is ook nog een mogelijkheid met die zaagjes. Dan kon je je zaag nooit omhoog krijgen.

Die zaagjes moesten dan zagen in die dunne triplex plaatjes. Dat oneindig op en neer geklapper van die dunne stukjes ellende. “Stevig vasthouden Johan” snerpte het dan in je oren, ik vond het maar een klotegedoe. En dan moet je ook nog binnen de lijntjes zagen, de lijntjes die je niet kon zien door het trillen van je plankje of door het zaagsel dat erop spatte. ”Zaagsel wegblazen Johan”, “Binnen de lijntjes Johan”…en dan je zaagje ook nog heel houden. Trillend van het trillen, hyperventilerend van het blazen en scheel van het turen naar dat lijntje ….. toinggggg, zaagje kapot.

Ik wil bij deze degene bedanken die de figuurzaag heeft uitgevonden, en de agoogemerd die het een goed idee vond om het op de lagere school in de lessen te gebruiken. Zelden heb ik een nuttelozer on onbruikbaarder stuk gereedschap gezien dan de figuurzaag. Wie nu nog een figuurzaag in huis heeft is of knettergek of heeft kinderen die hij wil tiranniseren met huisvlijt.

Ik ga nu mijn vlees verder snijden met een elektrisch apparaat, waar de messen maar op een manier in kunnen, de messen onbreekbaar zijn, en niet van plan is binnen welk lijntje dan ook te snijden.

Eet smakelijk!

Op dat moment realiseerde ik me dat je eigenlijk nooit iets over de marktkoopman hoort. Nimmer zie je in de krant staan: “Marktkoopman pleegt aanslag op supermarkt.” of “Marktkoopman slaat concurrent in elkaar.” Nergens lees ik ooit ook maar iets over marktkoopmannen, het zijn van die onzichtbare mensen, ik ken niemand die een marktkoopman kent, althans, niet dat ik weet.

Toen ik hierover ging nadenken, sloeg mijn fantasie op hol. Ik stel me voor dat het maar een klein wereldje is, dat van de marktkooplui, waar iedereen elkaar kent en ook mag. Gezellige lui, die in elke stad of elk dorp hun vaste klanten hebben waarmee ze hun vaste praatje maken en op die manier een rijk en gelukkig leven leiden. Zouden er ook geregeld uitjes worden georganiseerd waar marktkooplui gezamenlijk op pad gaan? Of zouden er beurzen zijn waar deze mensen heengaan om stands te bezoeken van aanbieders van allerlei produkten en diensten, varierend van spijkerbroeken tot tips voor het indelen van je kraam? Mijn gedachtenstroom was niet meer te stoppen.

Later bedacht ik me dat er nog veel meer van dit soort onzichtbare mensen zijn. Zoals het kassameisje, of de kroegbaas. De krantenjongen, en natuurlijk schoonmakers. Hoewel die laatste groep onlangs nog goed van zich heeft laten horen. Zo zijn er nog veel meer mensen die we vaak alleen opmerken als ze aan het werk zijn, maar waar we zelden wat over horen en die eigenlijk vanzelfsprekend lijken. Misschien moeten we deze mensen eens in de spotlight zetten. Mooie portretten over het leven van de electricien of van de melkboer, het zou zo iets voor Man bijt hond kunnen zijn.

Neem dan beter ijs! Alhoewel een of andere groepering natuurlijk weer vol open deuren als ‘waterijs bevat minder caloriëen dan roomijs’ en ‘waterijs bevat veel suiker’ weet te waarschuwen voor deze lekkernij, is er weinig zo verfrissend, dorstlessend en lekker als een heerlijk waterijsje! Maar welk waterijs is nou eigenlijk het beste?

Voor de hippe mensen onder ons adviseer ik de trend uit het buitenland, pas dit jaar in Nederland geïntroduceerd: Liuk. Een citroenijsje op een stokje van dropstaaf. Lekker!

Raket. Klein maar fijn. De klassieker!

Split, oftewel de PauperSolero. Een van mijn favorieten.

De Grote Winnaar is wat mij betreft wel het Peerijs, het liefst van Festini. Heerlijk!

Wat is jouw favoriete ijs?

De Amerikaanse auteur Bawer woonde sinds 1998 achtereenvolgens in Nederland en Oslo; landen die hij, mede vanwege zijn homoseksualiteit, in eerste instantie ervoer als een verademing. Tolerantie zag hij als de grote weldoener. Maar gaandeweg leerde de schrijver dat de Noord-Europese politieke correctheid ook een andere kant van de medaille kent.

Bawer is effectief in het bereiken van zijn doel: Europeanen wakker schudden voor de dreiging van de islamisering. Echter, hij faalt erin tegelijkertijd recht te doen aan de objectiviteit. Talloze feitjes worden opgerakeld, maar net zoveel worden er verzwegen. Zo worden journalisten die in hun stukken immigratiecijfers verbloemen uitgebreid doorgelicht, terwijl slechts een enkele Europese islam-criticus aan bod komt. Daaruit blijkt dat het Bawer niet zozeer te doen is om de hele waarheid te vertellen, maar vooral om zijn publiek te overtuigen van zijn visie. ‘Terwijl Europa sliep’ is een betoog.

In het boek deelt Bawer ook een belangrijke rol toe aan het anti-Amerikanisme dat hij tijdens zijn verblijf onder Europeanen bemerkte en dat hij vindt getuigen van grote hypocrisie. Het wordt niet geheel duidelijk waarom de uitgebreide beschrijving hiervan noodzakelijk is voor het punt dat hij over moslimimmigratie probeert te maken. Waarschijnlijk wil hij aantonen hoe Europeanen blind voor zich uit kunnen praten, en daarmee blijven hangen in een gemakkelijke stoel van naïviteit en passiviteit. Maar de poging pakt uit als een zwaktebod. Door bijvoorbeeld Amerika ten opzichte van Europa af te schilderen als een smeltkroes, krijgt de lezer niet zozeer de indruk dat Amerika zoveel beter af is, maar eerder dat deze New Yorker nooit een stap buiten Manhattan heeft gezet om al in de Bronx geen enkele blanke meer tegen te komen. Zoals The Economist schreef: ‘Bawer weakens his argument bij casting too wide a net.’

Maar ook wat betreft de moslimimmigratie heeft Bawer de neiging zich te vergrijpen aan de waarheid. Hij verhaalt over jonge allochtonen die in BMW’s door Europese straten rijden en alles behalve achtergesteld zijn. Derhalve zouden ze geen beroep kunnen doen op het armoede-argument om hun gewelddadigheden of uitkeringstrekkerij goed te praten. Maar iedere Nederlander die ooit voet heeft gezet in de Bijlmer of in Overvecht, weet dat deze weergave van zaken schromelijk overdreven is.

Zonde, want met andere, beter onderbouwde informatie zet Bawer wel degelijk een zorgelijk beeld neer van de consequenties van het Europese migratiebeleid. Vrouwenmisbruik, antisemitisme, zwarte scholen, uitspraken van imams, politici van woorden maar geen daden, eenzijdige beeldvorming door de media, maar ook opvallend veel persoonlijke ervaringen met bijvoorbeeld homofobe moslimjongeren, spekken het deprimerende maar vlotte betoog dat Europa zich in de loeren laat leggen door moslimimmigranten die zich zonder respect te tonen voor het Europese gedachtegoed aan de subsidieslang laven en misplaatste respect afdwingen voor hun eigen ondemocratische en intolerante overtuigingen.

Zo’n boodschap kan natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan aan ‘de politiek-correcte elite’. Net als een van zijn helden, Pim Fortuyn, werd de vooraanstaande schrijver Bawer in 2007 voor racist uitgemaakt toen zijn boek was genomineerd voor de National Book Critics Circle award, een Amerikaanse boekrecensentenorganisatie. Zelfs de voorzitter van het bestuur van de Circle liet zich in een blog ontvallen dat hij zich schaamde voor Bawers nominatie: ‘De hyperventilerende retoriek vervalt van oprechte kritieken in Islamofobie.’

Ook Folkert Jensma, voormalig hoofdredacteur van NRC Handelsblad, brandde zijn vingers. Jensma ondernam stappen tegen de aantijging in het boek dat de moordenaar van Pim Fortuyn, Folkert van der G., zich had laten inspireren door het hoofdredactioneel commentaar van de NRC op de dag van de moord op Fortuyn. In de bespreking van Bawer’s boek door NRC, werd dit in een kadertje vermeld met de toevoeging dat de passage in de Nederlandse vertaling uiteindelijk niet is aangepast. Maar dit was overduidelijk wél het geval. Wilde de hoofdredacteur niet overkomen als censureerder of was het een tikfout? Het werd nooit duidelijk.

Dergelijke incidenten zijn koren op de molen van Bawer, die daarin bewijs ziet voor de blinde naïviteit van de elite. En wie de stomme verbazing in de ogen van de Nederlandse politici zag toen Geert Wilders bij de afgelopen verkiezingen vierentwintig zetels binnenhaalde, kan niet anders concluderen dan dat Bawer de vinger in ieder geval op de zere plek legt.