17 mei 2009
Zoeken op afstand…
Vanuit een ander land woonruimte zoeken is best lastig. Je spreekt de taal slecht (de les dat Spanjaarden geen Engels spreken leerde ik al voor vertrek), je kunt niet even gaan kijken of het wel echt zo mooi is als op de foto’s en je hebt geen flauw idee van de standaard huurprijzen. Maar ja, het alternatief, gewoon je spullen in een koffer proppen, een hostel betrekken voor een tijdje en wel zien waar je uitkomt, leek me voor mij ook niet zo’n goed idee.
Een goede vriend die eerder al een tijdje in Barcelona had gewoond, had me deze tip gegeven. Volgens hem was het zonde van je geld en een stuk minder leuk om je kamer via de universiteit te regelen (denk dan aan ongeveer 280 euro per maand om een kamer te mogen delen met een vreemde medestudent). Dat delen van een (slaap)kamer voor 6 maanden leek in me inderdaad niet zo’n heel strak plan, dus ik besloot verder te kijken. Daarnaast moest ik rekening houden met mijn vriendje die mee zou gaan, dus een kamer delen met een ander was sowieso niet zo’n succes geworden neem ik voor het gemak even aan. Ik had niet alleen nog nooit in het buitenland gewoond, ik had ook nog nooit in mijn leven samengewoond. Dus het leek me verstandig om in ieder geval iets te zoeken met een losse slaapkamer en woonkamer, in de hoop dat we beide heelhuids terug zouden keren naar Nederland na 6 maanden.
Nu bestond de tip van die vriend niet alleen uit de waarschuwing om geen huisvesting via de universiteit te regelen, maar ook uit het advies om, zoals ze dat zo leuk noemen in de Nederlandse taal, op de bonnefooi te gaan. Koffertje pakken, hostel betrekken en dan een beetje door de stad cruisen, mensen leren kennen om zo uiteindelijk aan een super vette kamer te komen. Nu kan ik me voorstellen dat deze tactiek heel goed had gewerkt voor die vriend van mij in kwestie (en voor vele anderen), maar helaas zit ik iets anders in elkaar. Mijn eerste vraag na deze opmerking van hem was namelijk: maar hoe neem je dan al je schoenen mee? Luid gelach, geschud met het hoofd en opmerkingen als “meisje toch” volgde. En voor de mensen die dit lezen en nog steeds denken dat ik een grapje maakte, even ter informatie: ik meende het en ik meen het nog steeds. Alleen natuurlijk niet alleen met betrekking tot schoenen, maar ook tot allerlei dagelijkse benodigdheden en eigen spulletjes. Maar als voorbeeld zal ik toch even bij de schoenen blijven en ik vraag van de mannelijke lezers dan even om een flinke dosis inbeeldingsvermogen en ik beloof dat ik de aankomende alinea zal compenseren met een stuk over drank en andere dingen die als mannenzaken worden gezien.
Ik ben me er terdege van bewust dat ik meer schoenen heb dan sommige andere mensen, al zijn er natuurlijk ook velen die mij in deze voorliefde zullen overtreffen. Maar zelfs als je een vrouw bent met een gemiddelde of zelfs kleine schoenencollectie, moet je toegeven dat schoenen inpakken voor een half jaar in een koffer van max. 20 kilo, best wel lastig is. Zeker als er nog andere spullen bij moeten. Want je moet je voorstellen dat ik hier eind januari ben aangekomen. Dan is, zelfs in Barcelona, toch wel erg fris. Voor deze momenten zijn laarzen gemaakt. Dus je neemt tenminste één paar laarzen mee. Daarnaast moet je rekening houden met het feit dat je hier geen vaste sportavonden hebt en je moeilijk lid kan worden van de plaatselijke voetbalverenging voor die paar maanden, dus je zult hardloopschoenen mee moeten nemen om dat te compenseren. En diegene die al van tevoren wisten dat een half jaar zonder sportschool niet ging werken, hebben daar ook nog zaalschoenen aan toegevoegd en een enkeling heeft zijn voetbalschoenen ook nog in de koffer gegooid. Dus zeg, 1 of 2 paar sportschoenen. Dan heb je nog de gympies (voor bijna iedere student All Stars, al doe ik koppig niet mee aan deze trend) voor alle chillmomenten en om lekker mee door de stad te struinen. Daarnaast zijn er nog de pumps of ieder geval mooie schoenen met een flinke hak voor alle spannende feestjes die gaan komen en je moet niet vergeten dat Barcelona en zee ligt en dus een flink strand heeft waar je heerlijk kan gaan flaneren, zonnen, voetballen, volleyballen, mensen kijken, bbq’en, feesten, lam worden of wat je maar wilt. Daar zijn natuurlijk slippers voor nodig. Dus zelfs de meest basic schoenendraagster, zit je al snel aan laarzen, sportschoenen, gympies, mooie schoenen en slippers. Dat is 5 paar op zijn minst en 17 (inmiddels 18) paar in mijn geval. Probeer maar eens voor de grap 5 paar schoenen in een koffer te doen om vervolgens de kijken hoeveel daar nog bij past aan andere noodzakelijkheden zoals bijvoorbeeld kleding. Ik begrijp heus wel dat er nu mensen zijn die denken “die slippers kun je toch ook wel daar kopen?” en dingen als “ik heb maar 2 paar schoenen dus ik begrijp niet waar ze het over heeft”. Voor die mensen even het volgende: geloof me, dan heb jij wel iets anders waar je niet zonder kunt. Je laptop moet mee, je externe harde schijven moeten mee, 6 soorten parfum moeten mee, je favoriete boeken moeten mee, je foto’s en aandenken aan thuis moeten mee. Kies maar uit. En als je er nog steeds helemaal niets van begrijpt, dan geef ik mijn poging tot informatie verschaffen op en moet je maar snel doorlezen.
Al vrij snel voor mijn vertrek was ik dus tot de conclusie gekomen dat een koffertje pakken, een hostel betrekken en dan wel zien, voor mij niet zo’n goede oplossing was. Ik zag mezelf niet maar 1 koffertje meenemen en om nou met een autolading voor spullen bij het hostel aan te komen leek me ook geen succes. Ik zag mezelf al terugkeren naar de receptie met de opmerking dat mijn 8 verhuisdozen niet in de kamer passen en dat mijn onbekende kamergenoten me met de dood aan het bedreigen waren. Geen goed plan. Dus begon ik het internet af te zoeken naar appartementen in Barcelona. Al snel kwam ik erachter dat bijna alle websites van makelaars waren, die 1 maand huur als makelaarskosten rekenen. De huurprijzen die ik tegenkwam voor appartementjes met een losse slaapkamer begonnen rond de 700 euro en liepen al snel ver op. Huur zou dus een flinke kostenpost worden. Op een gegeven moment vond mijn vriendje een website waar eigenaars van appartementen rechtstreeks hun appartement aanboden (dus geen 700 euro aan makelaarskosten). Wel moest je lid worden voor 30 dollar. Toch klonk dit vrij aantrekkelijk en ik begon te reageren op appartementen. Eerst in het Engels en bij gebrek aan reacties stelde ik een Spaanse reactie op (gecorrigeerd door mijn lerares Spaans gelukkig).
Nog steeds geen reacties, dus ik bleef iedere dag maar reageren. Soms werd een appartement opnieuw op de website gezet, ik neem aan bij gebrek aan respons en ik begreep maar niet waarom niemand dan reageerde op mijn Spaanstalige reactie. De enige reacties die ik binnenkreeg bestonden meestal uit 1 mededeling, namelijk dat het appartement al vergeven was of überhaupt geen opties was. Op een gegeven moment ben ik gaan spelen met de informatie die ik aanbood. Zo haalde ik de zin weg uit mijn profiel en uit mijn standaard reactie dat wij studenten zijn. En nu had ik beet. Niet via de betaal website, maar via een makelaarssite. Ze mailden terug dat ze genoeg appartementen hadden en ons graag wilden helpen. Dus zijn mijn vriendje en ik een avond lang alle appartementen op de mooi vormgegeven website gaan bekijken en hebben uiteindelijk een lijst van 10 appartementen gemaakt die wat ons betreft prima waren en die lijst hebben we opgestuurd. Al snel kwam de reactie dat de website verouderd was en geen van die appartementen beschikbaar was. Dit zoeken vond plaats rond afgelopen kerst en al stond er op de website dat het appartement vrij zou komen op 1 februari 2009 (de dag waarop wij in wilden trekken), toch bleef de makelaardij volhouden dat de website verouderd was en de appartementen vergeven. Teleurstelling, frustratie en een gevoel van achterdocht hielden wij over aan deze zoekpartijen. Andere instanties die terugmailden verhoogden de prijzen ineens. Op een website stond een prachtig appartement van 800 euro per maand, maar op onze reactie kregen we een email terug dat we hem voor 1000 euro per maand mochten hebben. En dat lag ver boven ons budget.
Ik weet niet of dit nu typerend is voor Spanje of dat dit een terugkerend probleem is voor veel mensen die vanuit een ander land huisvesting proberen te regelen, maar ik kan je vertellen dat het flink ontmoedigend was. Uiteindelijk hebben we na 1,5 maand zoeken, honderden reacties en e-mails te hebben gestuurd en inmiddels 2 weken voor vertrek, eindelijk de knoop doorgehakt en een appartement gekregen via die semi lugubere makelaarsinstantie met de verouderde website. Dat was namelijk het enige bedrijf die überhaupt interesse had getoond in het verhuren van een appartement. Dus veel twijfels, gedoe, 750 euro aan makelaarskosten, 1500 euro borg en 750 euro voor de eerste maand huur later, laadden mijn vriendje en ik al onze verhuisdozen uit de auto. Nu konden we beginnen met het inrichten van ons (grotendeels gemeubileerde) appartementje van 35m2, met genoeg kastruimte voor mijn schoenen!
Deze keer (zondag 17 mei 2009) geheel verzorgd door Sophie.
Op 17 mei 2009 om 12:35 zei Marianne :
Dus je moest wel met de auto gaan, omdat anders je schoenen niet mee konden?
Als je toch zoveel schoenen wil, zal de aanwas ook wel regelmatig groeien. Daarom kon je er net zo goed wat thuislaten. Zeg nou zelf, je hebt er heus wel wat gekocht daar
Op 17 mei 2009 om 13:19 zei Joen :
Tja, dan moet ik toch bekennen dat ik zo iemand ben die het schoenenprobleem niet snapt. Ik dacht zelf: grootste schoenen trek je aan, gimpjes bind je aan je rugzak, slippers koop je daar en hardloopschoenen zul je dan toch in moeten pakken. Maar dan heb ik natuurlijk geen pumps…
Ik ben overigens wel benieuwd naar mijn inpakproblemen tegen de tijd dat ik echt naar Noorwegen ga. Ik ga met de trein, dus alles dat ik meeneem moet ik kunnen dragen. Waarschijnlijk zal ik alles waar ik over twijfel of het mee moet thuis moeten laten (boeken!)…
Op 18 mei 2009 om 8:15 zei John :
Ik moet eerlijk zeggen dat ik helemaal niet snap wat nu precies het schoenen (of andere) probleem is. De meeste dingen kun je volgens mij prima een maandje missen dus dan kun je op de bonnefooi een maandje de tijd nemen om een huis te zoeken en verhuis je je spullen wel als je iets gevonden hebt dat naar je zin is?