19 april 2009
Waarom studeren in het buitenland?
Vanaf deze week is de grote eer aan mij toegekomen dat ik de eerste buitenland correspondent ben van Werkschuwtuig. Op zich is dit vrij verwonderlijk, aangezien deze website voornamelijk door studenten wordt beheerd. En bij ongeveer iedere student zijn de in-het-buitenland-gaan-studeren kriebels hevig in beroering de afgelopen jaren. Of dit nu komt doordat alle tijdens-de-studie-opgedane vrienden inmiddels hun rugzak aan het vullen zijn met precies 20,0 kilo om tegen minimale betaling een maximaal resultaat te behalen (lees: zoveel mogelijk paar schoenen in 1 koffer proppen of voor de mannen onder ons: nog even die externe harde schijf met 50 films in HD kwaliteit aan de handbagage toevoegen). Of doordat je via Hyves, Facebook, waarbenjij.nu en te lange MSN namen je continu en vaak tegen je zin in, op de hoogte wordt gehouden door alle ex-klasgenootjes van de middelbare school die zich als een plaag over de wereld verspreiden.
En als je er dan per ongeluk achterkomt dat die stille muis van de klas (inclusief bril en enigszins stinkende adem) nu met een backpack door Thailand aan het trekken is en daar allemaal gave foto’s van op internet zet (waarop ze er helemaal niet meer zo muizig uitziet…), begint er in je eigen onderbuik toch ook wel iets te kriebelen. Je surft naar je eigen hyves en ziet daar de foto’s van je vorige zomervakantie in Zuid-Frankrijk, dronken foto’s van dat ene semi-uit-de-hand-gelopen feestje, koninginnenacht in Den Haag en de vage herinnering aan een dagje strand (natuurlijk inclusief dikke jas en gesloten strandtenten op de achtergrond). En als je terugbladert naar de foto’s van voorgaande jaren, kom je vergelijkbare foto’s tegen van feestjes die je niet meer uit elkaar kunt houden en koninginnenachten die, ook al wissel je ieder jaar van stad, toch wel erg op elkaar lijken nu je de foto’s naast elkaar legt. Het is niet dat je je niet vermaakt… Maar plotseling beklimt je het gevoel dat je alle leuke kroegen van de stad wel hebt gezien. En voel je dat het idee om deze stad die al jaren je thuisbasis vormt, een tijdje achter je te laten, je geen beklemmend gevoel mee geeft in je borst, maar je juist een soort opwinding ervaart…
Mocht je nu immuun zijn voor deze sociale druk, dan is er gelukkig ook nog de druk vanuit de universiteit. Het is een beetje afhankelijk van de studie die je doet, maar zelfs bij studies waar je nooit echt rijk mee zult worden en die gezien worden als sociale studies (ik gok dat die benaming in het geval van mijn studie, namelijk psychologie, veroorzaakt wordt door de naam van de faculteit: sociale wetenschappen), beginnen termen als netwerken en cv-building toch wel angstaanjagend dichtbij te komen. Zo is er een bijeenkomst geweest op de universiteit waar een “debat” plaatsvond over studeren in het buitenland. Het flinke aantal tegenargumenten maakte weinig verschil, de boodschap was duidelijk. Als je een studie doet waar veel te veel belangstelling voor is (en dan worden studentenaantallen bedoeld, niet media aandacht of algemene interesse), moet je je straks kunnen onderscheiden van je talloze medestudenten die azen op dezelfde baan. En dat zullen er veel zijn, wees gewaarschuwd als je bijvoorbeeld rechten of psychologie studeert. En hoe kun je je beter onderscheiden dan door initiatief en ondernemendheid te tonen door een tijdje je vertrouwde omgeving achter je te laten en naar het buitenland te vertrekken. De boodschap was duidelijk: zonder buitenland ervaring ga je het erg zwaar krijgen op de arbeidsmarkt straks. Al vraag ik mezelf af wanneer het moment komt dat je je onderscheidt van de rest door juist lekker thuis te blijven, met al reizende studenten om me heen.
Nu heb ik persoonlijk met beide redenaties een beetje moeite. Allereerst ben ik heus niet immuun voor al die mensen in mijn omgeving die het avontuur op gaan zoeken en vol enthousiaste verhalen inclusief bijpassende foto’s (natuurlijk uitgebreid geshowd op de eerder genoemde websites) terugkomen. En ook ik heb meerdere malen met een gevoel van weemoed door de straten van Utrecht gedoold. En zelfs heb ik me wel eens op een onzeker moment zorgen gemaakt over de toekomst. Ironisch genoeg ben ik namelijk geïnteresseerd geraakt in het vakgebied tussen rechten en psychologie in, waardoor ik met beide massastudies te maken heb helaas. Maar mijn persoonlijke keuze heeft uiteindelijk weinig te maken gehad met eerder genoemde oorzaken, al heb ik ze dus wel degelijk ervaren. Mijn keuze om Utrecht te verlaten, voor 6 maanden chillen in Barcelona is ontstaan uit een behoefte om te niksen. Ik werd namelijk helemaal gek van mijn geplande leven. Ik was student en kreeg vaak genoeg te maken met de vooroordelen van mensen dat studenten lui zijn, alleen maar feesten, continu dronken en het geld van de overheid verspillen. Nou geloof me, na 3,5 jaar studeren, wat al gevolgd was op 8 jaar basisschool en 6 jaar gymnasium, was ik er helemaal klaar mee. Voor mijn gevoel was ik al mijn hele leven druk bezig en was het tijd voor een pauze. Ik had netjes in 3 jaar mijn bachelor psychologie afgerond en heb er al die tijd 2 baantjes naast gehad. Daarnaast had ik veel vrienden aan wie ik tijd wilde en behoorde te besteden en deed ik ook nog aan voetbal voor de beweging en gezelligheid en aan naailes voor de ontspanning en creativiteit. Natuurlijk wilde ik ook mijn vriendje en familie niet verwaarlozen, wat ertoe leidde dat ik meermaals de opmerking heb moeten maken: nee dat gaat niet lukken, maar donderdag over 3 weken heb ik nog wel een gaatje van 2 uur. Ik realiseerde me ineens, dat wanneer ik na mijn bachelor meteen door zou gaan met mijn master, ik op mijn 21e afgestudeerd zou zijn. Afstuderen stond in mijn hoofd gelijk aan beginnen met werken en in 1 klap helemaal volwassen worden en dit leek me toch allemaal niet zo’n goed idee.
Balancerend op het randje van overspannenheid (en dat tijdens je studententijd…), besloot ik dat het tijd was voor verandering. En studeren in het buitenland leek me daarvoor een prima oplossing. Ongeveer tegelijkertijd leerde ik een jongen kennen die graag in het buitenland stage wilde gaan lopen. We werden verliefd en na flink wat overleg besloten we samen naar het buitenland te gaan. Alleen de stad hoefde nog maar gekozen te worden, maar al snel bleek dat we beiden een zwak hadden voor Barcelona en de knoop was doorgehakt. Negen maanden en veel regelwerk en stress later stapte ik, na een lange rit, de auto uit om de weg te vragen naar ons nieuwe appartementje. In Barcelona.
Na deze introductie zal ik jullie de komende maanden op de hoogte houden van mijn bevindingen en belevingen. Deels ter vermaak, deels ter informatie en deels ter voorbereiding voor de mensen die diep in hun hart al hebben besloten dat het tijd is om er zelf vandoor te gaan. En mocht ik nu mislukken in al deze doelen, zie deze verhalen dan gewoon als mijn variant van waarbenjij.nu.
Deze keer (zondag 19 april 2009) geheel verzorgd door Sophie.
Op 19 april 2009 om 13:09 zei Mathijs :
Leuk en herkenbaar verhaal Sophie. Ondanks dat het voor mijn studie niet zo noodzakelijk lijkt om me te onderscheiden door ander land op te zoeken, ga ik ook voor een half jaar studeren buiten Nederland. Ik ben benieuwd naar je ervaringen en ik kijk dus uit naar je volgende stuk met ervaringen in Barcelona.
Op 19 april 2009 om 13:32 zei Joen :
Wat een eensgezindheid!
Ik ga een half jaar weg naar Bergen in Noorwegen. Ik vind het zonde om in Nederland je dagen te blijven slijten als er nog zo veel andere wereld om je heen is. Als student heb je de mogelijkheden om voor heel weinig geld (sterker nog, je krijgt geld toe als je geluk hebt) je spullen te pakken en een andere plek te ontdekken. Mijn CV kan me niet schelen, maar als het zo makkelijk is om zo’n leuke tijd te gaan hebben, dan vind ik dat ik het aan mijzelf verplicht ben om daar gebruik van te maken.
Op 19 april 2009 om 16:27 zei Sophie :
Dat idee van geld toe kun je helaas wel op je buik schrijven vrees ik…. Maar over dat onderwerp volgt zeker meer informatie in volgende verhalen.