5 augustus 2009
Verlaten busstation
Dinsdagavond, 20:13u, busstation. Binnen enkele minuten zou een bus moeten verschijnen. Gezien het volledig verlaten busstation lijkt me dat niet aannemelijk en ik heb gelijk. Na tien minuten komt er een bus aan, stopt iets voorbij de uitstaphalte. Ondanks dat de bus meestal leeg is, is er nu nog één passagier, een man, als ik het van zo ver goed zie. Hij verlaat de bus niet, ondanks dat de chauffeuse de deuren open zet..
Kort daarna verlaat hij toch de bus en komt heel snel weer terug met een beker, mogelijk gevuld met koffie. Even later rijdt de bus naar de instaphalte en kan ik plaatsnemen. De man staat voor in de bus, op een positie die een passagier meestal inneemt als hij in gesprek is met de chauffeur. Na het tonen van mijn vervoersbewijs neem ik plaats, links vooraan, op de rechterstoel, zoals altijd. De bus vertrekt.
Opeens valt mijn oog op de man, die er een is van groot contrast. Om zijn nek een sleutelkoord – zonder sleutel – met daaraan een mapje met zijn stamkaart en busabonnement: twee sterren. Een veel te grote, rood met wit en blauwe, slonzige jas. Zijn jas heeft aan zijn rechterzijde een zwarte vlek. Een nette broek, donkerblauw, met een keurige vouw, als net gestreken. Hij heeft een opvallende, donkere snor en baard, drinkt koffie en heeft een lichtblauwe pet op met in witte letters de tekst ‘Eddie’.
Hij staat rustig naast de chauffeuse. Er wordt niet gesproken en het enige dat een ijzige stilte doorbreekt is Sigur Rós uit mijn muziekspeler. De man heeft een serieuze en indringende blik, die op een of andere manier toch wat knullig lijkt. Mijn vermoeden dat hij werkt voor de busmaatschappij verandert in de hypothese dat de man óf de chauffeuse zonder succes probeert te versieren óf dat hij geestelijke beperkingen heeft. Iedere keer als er passagiers in willen stappen gaat hij tegen de voorruit staan om hen ruimte te geven en verplaatst zich daarna met een slingerende beweging weer naar zijn vaste positie. Hij doet het deurtje van de bestuurdersruimte open en gooit zijn lege beker in een afvalbakje. Er stappen wederom passagiers in en een vrouw met een pijnlijk, Amsterdams accent scheldt de buschauffeuse uit, omdat de middelste deur niet open gaat. De man pakt een boekje uit zijn zwarte koffer, vermoedelijk een agenda en dan valt me op dat hij om ieder vingertopje een pleister heeft.
Ik heb mijn bestemming bereikt en stap uit. Eddie schrijft met een rode pen iets op in zijn agenda. Ik kom hem nog regelmatig tegen.
Deze keer (woensdag 5 augustus 2009) geheel verzorgd door Mathijs.
Op 7 augustus 2009 om 10:28 zei Frank :
Als dit verhaal iets bij me oproept, en het houdt me nu al dagen bezig
, is het wel het volgende;
wat zou de bedoeling/oorzaak van die pleisters op alle vingertoppen zijn? Psychotische waan, aluminium hoedje, en bang vingerafdrukken achter te laten?
Op 7 augustus 2009 om 12:56 zei Ellen :
Ik denk dat hij smetvrees heeft en denkt zo veilig dingen met zijn vingertoppen aan te kunnen raken
Op 14 augustus 2009 om 21:07 zei Jurjen :
… of hij is gewoon erg onhandig als parttime messenjongleur en kijkt of een carrière in het OV iets is?