7 oktober 2009
Toevallige ontmoetingen in het park (II)
In de reeks toevallige onmoetingen in het park deze keer een zijpad. Deze ontmoeting was meer in de supermarkt dan in het park maar daarom niet minder de moeite waard om te delen.
Al bij het binnenkomen van de supermarkt zag ik ze lopen langs de groente afdeling. Een overduidelijk verliefd stelletje. Veel ouder dan net 20 konden ze niet zijn en ze hadden het ongeloofelijk naar hun zin.
In het mandje verdwenen al snel allerlei heerlijkheden. Bij de direct klaar producten verdwenen wat semi-verse quiches in het mandje. Bij de traiteur wat tappenades. De kaasafdeling werd ook niet overgeslagen en bij de broodafdeling verdween de nodige zoetigheid naar beneden. Allemaal spulletjes die je koopt als je jezelf eens lekker wilt verwennen in het weekend.
Na in het wijnrek nog zorgvuldig twee flessen rosé uitgezocht te hebben en de doosjes met notenmelange veilig gesteld te hebben werd het tijd om richting de kassa te gaan. De mand zat intussen al aardig vol en hier moesten ze het wel een weekendje mee kunnen doen.
In de rij van de kassa werden de nodige zwijmelblikken uitgewisseld en waren ze overduidelijk nog steeds erg gelukkig. De kassiere begon de boodschappen over de scanner te halen en al snel begon het o-zo-vrolijke gezicht van de vrouwelijke helft van het stelletje wat bedenkelijk te worden. Er waren nog niet zo heel veel spullen uit het mandje verdwenen maar toch gaf de kassa al een vrij hoog bedrag aan. Toen de kassiere klaar was, bleek er weinig meer over te zijn van de vrolijke bui. De pinpas moest getrokken worden en er pronkte een bedrag van bijna 70 euro op het display. Terwijl de mannelijke helft nog vrolijk doorzwijmelde betrok het gezicht van de vrouwelijke helft steeds verder. Zwijgend kwam de pinpas uit de portemonnee en rekende ze af.
Na de spullen ingepakt te hebben vond ze het overduidelijk tijd worden om haar verdriet te delen. Een duidelijk hoorbaar “Dat was ons budget voor deze hele week” werd in het oor van de nog altijd vrolijk kijkende jongen gesist. Een hele schok als je de hele tijd alleen maar lieve woordjes gewend was.
In een poging nog iets aan de situatie te redden nam hij de tas van het meisje over en trok haar iets dichter tegen zich aan. Een knuffel helpt in ongeveer iedere situatie moet hij gedacht hebben maar dit bleek de uitzondering. Wat volgde was een serie opmerkingen over mensen met een gat in hun hand, mensen die denken dat een bankrekening onuitputtelijk is en het nodige geklaag over het feit dat voor sommigen niets goed genoeg is en dat ze altijd denken dat de wereld niet op kan.
Een verongelijkt “jij hebt toch ook alles mee uitgezocht” kon er weinig meer aan veranderen. Met de zurigheid van het gezicht afdruipend gingen ze naar buiten. Geen lieve handjes meer, geen knuffels tussendoor, geen gezwijmel. Twee mensen die geconfronteerd werden met de kosten van boodschappen in deze tijd en hier overduidelijk nog niet aan toe waren. Zwijgend stapten ze in een auto die iets verderop geparkeerd stond. Binnen leek de discussie verder te gaan en beide gezichten stonden op onweer. De enige aanraking was nog die tussen de bumper en een paaltje dat achter de auto stond. Niet hard maar wel voldoende voor een scheurtje in de bumper en het signaal voor het meisje om uit te stappen.
Na de tas met boodschappen weggegrist te hebben beende ze er vandoor, de jongen met auto achterlatend. Ik denk dat ze alle lekkere dingen wel nodig gehad zal hebben om nog iets van het weekend te maken…
Deze keer (woensdag 7 oktober 2009) geheel verzorgd door John.
Op 21 oktober 2009 om 13:35 zei Paul :
Sjongejone… dan verkoop je toch gewoon de auto. Haha… begint goed die relatie.