26 juli 2009
Toevallige ontmoetingen in het park (I)
Sinds ik een hond heb wandel ik een stuk vaker in het park dan voorheen. Mensen (en vooral andere hondenbezitters) spreken je ook wat vaker aan en dat levert soms best leuke gesprekken en aardige anekdotes op. Soms zitten er echter ook mensen tussen waarvan je denkt “moet dit”, “ga ergens anders kletsen” of zelfs “kun je ook hier ter plekke doodvallen?” Gisteren kwam ik duidelijk iemand tegen uit die allerlaatste categorie “val dood en aub snel”.
Ik stond rustig aan het hondenstrandje wat te gooien met een bal waar vrolijk twee honden achteraan rende. De eigenaresse van de andere hond was niet bovenmatig geinteresseerd maar ook niet onaardig. Ze stond volgens mij een beetje voor zich uit te dromen tot er een hondje om de hoek verscheen. Een heel snel “Ik moet er vandoor” en met een stevige pas was ze richting fiets en verdween de andere kant op met haar trouwe viervoeter die ruw uit z’n spel getrokken werd. Het was een aanwijzing voor wat komen ging.
De dame die even later bij het hondje bleek te horen was een ware spraakwaterval die in een tijdsbestek van nog geen uur alle mogelijke ellende over iedereen wenste uit te storten. Het verhaal ging over het niet hebben van schulden (maar wel een huurachterstand van twee maanden), de achterstelling van de hoogopgeleide alleenstaande blanke vrouw, het weigeren van een ondernemerskrediet van 40.000 euro terwijl Wouter Bos wel de ING overeind had gehouden en haar businessplan veel beter was, een afrikaan die al na 30 seconden verliefd op haar geworden was en haar ten huwelijk had gevraagd en nog veel meer. Dit was geen golf van zelfmedelijden meer, dit was een complete oceaan waaruit torenhoge golven haar mond uit kwamen beuken net zolang tot zelfs de sterkste golfbreker het begeven had.
Op zulke momenten ben ik altijd blij dat ik gezegend ben met een forse dosis masochisme en besloot dus maar eens de discussie aan te gaan. Als iemand toch al in de put zit, is het wel zo fijn om die nog even wat dieper uit te graven. Vol interesse ging ik dus in op de weigering van de gemeente om haar een ondernemerskrediet te verstrekken. Ze had slechts om 40 mille gevraagd en zoveel was dat toch niet? De reden (hoe oneerlijk) was het feit dat ze logen. De gemeente claimde dat ze schulden had maar het enige dat ze niet betaalde was haar huur, en dat mocht kennelijk niet meetellen als schuld (hoog opgeleide blanke vouwen logica?) Ook was 40.000 euro wat ruim voor een startkapitaal waarmee ze een bedrijfje wilde oprichten wat mensen leert sober te leven. Daarnaast bleek nog eens dat mevrouw bijstandsfraude pleegde door een bijbaantje als kamermeisje niet op te geven. Voor de eerste keer sinds tijden voelde ik een spoortje van sympathie voor een ambtenaar in Amsterdam. Kennelijk lopen er toch nog wat mensen rond in het gemeentelijke apparaat die niet blind een subsidiekraan opendraaien maar nog enigzins geplaagd worden door gezond verstand.
Hierna werd het tijd om wat dieper op haar ideetjes voor een strandfeest in te gaan. De organisator had al haar ideeen die ze aangedragen had schaamteloos gejat en wenste haar nu te laten betalen voor de toegang tot het feest. Een ware schande. De concepten waren goed uitgewerkt en hij kon het toch niet maken om haar na zoveel hulp gewoon te laten barsten? Weer wat hengelen leverde op dat de goed uitgewerkte concepten bestonden uit 1) het laten optreden van een caribisch bandje (zeer revolutionair voor een strandfeest) en 2) Het inrichten van relaxhoeken waar mensen rustig konden zitten in een soort zitzak. Een marginale oogst dus en zeker voor een strandfeest een uitgekauwd concept. Verre van origineel en zeker niet de moeite waard om iemand er een vrijkaartje voor te geven. Waarschijnlijk had de beste organisator haar net zoals ik met een mengeling van ongeduld, ergernis en leedvermaak aangehoord en was hij na de stortbui ook weer vrolijk de andere kant op gegaan op zoek naar verfrissende ingevingen.
Als laatste was ik toch wel wat nieuwsgierig geworden naar de vemeende hoge opleiding en de daamee gepaard gaande achterstelling van blanke vrouwen. Ze legde keurig uit dat ze zich in vroegere jaren uitgesloofd had en dat ze met goede cijfers was geslaagd voor op de HAVO. Daarna had ze nog wat avondcursussen gedaan op het gebied van persoonlijke ontplooiing en daarmee had ze zich tot de intelectuele elite van Nederland geschaard. Na haar eerste huwelijk bleek echter dat het lastiger was dan ze dacht om een goedbetaalde baan te vinden en dus had ze zich in een tweede huwelijk gestort.. Toen ook dit mislukte vond ze de oorzaak van dit alles. De nederlandse maatschappij was niet ingesteld op sterke intelligente vrouwen en probeerde deze dus ook op alle mogelijk manieren tegen te werken. Ze kregen geen banen aangeboden op niveau, ze kregen geen steun van de overheid en werden door de hele maatschappij ontkend en onder het tapijt gemoffeld.
Niet eerder heb ik zo’n medelijden gehad met iemand. Een duidelijker voorbeeld van een alu-hoedje geplaagd door chronische zelfoverschatting en een compleet verknipt beeld van de werkelijkheid ben ik nooit tegengekomen. Mijn ingeving die ik na ongeveer 15 seconden had “val aub eens dood” bleek zeer accuraat en eigenlijk had ik na ongeveer 2 minuten haar woordenstroom moeten onderbreken met een “sorry ik moet echt verder.” Toch ben ik blij dat ik het niet gedaan heb. Enerzijds was het de inspiratie voor een nieuwe column op werkschuwtuig.nl en anderzijds bleek dat het hondje van de dame een prima speelkameraadje was voor mijn viervoeter. Ze hebben een uur lang achter elkaar aan gerend en daarmee was ze een boel energie kwijt en kon ze eenmaal weer terug thuis heerlijk uitgeput in slaap vallen op haar deken.
Deze keer (zondag 26 juli 2009) geheel verzorgd door John.
Op 27 juli 2009 om 10:52 zei Joen :
Dat je je ergert aan iemand kan ik me voorstellen, maar om zo iemand dan dood te wensen… Ik denk dat een gezonde dosis wijsheid meer op zijn plaats is.
Op 27 juli 2009 om 18:09 zei John :
@Joen: De gezonde wijsheid zegt mij dus dat de maatschappij beter zonder dan met dit soort mensen kan. Het overgrote deel van de klagers in onze samenleving draagt zelf niets bij. Zij kiezen er liever voor om te parasiteren op de positieve energie die anderen in hun (leef)omgeving stoppen.
Op 27 juli 2009 om 18:17 zei Neneh :
Toch knap dat je het hele verhaal hebt aangehoord, ik ben behoorlijk allergisch voor dit soort dames met hondjes…….
Op 27 juli 2009 om 18:42 zei Bootvis :
@John: Vraag is of het plotseling doodvallen van dergelijke mensen het maatschappelijk nut wel verhoogt.
Misschien hebben de negatievelingen wel heel veel positief ingestelde, bijdragende familie die langs de fouten van de negatievelingen kijkt.
Misschien is het beter voor iedereen om dat te doen en als dat niet lukt ze in ieder geval te negeren. Dat is wat positief ingestelde mensen doen.
Op 27 juli 2009 om 23:35 zei Frank :
Ach, het denken is een ding. Een lijstje bijhouden een tweede… When I am king, you will be first against the wall
De daad bij het woord voegen is een derde, en zo ver komt het gelukkig zelden.
Op 28 juli 2009 om 9:22 zei Joen :
@John: Lees eens goed wat ik zeg: ik snap dat het soort mensen dat jij hier beschrijft je in de weg zit en niet veel bijdragen aan de maatschappij, maar is het voor jou niet net zo voordelig (en voor haar nog veel meer) als ze haar ogen goed open doet en wijzer wordt, in plaats van dat ze pardoes doodvalt? Ik vind het een beetje een makkelijke uitweg, en bovendien een beetje bot.
Op 28 juli 2009 om 10:25 zei Bootvis :
@Frank: Ik houd het bij een white list, scheelt papier.
Op 28 juli 2009 om 20:16 zei John :
@Joen: Van een overdaad aan tact heeft nog nooit iemand me beschuldigd
Verder leek doodvallen me wel een makkelijke oplossing. Geeft niet teveel troep, is vrij snel en lijkt me in ieder geval verantwoorder dan dat ik mensen ga vragen voor de trein te springen ofzo
Op 28 juli 2009 om 23:30 zei Mathijs :
Oeverloos.
Op 30 juli 2009 om 19:15 zei Simeon :
@Bootvis:
Natuurlijk verhoogt het spontaan doodvallen van deze mensen het maatschappelijk nut. Het helpt namelijk enorm om de werkeloosheid te verminderen, en wel op twee manieren:
1) Deze mensen hebben zelf geen baan. Met een ieder die spontaan doodvalt heb je een werkloze minder.
2) Als deze mensen spontaan dood neervallen, heb je opeens meer begrafenisondernemers nodig. Heb je “leuk” weer wat baantjes voor niet-vervelende werklozen.
Op 30 juli 2009 om 23:35 zei Bootvis :
Is maatschappelijk nut alleen afhankelijk van werkloosheid dan?
Op 31 juli 2009 om 0:17 zei Simeon :
O, zeker niet. Maar het vormt er zeker een onderdeel van.
Kijk, je krijgt natuurlijk ook last van maatschappelijke hinder, wanneer dergelijke mensen spontaan dood neervallen…wat is nou een strandfeest zonder caribisch bandje?
Op 31 juli 2009 om 6:53 zei John :
@Bootvis: Misschien niet 1 op 1 maar het nut van werklozen voor de maatschappij zie ik ook niet direct. Dat geld wat opgaat aan uitkeringen krijgen we anders ook wel op…
Op 31 juli 2009 om 21:22 zei Cententeller :
Ik heb geen probleem met werklozen hoor, zijn die minder mens ofzo? Een werkloze heeft trouwens geen negatief effect op het maatschappelijk nut en wel heel veel waarde, net als andere mensen.
Ik heb wel een probleem met subsidie voor beroepswerklozen en zwartwerkers.