27 november 2009
TK&Q: Taksi
Vanaf heden gaan we op werkschuwtuig elke laatste vrijdag van de maand vaag praten over ‘kunst’ in de serie Tussen Kunst en Quatsch.
Onlangs was het vijfentwintig jaar geleden dat de AVRO begon met ‘Tussen kunst & kitsch’ waarvoor heel Nederland de zolder leeghaalde en de meest waardeloze troep liet taxeren. Oma’s po, opa’s urn, een schilderijtje van oom Johan, soms zat er een Rembrandt tussen die dan zogenaamd tussen het vuilnis was gevonden. Lichtelijk stoffig, maar voor een groot deel van Nederland vaste prik…
Enfin, als er iets is waar het televisieprogramma debet aan heeft is het wel de explosieve groei van het aantal salontafel connaisseurs. Iedereen heeft opeens verstand van kunst (”maar dan niet van dat moderne“) en wil dat op het genânte af overal tentoonspreiden. Iedereen heeft wel zo’n vader, moeder, oom of tante die op verjaardagen iedereen lastig valt met gebakken lucht verpakt als een enorme culture kennis.
Hoe moeilijk is het om vaag te praten over ‘kunst’? Hieronder een foto. Waar kijken we naar? Wat is de boodschap erachter? Welke technieken zijn gebruikt? Leef je uit!
Zie ook het onofficiële eerste deel van de WST reeks ‘Tussen Kunst en Quatsch’. Volgende keer jouw foto? Mail ‘m naar redactie apenstaart werkschuwtuig punt nl en wie weet…
Deze keer (vrijdag 27 november 2009) geheel verzorgd door Frank.
Op 27 november 2009 om 22:32 zei Bootvis :
Ah wat een prachtige voorbeeld van retro-nihilisme.
Op 28 november 2009 om 9:53 zei John :
Lijkt me een schitterend voorbeeld van hoe we tegenwoordig ons vuilnis ergens achterlaten in plaats van het gewoon even in de vuilnisbak te stoppen. De kunstenaar wilde ons vast een spiegel voorhouden en duidelijk maken dat we op een andere manier met de aarde rond ons heen om moeten gaan.
Op 28 november 2009 om 10:20 zei Marianne :
@John:
Het gaat zelfs nog verder dan een commentaar op onze slechte omgang met de aarde. Het is een commentaar op de gehele maatschappij. De achterbuurten in de grote steden, veelal portiekwoningen, slecht onderhouden, hier zichtbaar gemaakt door een volkomen afgeleefde trap met vijftien jaar geleden geverfde leuning in een sombere donkergroene kleur, vindt de maker een slechte omgeving voor het opvoeden van de nieuwe generatie. En terecht zo blijkt. KInderen raken gewend aan deze sleetsheid, de rommel, de roest. Ze worden onverschillig en baldadig. Dit pakje Taksi, neergezet omdat een kindje te lui en onverschillig is om het in de prullenbak te gooien, is een eufemistische metafoor voor het geweld dat de hangjongeren uit de slechte buurten dagelijks etaleren.
In wat voor wereld laten we onze kinderen leven?
Op 28 november 2009 om 13:46 zei Roel :
Ik ga met Bootvis mee voor het retro-nihilisme.
En wat betreft een diepere betekenis, volgens mij moet je het als een woordspeling zien: Taksi -> Taxi -> brengt je ergens heen -> de trap ook (en je ziet het einde niet op de foto)
Op 29 november 2009 om 21:19 zei Frank :
Dit werk symboliseert de industriële ontwikkeling van de afgelopen twee à drie honderd jaar. De Westerse mens komt uit donkere tijden, de teloorgang van de agrarische samenleving, de opkomst van de Welvaart, in den beginne gepaard met zware industrie en dito armoede, hier verbeeld door de donkere bovenkant van de trap. Dat de trap zwaar beschadigd is, geeft aan dat de industrialisatie allerminst een gemakkelijk proces zonder hobbels en hindernissen was. Dat het uiteindelijk toch goed is gekomen, is te zien aan het pakje Taksi. Dit is een, vooral bij jonge kinderen populair drankje, gemaakt uit onder andere melkserum. Dit is een ontzettend bewerkelijk procedé waarbij grote hoeveelheden melk verbruikt (en verspild) worden. Dat juist dit drankje – en alleen dít drankje – helemaal onderaan de trap staat geeft de waanzin van de hedendaagse ontwikkeling aan. We zijn ver gekomen – van de donkere tijden bovenaan de trap, maar wat hebben we bereikt? Wegwerpverpakkingen met melk met fruitsmaak.