Erachter ligt een woning die onlangs is gesloopt. Volgens mij wordt er gewoon gezegd dat onze samenleving kapot gaat en we sluiten ons buiten van elke vorm van controle daarop.

De twee metalen palen, gehavend zoals je altijd wel ziet met dit soort industriële hulpmiddelen, staan van elkaar af en worden slechts bij elkaar gehouden door een ander, lichtgekleurder stuk metaal, in de vorm van een vlinderstrik, zoals voor een trouwerij. Bijna feestelijk zou je het kunnen noemen. Maar de strik zit slechts voor de helft om de twee palen heen, het is geen goede verbinding.

De donkere achtergrond, slechts zichtbaar gemaakt door een enkel vaal stuk verlichting, wijst duidelijk op een voorgevoel van een nare, onzekere toekomst, slechts bijeengehouden door enkele lichtpuntjes van halfwerkende lantaarnpalen.

Dit geheel van voor- en achtergrond doet denken dat de kunstenaar wil laten zien dat hij twijfels heeft over een aanstaand huwelijk. Hij zal dan vastgeklonken zitten, met de ander mee moeten gaan, maar hij twijfelt of de verbinding wel stevig genoeg is. Ook de enkele lichtpunten spreken boekdelen. Waarschijnlijk voelt de kunstenaar zich in het nauw gedreven door zijn toekomst. Misschien kan hij er nog aan ontsnappen, of weet hij zich over te geven aan de sleur van het huwelijk.