Werkschuwtuig » Tijd om naar huis te gaan

26 augustus 2009

Tijd om naar huis te gaan

Er zijn verschillende tekenen waaraan je ze kunt herkennen. Sommigen zie je ze als een gek door de stad heen cruisen, zichzelf van museum naar museum slepend. Anderen kom je ook plotseling overal tegen, maar specifiek als ze op weg zijn van de club naar club, onderwijl trots vertellend dat dit nr. 4 van vanavond is. Soms word je actief betrokken in dit proces en dat staat de telefoon de hele dag roodgloeiend. ´Sooooof?´, begint zo´n gesprek meestal. En dan eindigt het in een smeekbede om deze week voor de állerlaatste keer nog mee te gaan naar a) onze favo kroeg waar ze cocktails per liter verkopen, b) die ene hippe club waar we nooit zijn geweest omdat de “aanlokkelijke foto’s” op de website toch niet helemaal het gewenste effect op mij hadden, c) dat ene museum waarbij je al 4 keer voor een dichte deur had gestaan (wie is er dan ook gesloten op dinsdag?), of d) naar de fonteinen met een licht en geluidshow, gewoon omdat we daar al zo vaak met een fles cava in de hand naar hebben zitten staren (en de laatste keer dat we er waren had ze zich niet gerealiseerd dat dit de laatste keer zou zijn, dus we moesten er sowieso nog eens heen om in stijl afscheid te nemen). Ik heb het natuurlijk over de-mensen-die-al-terug-naar-huis-gaan.

Wanneer je voor een tijdje naar het buitenland gaat, bijvoorbeeld om te studeren, dan is het onvermijdelijk dat hier ook ooit een einde aan komt. Al ken ik persoonlijk meerdere mensen die dit moment zover hebben weten te rekken dat de mensen aan het thuisfront er zo nerveus van werden dat die spontaan een reisje boekten naar de stad in kwestie, om deze jongedame of heer persoonlijk mee naar huis te slepen. Dit gebeurt dan natuurlijk onder het mom van ‘gezellig samen afscheid nemen’ of ‘ik ben eigenlijk toch heel benieuwd waar je al die tijd hebt geleefd. ‘Nu ken je de stad een stuk beter dan een paar maanden geleden en daar wil ik graag van profiteren’ is ook een geliefde, voor de fanatieke ouders of partners die al de moeite hadden genomen om een keer (of 10) langs te komen. Maar goed, ga er maar even vanuit dat na al die maanden weg van huis te zijn geweest, de meeste mensen min of meer uit zichzelf een einde maken aan dit sprookjesbestaan in Verweggistan. Dat dit sprookjesbestaan niet altijd als een sprookje heeft gevoeld, wordt vaak al snel vergeten wanneer het einde in zicht komt en is totaal uit het beeld verdwenen op het moment dat de 3000 foto’s tellende fotoboeken eindelijk afgeleverd worden. Wat je overhoudt? Een enigszins weemoedige herinnering aan iets dat niets anders kan zijn dan de mooiste tijd van je leven.

En hoe kan dat ook anders. Na die laatste weken van hectisch je to-do-list met leuke dingen afwerken, avondjes uit gaan met je zojuist gemaakte vrienden en ieder straaltje zon meepakken, gewoon omdat je weet dat je daarvan niet zoveel meer zult zien wanneer je eenmaal in Nederland bent aangekomen, kan thuiskomen weinig anders zijn dan een teleurstelling. Tijdens de eerste dagen thuis ben je het centrum van alle aandacht. Familie, vrienden en geliefde hebben je zo gemist dat ze alles willen horen. Welkom thuis feesten worden georganiseerd en wederom staat de telefoon de hele dag roodgloeiend. Maar terwijl je al die verhalen aan het vertellen bent en je door de fotoboeken bladert, bekruipt je het gevoel dat je nu niet alleen roept dat het zo fantastisch was, maar dat het dat ook daadwerkelijk was.

En nu ben je weer thuis. Waar iedereen een paar dagen later weer door gaat met zijn eigen leven, terwijl jij daar nog niet zo’n zin in hebt. Jouw leven staat namelijk even stil en je moet zelf moeite doen om dat weer op de rails te krijgen. Met alle gevolgen van dien. Die stage waar je al maanden tegenop ziet is nu ineens wel erg dichtbij. Of die tijd in het buitenland had je naar anderen gecamoufleerd als ‘tijd om te bedenken wat ik nu echt met mijn leven wil’, terwijl je bij thuiskomst nog steeds geen flauw idee hebt. Natuurlijk terwijl je moeder met de studie inschrijvingspapieren in haar hand hoopvol naar je zit te kijken en jij last hebt van chronisch schuldgevoel. Als je heel eerlijk bent kom je niet veel verder dan mijmeren over hoe fijn het daar was, zeker die laatste maanden vakantie die nog vers in je geheugen zitten.

En dat terwijl je hier weer keuzes moet maken en het tijd is om aan de slag te gaan met al die dingen die je al een half jaar hebt uitgesteld. En dan besluipt je een gedachte. “Zou het niet fijn zijn om…”Nee, dat mag je echt niet denken. Je bent net pas weer thuis. Je kunt het echt niet maken om… “Maar toch…” De gedachte om terug te gaan lokt. Al is het maar voor even. Het teruggaan, niet de gedachte. De gedacht lokt de hele, regenachtige dag. Je hebt nog wel een weekje de tijd in september. Na het boeken van je ticket ben je weer helemaal vrolijk en kun je niet wachten tot je straks weer in “jouw” stad kunt zijn.

Je stapt uit het vliegtuig en de spanning is bijna niet meer te houden. “Zou er veel veranderd zijn?” Je hebt een hostel geboekt in je eigen buurt en de eerste uren breng je door met het gedag zeggen van je favo sigarenboer, groenteman en kassajuffrouw bij de plaatselijke supermarkt. Al die mensen van wie je 3 weken geleden met tranen in je ogen afscheid hebt genomen zeg maar. Dan ga je langs bij de locals met wie je vrienden bent geworden. Je had je namelijk allang gerealiseerd dat de meeste mensen met wie je omging zelf allang niet meer in deze stad zijn, maar een uurtje treinen in Nederland verderop. Terwijl je al 1,5uur op een overdekt terras zit te wachten op die Spaanse vriend van je (die toen ook altijd al te laat kwam, maar dat gaf niet, want het was je huisgenoot en een aflevering Friends meer of minder maakt ook niet uit), terwijl de wolken zich samentrekken over de stad en je je kapot verveelt, bekruipt je het gevoel dat je misschien niet helemaal realistisch bent geweest de afgelopen weken. Want ineens herinner je je weer hoe het is om ziek op bed te liggen en geen moeder in de buurt te hebben die je verzorgt. Dat je in totaal weken op het strand hebt gelegen, maar soms ook weken binnen bent gebleven in verband met de aanhoudende regen. Dat je je vaak genoeg hebt verveeld, maar dat je nooit begrepen hebt hoe dat nou kon in zo’n toffe stad en je het daarom ook maar een beetje hebt verdrongen. Kortom, uiteindelijk was je vakantie heerlijk. Maar minder heerlijk dan je had verwacht. Bij thuiskomst bel je meteen je vriendinnen. Het is tijd om iets leuks te gaan doen.

Nu kan ik me voorstellen dat je je afvraagt of ik dit stukje type op de terugreis van mijn eigen eye-opener. Maar ik kan je verklappen, ik zit veilig achter een groot bureau met daarop een pc en kijk af en toe naar buiten, waar het nog steeds regent. Hoe dit kan? Ik was de laatste van mijn Erasmus vrienden om terug naar huis te keren. En na 2 weken moederziel alleen op het strand liggen, onderwijl smsjes lezend van vriendinnen die alweer een tijdje thuis waren en vol heimwee op het punt stonden om terug te komen voor een korte vakantie, had ik deze les wel geleerd. En die paar extra weken hebben me niet alleen een afscheidsfeestje, maar ook een flinke teleurstelling bespaart. Het was tijd om naar huis te gaan.