7 juli 2010
Islamofoob of realist? Bruce Bawer – Terwijl Europa sliep
De verzameling aan cijfers, ooggetuigenverslagen en reconstructies biedt de lezer van Bruce Bawer – Terwijl Europa Sliep een onthutsend beeld van een bange politieke en journalistieke Europese elite en moslimimmigranten die lak hebben aan Europese waarden.
De Amerikaanse auteur Bawer woonde sinds 1998 achtereenvolgens in Nederland en Oslo; landen die hij, mede vanwege zijn homoseksualiteit, in eerste instantie ervoer als een verademing. Tolerantie zag hij als de grote weldoener. Maar gaandeweg leerde de schrijver dat de Noord-Europese politieke correctheid ook een andere kant van de medaille kent.
Bawer is effectief in het bereiken van zijn doel: Europeanen wakker schudden voor de dreiging van de islamisering. Echter, hij faalt erin tegelijkertijd recht te doen aan de objectiviteit. Talloze feitjes worden opgerakeld, maar net zoveel worden er verzwegen. Zo worden journalisten die in hun stukken immigratiecijfers verbloemen uitgebreid doorgelicht, terwijl slechts een enkele Europese islam-criticus aan bod komt. Daaruit blijkt dat het Bawer niet zozeer te doen is om de hele waarheid te vertellen, maar vooral om zijn publiek te overtuigen van zijn visie. ‘Terwijl Europa sliep’ is een betoog.
In het boek deelt Bawer ook een belangrijke rol toe aan het anti-Amerikanisme dat hij tijdens zijn verblijf onder Europeanen bemerkte en dat hij vindt getuigen van grote hypocrisie. Het wordt niet geheel duidelijk waarom de uitgebreide beschrijving hiervan noodzakelijk is voor het punt dat hij over moslimimmigratie probeert te maken. Waarschijnlijk wil hij aantonen hoe Europeanen blind voor zich uit kunnen praten, en daarmee blijven hangen in een gemakkelijke stoel van naïviteit en passiviteit. Maar de poging pakt uit als een zwaktebod. Door bijvoorbeeld Amerika ten opzichte van Europa af te schilderen als een smeltkroes, krijgt de lezer niet zozeer de indruk dat Amerika zoveel beter af is, maar eerder dat deze New Yorker nooit een stap buiten Manhattan heeft gezet om al in de Bronx geen enkele blanke meer tegen te komen. Zoals The Economist schreef: ‘Bawer weakens his argument bij casting too wide a net.’
Maar ook wat betreft de moslimimmigratie heeft Bawer de neiging zich te vergrijpen aan de waarheid. Hij verhaalt over jonge allochtonen die in BMW’s door Europese straten rijden en alles behalve achtergesteld zijn. Derhalve zouden ze geen beroep kunnen doen op het armoede-argument om hun gewelddadigheden of uitkeringstrekkerij goed te praten. Maar iedere Nederlander die ooit voet heeft gezet in de Bijlmer of in Overvecht, weet dat deze weergave van zaken schromelijk overdreven is.
Zonde, want met andere, beter onderbouwde informatie zet Bawer wel degelijk een zorgelijk beeld neer van de consequenties van het Europese migratiebeleid. Vrouwenmisbruik, antisemitisme, zwarte scholen, uitspraken van imams, politici van woorden maar geen daden, eenzijdige beeldvorming door de media, maar ook opvallend veel persoonlijke ervaringen met bijvoorbeeld homofobe moslimjongeren, spekken het deprimerende maar vlotte betoog dat Europa zich in de loeren laat leggen door moslimimmigranten die zich zonder respect te tonen voor het Europese gedachtegoed aan de subsidieslang laven en misplaatste respect afdwingen voor hun eigen ondemocratische en intolerante overtuigingen.
Zo’n boodschap kan natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan aan ‘de politiek-correcte elite’. Net als een van zijn helden, Pim Fortuyn, werd de vooraanstaande schrijver Bawer in 2007 voor racist uitgemaakt toen zijn boek was genomineerd voor de National Book Critics Circle award, een Amerikaanse boekrecensentenorganisatie. Zelfs de voorzitter van het bestuur van de Circle liet zich in een blog ontvallen dat hij zich schaamde voor Bawers nominatie: ‘De hyperventilerende retoriek vervalt van oprechte kritieken in Islamofobie.’
Ook Folkert Jensma, voormalig hoofdredacteur van NRC Handelsblad, brandde zijn vingers. Jensma ondernam stappen tegen de aantijging in het boek dat de moordenaar van Pim Fortuyn, Folkert van der G., zich had laten inspireren door het hoofdredactioneel commentaar van de NRC op de dag van de moord op Fortuyn. In de bespreking van Bawer’s boek door NRC, werd dit in een kadertje vermeld met de toevoeging dat de passage in de Nederlandse vertaling uiteindelijk niet is aangepast. Maar dit was overduidelijk wél het geval. Wilde de hoofdredacteur niet overkomen als censureerder of was het een tikfout? Het werd nooit duidelijk.
Dergelijke incidenten zijn koren op de molen van Bawer, die daarin bewijs ziet voor de blinde naïviteit van de elite. En wie de stomme verbazing in de ogen van de Nederlandse politici zag toen Geert Wilders bij de afgelopen verkiezingen vierentwintig zetels binnenhaalde, kan niet anders concluderen dan dat Bawer de vinger in ieder geval op de zere plek legt.
Deze keer (woensdag 7 juli 2010) geheel verzorgd door Lise.
Op 26 december 2010 om 12:29 zei 1986 :
Nog nooit heb ik met zo veel afschuw een boek gelezen. Geen bladzijde is onbeschreven gebleven: de ene suggestie was nog slechter dan de ander, het ene feit werd nog meer verdraaid dan een ander… Echt waardeloos. Dit betoog heeft te veel aandacht gehad; hoe kan een waardeloos boek nou worden genomineerd voordie Critics Circle Award?!
Paar kleine wist-je-datjes:
P51: Sint-Jans-Molenbeek
Dit gedeelte heeft louter betrekking op Oud-Molenbeek. De ernst is enorm overtrokken; in feite wonen er ook gewoon Bekende Belgen.
P57: Islamitische jeugd wordt vervangen door *rovende jeugd, *bendeleden, *zij die leerden dat ze geen respect hoeven te tonen aan welke ongelovige dan ook, etc… Een uitermate slechte poging om hen gepositioneerd te krijgen als slecht in de interpretatie van de lezer.
P58: “Ondertussen wordt het probleem steeds groter. On sommige stedelijke gebieden van Europa is alle orde verdwenen. Jonge mannen stropen in bendes de straten af en plegen in het bijzijn van talloze getuigen in het volle daglicht misdaden zonder angst dat ze gestopt of gestraft zullen worden.” Bij dit soort teksten krijg een beetje het idee dat Bawer Amerika boven Europa probeert te hevelen. Op meerdere vlakken wordt dit gepoogd, zoals het Amerikaanse idee dat zij de absolute macht in de wereld hebben. Amerika is financieel bezit van Azie (India en China) en kan geen misstap begaan tegenover hun meerderen.
P68: in 2004 had Bawer al voldoende gelezen over de slechte kant van Annan. De memo’s daarentegen, kwamen pas in 06-’05 boven water… Slordig foutje.
P69: eerste regel “waarin duidelijk werd dat NIET de VS, MAAR de VN vuile handen hadden gemaakt”. Toch leuk, maar correct zou het zijn als niet veranderde in naast, en maar veranderde in ook. Deze fouten staan er continu in en de kritisch, oplettende lezer wordt er helemaal gek van. Evenals het wijzen naar de invloeden van Europese leiders en het ‘vergeten te melden’ van Project Sensored.
Ik hoop voor je dat dit de enige teksten zijn van het boek die je ooit leest. Tevens hoop ik dat Bruce Bawer zich eerst een gaat verdiepen in antropologie en cultuurstudies voordat hij weer in de open klimt. Het is belangrijk om te weten dat begrip VOOR oordeel hoort te komen. Leer dan ook eerst de cultuur kennen, de verschillen te begrijpen… Bawer, als je dat had gedaan, begrijp je dat je een bizar slecht boek hebt geschreven…