19 februari 2010
Onderwijl, in de ministerraad…
Balkenende kijkt niet op van zijn papieren totdat alle ministers in stilte zijn gaan zitten. Dan draait hij zijn kin omhoog richting Bos. “Zeg het maar Wouter, hoe wil je het nu verder?”
Bos glimlacht schalks. “Sorry, Jan Peter. Ik geloof niet dat ik je volg. Volgens mij is het duidelijk dat wij hier bijeen zijn om een besluit te nemen?” Balkenende blijft Bos strak aankijken. “Je hebt het besluit gefrustreerd Wouter, nu is het ook aan jou om met een oplossing te komen.”
Wouter: “Ik heb niets gefrustreerd. De suggestie dat de PvdA akkoord zou gaan met een verlenging van de missie is door hem en hem alleen gewekt.” Bos knikt naar Verhagen, die geen krimp geeft. Bos vervolgt: “Wat had je dan verwacht? Dat wij met een deadline van 1 maart, twee dagen voor de verkiezingen, onze zege aan een verlenging zouden geven? Nee Jan Peter, dat is niet eerlijk. Het CDA heeft zichzelf in deze puinhoop gebracht. Jullie hadden..” Weer een veelbetekenende blik van Bos naar Verhagen. “..nooit de internationale gemeenschap moeten doen geloven dat dit kabinet met een verlenging van de missie akkoord zou gaan. Dus ik kaats de vraag graag terug: Zeg het maar Jan Peter, hoe wil je het nu verder?”
Met kleine oogjes kijkt Balkenende Bos zwijgend tijdlang aan. Bos strijkt zijn haar naar achter. Koenders rommelt wat met papieren. Verhagen fronst. Rouvoet kijkt van het ene gezicht naar het andere, lijkt iets te willen zeggen, slikt dat in, pakt een pen, krabbelt iets op papier, bijt op de pen, legt de pen neer, legt zijn handen in zijn schoot, buigt het hoofd en doet een schietgebedje.
Balkenende: “Goed, dan geef ik je de volgende twee opties. Optie 1: we geven straks samen een persconferentie. Ik begin. Jij zegt daarna dat de ministerraad geen gehoor wilde geven aan je wens om vandaag te besluiten. Dat je hebt ingezien dat dit kabinet niet uit deze kwestie zal komen en dat daarom dit kabinet zijn ontslag zal indienen.” Bos: “En wat zeg jij?” Balkenende: “Dat de PvdA een overhaast besluit verlangt welke niet in het belang van de Afghanen, noch van de Nederlandse militairen is, noch in het belang van Nederland in het aanzien van de internationale politiek en dat daarom het CDA geen gehoor heeft willen geven aan de wens van de PvdA om vandaag gehoor te geven aan diens wens vandaag al met een besluit te komen, in het licht van de zorgvuldigheid die rond dergelijke processen betracht dient te worden.
Bos laat zich niet kennen. “En optie 2?” Balkenende: optie 2 is dat we allebei een beetje buigen. Ik krijg een extra ministerraad eind volgende week opdat ik kan zeggen dat we nieuw overleg hadden met de Navo, en nog een aantal oplossingen hebben doorgekeken. En dat we op basis daarvan uiteindelijk een besluit hebben genomen. Bos: “En dat besluit is?” Balkenende: “Dat we een Nederlandse delegatie in Uruzgan houden die toe zal zien op een degelijke overdracht van onze taken aldaar, een verkapte trainingsmissie, en dat we bovendien ontwikkelingshulp opschroeven.
De ogen van Rouvoet schieten nu van de een naar de ander. De spanning is te snijden. Plots begint hij te lachen. Alle verbaasde hoofden richten zich tot hem. “Wat heb jij nu?” vraagt Koenders. Rouvoet schudt lachend zijn hoofd. “Ik moet denken aan een uitspraak van Frits Wester. Hij zei: Er zijn drie mogelijkheden. 1. Balkenende buigt; 2. Het kabinet valt; 3. Politiek Den Haag komt met een oplossing waar alleen politiek Den Haag op kan komen.
Deze keer (vrijdag 19 februari 2010) geheel verzorgd door Lise.
Op 19 februari 2010 om 13:03 zei Frank :
Leuke voorstelling, en waarschijnlijk niet eens zo onrealistisch.
Wat zich volgens mij momenteel afspeelt in de ministerraad is dat die enorme tafel daar nu helemaal vol ligt met opengeslagen boeken, waaronder alle delen van de Dikke van Dale, hele dikke synoniemen- en puzzelwoordenboeken en dat men, gezamelijk, naarstig op zoek is naar een woord wat wél hetzelfde betekent als ‘oorlog’, maar niet zo klinkt. Woorden en uitdrukkingen die eerder succesvol gebruikt zijn om het parlement en de bevolking voor de gek te houden (denk aan woorden en eufemismen als ‘wederopbouwmissie’, ‘vredesmissie’, ‘ontwikkelingshulp’ en ‘militairen trainen’) vallen af, hetgeen de klus niet bepaald makkelijk maakt. Wellicht dat ze zo een stel taalkundigen en juristen op consult roepen.
Op 19 februari 2010 om 13:27 zei Jack S :
Flashback naar 2001: Overdracht.
Voor Nina Brink was dat cashen, maar de zakenbankiers hielden vol dat er geen sprake was geweest van verkopen.
Zo kan ook alles in Uruzgan worden overgedragen.
En er zijn heel veel partijen om dat mee te doen. Oneindig veel mogelijkheden voor woordenmist, met in elke zin het woord Overdracht. Dat kan morgen al beginnen. Sterker nog, het is al lang aan de gang.
Het waterputmanagement naar de vereniging van waterputbeheerders,
Het convooibeveiligings en bandenplakmanagement aan de lokale bermtoeristenbond.
De train de trainer opleidingsinfrastructuur aan de grootvaders van de vaders van de verdwenen Taliban strijders.
Het accent in de wederopbouw van beveiligers naar klasse assistenten.
De JSF naar de papieren vliegtuigjes van de ontwikkelingssamenwerking.
De saffraanbemesting naar het gilde van papaverbollensnoeiers.
De zeggenschap over de onbemande vliegtuigen naar de vliegervereniging.
Enzovoorts enzovoorts
Zonder ook maar een keer de suggestie te wekken dat er ook macht in Den Haag wordt overgedragen.
Op 19 februari 2010 om 16:17 zei Joen :
Mooi stuk! Ik zat me gisteren tijdens het debat in de Tweede Kamer ook ernstig af te vragen wat er nu nog eigenlijk kon gebeuren. En zoals je schetst is het simpel: of het kabinet valt, of CDA buigt. De optie ‘PvdA buigt’ lijkt me onmogelijk, omdat de partij dan zo verschrikkelijk veel gezichtsverlies lijdt dat ze de partij wel kunnen opdoeken (al hebben ze met rapport Davids ook al een flinke buikschuiver gemaakt).
Op 19 februari 2010 om 16:31 zei Frank :
Ik denk dat Wouter Bos inmiddels al heel wat bereikt heeft. Ik denk niet dat iemand tot zojuist gedacht zou hebben dat de woorden “De optie ‘PvdA buigt’ lijkt me onmogelijk” nog eens uitgesproken zouden worden (zonder enige vorm van sarcasme). Of de PvdA buigt of breekt maakt niet uit, ze hebben al lang verloren.
Op 19 februari 2010 om 17:11 zei Ronald Rietbroek :
Ach met wat woorden goochelen en Wouter, Jan Peter en André zijn het weer helemaal eens met elkaar en verknallen Nederland weer rustig verder, druipkaars Hamer zal het gelijk wel even komen vertellen aan iedereen…
Op 19 februari 2010 om 17:20 zei John :
Ach we zijn intussen op het punt aangekomen waarop de PvdA het niet meer goed kan doen. Ze hebben zichzelf in deze ellende weten te manoeuvreren en nu zullen ze alles eraan moeten doen om er weer uit te komen. De opties zijn simpel
1) ze buigen alsnog mee (en bevestigen daarmee hun rol van draaikontjes)
2) ze laten de boel klappen. Dan geldt echter de oude wet “wie breekt verliest”
Ik vind het persoonlijk best knap van (voornamelijk) het CDA dat ze de PvdA toch weer in het hoekje gekregen hebben. Hulde voor het CDA dus dat ze zo keurig meewerken aan het failliet van hun coalitiepartner. Misschien raken we dan eindelijk eens verlost van dat zeverige / zurige toontje van Mariette Hamer.