1 april 2009
Onder China’s duim
Een aanzienlijk deel van de twintigste eeuw was de wereld in de ban van een Koude Oorlog. De VS en Rusland konden elkaar niet luchten of zien, en hielden elkaar onder schot met een groot genoeg wapenarsenaal om het halve zonnestelsel te vergruizen. Geen van beiden durfden echter iets te doen, want degene die het eerst zijn vinger uitstak naar de ander kon een klap van jewelste terug verwachten.
Vandaag de dag, ongeveer twintig jaar later, lijkt een soortgelijke situatie te zijn ontstaan. Dit keer is het echter geen militaire, maar een financiele druk en zijn de hoofdrolspelers de VS en China. Onder de leiding van Bush werd de staatsschuld van de VS flink opgevoerd met geld dat voor een groot deel afkomstig was uit China. Naar verluid heeft China inmiddels voor 1500 miljard dollar aan staatsobligaties in de VS, die investering terugtrekken zou rampzalige gevolgen hebben voor de hele wereldeconomie. Aan de andere kant is twintig procent van de Chinese export bestemd voor de VS, waarmee een mogelijke boycot door de VS ernstige gevolgen zou hebben voor China. Deze situatie van wederzijdse belangen leek redelijk in evenwicht, tot de komst van de economische crisis waar we dagelijks mee doodgeknuppeld worden. China begint het langste eind naar zich toe te trekken omdat de VS met hun enorme overheidssteunen aan banken en bedrijven heel erg om geld verlegen zitten, meer dan China haar export nodig heeft. De VS is compleet afhankelijk geworden van de goodwill van China.
China weet hoe rijk de Westerse landen zijn geworden van kolonisatie, en steunt veel Afrikaanse landen om hun land te ontginnen. In ruil voor infrastructuur mag China de grondstoffen gebruiken. Samen met de investeringen in ongeveer alle Westerse landen betekent dat dat China ongeveer in de hele wereld belangen heeft.
Grote landen met veel geld hebben vaker de eigenschap macht te hebben over de rest van de wereld. Als je financiele belangen hebt in een land zal deze niet snel tegenstribbelen als je iets controversieels van plan bent. Ik noem bijvoorbeeld een Irak-oorlog en bizarre veiligheidseisen als je Amerika binnen wilt komen. De regering Bush deinsde er niet voor terug om deze macht te mis/gebruiken.
Nu wil ik geen ongefundeerde angst zaaien over dat grote boze China, maar ik heb wel het idee dat de Chinese leiders zich nog minder weerhouden voelen om hun macht te gebruiken. Als je kijkt naar de situatie in Tibet, waar China zonder enig weerwoord van andere regeringen alle buitenlanders voor een maandje kan verwijderen zodat ze ongestoord opstanden met geweld kunnen onderdrukken, en dat al 50 jaar zo doet. Als er dan toch een filmpje uitlekt waarin iemand bruut wordt vermoord door de Chinese politie, dan blokkeert de regering algeheel de toegang tot Youtube en zegt deze dat het niet waar is. Immers, als niemand het bewijs ziet, dan is het gewoonweg niet gebeurd.
Ook heeft China Taiwan stilletjes min of meer ingelijfd. Tegenstanders van het Chinese communistische regime vluchtten in 1912 naar Taiwan en hebben sindsdien een succesvolle staat opgebouwd. Zo succesvol dat China meent dat Taiwan van hun is en het land terugeist. Bovendien duldt de Chinese regering geen enkele vorm van inspraak of tegenspraak van haar volk of buitenlandse regeringen. China blijft maar refereren naar Tibet en Taiwan als een ‘interne affaire’ waar niemand iets mee te maken heeft. Behalve enkele hulporganisaties en de Dalai lama durft niemand het gedrag van China openlijk af te keuren. Enige tijd geleden bijvoorbeeld, heeft Zuid-Afrika geweigerd de Dalai lama een visum te verstrekken, onder druk van China. De Dalai lama heeft nog nooit iets misdaan tegen Zuid-Afrika of enige ander land (behalve dan zijn kritiek op de Chinese regering), het weigeren van zijn visum is louter machtsvertoon van China.
Moeten we onszelf niet even de vraag stellen hoe veel we willen doen en laten in het belang van China en de VS? Je kunt van hun niet verwachten dat ze elkaar op de vingers tikken. Als wij aan onze principes willen vasthouden zullen we toch een keer onze mond moeten opentrekken. Ik vind autonomie in denken en doen waardevol genoeg om wat voor op te offeren.
Deze keer (woensdag 1 april 2009) geheel verzorgd door Joen.
Op 3 april 2009 om 17:58 zei Frank :
Het is een soort koude oorlog, maar dan met aandelen in plaats van atoombommen. Het zal ook nu weer slechts bij een beetje druk (oogje toeknuipen wat betreft mensenrechten etc) en politieke spelletjes blijven. Loopt allemaal wel los dus (zolang je niet in Tibet woont ofzo).
Op 2 juni 2009 om 20:51 zei Joen :
De oogst van vandaag:
http://www.nu.nl/internet/1972712/china-blokkeert-sites-voor-herdenking-studentenopstand.html
http://www.nu.nl/algemeen/1972476/china-dreigt-europese-landen-over-dalai-lama.html
Gewoon dreigen tot mensen niks meer durven te zeggen, het werkt nog steeds…
Op 3 juni 2009 om 17:35 zei John :
De oogst van de afgelopen 400 jaar, 3 landen die Tibet als land erkennen? Tibet is nu even hip om je druk over te maken, dat is wel duidelijk. Wanneer gaan we kijken naar de puin in eigen huis voor naar het “o-zo-boze” China te gaan wijzen?
Op 3 juni 2009 om 21:30 zei Joen :
@John: Puin in eigen huis? Persoonlijk vind ik dat we het in Nederland best goed voor mekaar hebben. We leven in grote mate van vrijheid, met bijna iedereen voorzien van eten en een dak boven zijn hoofd. In ieder geval luxueus genoeg om een deel van onze aandacht op de rest van de Wereld te richten, waar niet iedereen zo goed voorzien is.