8 november 2009
Kopenhagen bij voorbaat mislukt
De laatste tijd staat het nieuws bol van de mededelingen over ‘de klimaattop in Kopenhagen’. Het betreft hier de 15e bijeenkomst van het VN Klimaatverdrag (of: UNFCCC), een verdrag in 1992 afgesloten. Het doel is om de apocalyps die zal volgen op klimaatverandering af te wenden.
Kyoto-verdrag
Waarschijnlijk zegt het Kyoto-protocol je meer dan de UNFCCC. Het Kyoto-protocol is door de deelnemers aan de UNFCCC (192 landen) opgesteld in Kyoto in 1994. Dit verdrag was een eerste, concreet plan van de UNFCCC. Het Kyoto-protocol beschrijft een verplichte vermindering van uitstoot van verscheidene broeikasgassen (CO2, CH4 et cetera) van gemiddeld 5,2% (ten opzichte van 1990) in de periode van 2008 tot 2012. Dit protocol loopt dus af in 2012 en daarom zijn onderhandelingen voor een opvolger nodig. Daarnaast zijn er nogal wat haken en ogen aan het Kyoto-protocol, die in een eventuele opvolger opgelost moeten worden. Het grootste nadeel is dat de VSA (de grootste vervuilers en energie- en grondstofverbruikers van deze wereld) het Kyoto-protocol niet hebben geratificeerd. Ook is volgens wetenschappers en milieuorganisaties een vermindering van 5,2% te karig.
Kopenhagen
Op de komende bijeenkomst van de UNFCCC in Kopenhagen (7 tot en met 18 december) is het de bedoeling dat een opvolger van het Kyoto-protocol wordt opgezet. Politici zijn nu druk bezig deze top voor te bereiden. De leden van de Europese Unie hebben 
vorige week bijvoorbeeld een vergadering gehad over doelen die zij willen stellen voor de top in Kopenhagen. Dit is vast aan je voorbij gegaan, omdat op deze top de politici als kleine kinderen slechts roddelden over de binnenkort te verdelen hoge functies in de Europese Unie. Er is dan ook weinig overeengekomen.
Voorbereidingen
Je zou verwachten dat er als voorbereiding voor een dergelijke top wordt nagedacht over mogelijke doelen. Hoe zware last kunnen we op het milieu leggen? Hoeveel vervuilen we het milieu en hoe kunnen we dit verminderen? Hoe stimuleer ik het gebruik van duurzame technologie? Niets is minder waar. Het gekibbel in de aanloop van de top is van geheel andere aard. Het zit zo. Het idee is dat duurzame ontwikkeling geld kost. Geld is iets dat veel arme landen en opkomende economieën niet kunnen opbrengen. Toch is het belangrijk dat deze landen deelnemen aan het duurzamer maken van het mensenlijk gebruik van de natuur. Denk bijvoorbeeld aan China, waar bijna iedere week een kolencentrale wordt geopend. Daarom hebben de rijke landen besloten een potje te maken, waarmee deze landen ook hun duurzame kant kunnen ontwikkelen. Het probleem is nu hoe dit potje gevuld wordt en hoe vol het moet. Langzaam wordt dit bedrag naar beneden bijgesteld. Werd eerst 125 miljard euro genoemd, de EU gaat nu uit van 100 miljard. Dit geldt wordt door rijke landen opzij gezet. Maar nu de economische crisis zijn tol eist, denken veel landen erover dit geld weg te nemen van het bedrag dat zij nu voor ontwikkelingsgeld reserveren. Dit is tegen eerdere afspraken in. Dit is tegen het zere been van de arme landen, die nodig zijn voor een zinvol verdrag. Dit is waar al het gekibbel op dit moment om draait.
Mislukking
Het lijkt er sterk op dat de klimaattop in Kopenhagen komende december geen constructief protocol wordt gevormd. Grote kans is dat het op een mislukking uitloopt, omdat de minder vermogende landen niet deelnemen of omdat er te soepele eisen worden gesteld om de arme landen toch deel te kunnen laten nemen. Maar misschien is het ook wel te veel gevraagd van de politiek om zo ver vooruit te denken. Milieuvervuiling, klimaatverandering en de energieproblematiek zijn toch zaken die veelal pas zichtbaar worden na de politieke termijn van vier jaar.
Verkeerde focus
Ik denk daarnaast ook dat de focus van de politiek in milieuproblematiek verkeerd ligt. Eenzijdig wordt telkens gesproken over CO2-emissie. Dat is eenvoudig, die is in getallen uit te drukken en getallen zijn uiteindelijk in geld uit te drukken, de universele taal van de politiek. Een beetje geld naar criminaliteit, een beetje geld naar het milieu. En met geld kan gehandeld worden. Ik koop van jou CO2-emissierecht voor een beetje geld. Pas leerde ik in een college hoe je een massa CO2 omzet in een geldbedrag. Ik denk dat het doel hierbij uit het oog verloren wordt. Het probleem van de mensheid, die de natuur misbruikt, gaat verder dan CO2-emissie. Het gaat ook om vervuiling. Zoals de teerzandgronden in Canada, waar hele natuurgebieden worden afgegraven en vervuild voor oliewinning. Zo zijn er nog vele andere sterke vervuilingen aan te wijzen. En om de energieproblematiek. Waar haalt men de energie vandaan als de olie op is? En waar worden alle plastics en andere oliegebaseerde producten (het zijn er meer dan je denkt) dan van gemaakt? En nee, dat los je niet op door CO2 onder de grond op te slaan of door een handel in emissierechten te starten. Het kapot maken van het milieu is niet in geld uit te drukken.
Teerzandgronden in Canada
Deze keer (zondag 8 november 2009) geheel verzorgd door Mathijs.
Op 11 november 2009 om 19:18 zei John :
Klimaatverandering en millieu zijn typisch onderwerpen geworden voor politici. Daardoor komt het ook dat verdragen zoals Kyoto en Kopenhagen hun geloofwaardigheid verliezen. Wellicht wordt het tijd om naar wetenschappers / critici te luisteren? De Al Gore’s hebben we al genoeg aan het woord gehad…
Op 12 november 2009 om 9:32 zei Joen :
@John: Wow, John, ik ben het gewoon helemaal met je eens!
Op 12 november 2009 om 17:55 zei John :
@Joen: We kunnen het ook prima eens zijn. Alleen niet over alles
(en dat vind ik ook persoonlijk wel zo fijn)
Op 15 november 2009 om 11:54 zei Frank :
Obama heeft Kopenhagen ook bij voorbaat al opgegeven: http://www.nu.nl/buitenland/2123300/obama-wil-in-twee-stappen-klimaatakkoord.html