24 maart 2010
Jetzt bist du dran! Ich habe ja deine nummer…
Het gebeurt maar zelden dat ik tijdens een film of serie bang ben. De nacht erna, ja, dan voel ik me ongemakkelijk, maar op het moment zelf niet. Op het moment zelf kijk ik ernaar en weet ik dat het allemaal nep is. Bovendien zorg ik dat het geluid niet al te hard staat, dat de lampen aan zijn en dat ik gewoon met een kopje thee en een reep chocola onder de deken op de bank zit.
Mijn telefoon gaat. Ik neem op: “Hallo?” Aan de andere kant hoor ik een hijgende stem “Hallo, kan je mij helpen! Ik weet niet waar ik ben, waar moet ik naar toe?!” Geschokt kijk ik naar het scherm voor me. Dit is toch.. niet echt?
In Duitsland is pas geleden de eerste interactieve horrorfilm gemaakt: Last Call. Als je naar deze film gaat, kan je op een flyer je mobiele nummer invullen. Alle nummers gaan dan naar een database en met software wordt er een nummer geselecteerd. Als jouw nummer wordt geselecteerd, word je tijdens de film door de hoofdpersoon gebeld. Zij vraagt je dan wat ze moet doen; moet ze naar boven of naar beneden, naar links of naar rechts, helpen of doorlopen, etc. Jij bepaalt wat ze doet, jij bepaalt de film. Er is geen sprake meer van gedachten als “stom mens, doe dat dan ook niet!” want in feite ben jij degene die het doet. Jouw keuzes bepalen of zij het overleeft. Ook wie er wel en niet door haar geholpen worden, is jouw beslissing. Het lot van meerdere mensen ligt in jouw handen. Een enorme verantwoordelijkheid!
Ik vertel haar dat ze naar links moet gaan. Opeens zien we een schaduw. “Ga terug, ga terug!” schreeuw ik. Ze verbergt zich snel in een andere kamer. Daar ligt iemand op de grond. “Moet ik haar helpen?” vraagt ze mij. Natuurlijk moet ze haar niet helpen, ze moet wegwezen!
Promovendus Wander Eikelboom (Media- en Cultuurwetenschappen) vertelde in zijn introductie van de film Angst dat er verschillende factoren zijn die een film eng maken. Een van de factoren die hij noemde, was het inleven in personen in de film. In Last Call wordt dit aspect vergroot op een manier die nog niet eerder gebruikt is. Je praat met de hoofdpersoon, je hoort haar ademhaling, je ziet wat ze doet. Ze vraagt jou om hulp en doet wat jij haar aanraadt. Veel dichterbij kan je niet komen. Het is alsof je ook aan het vluchten bent voor de moordenaar. Je moet haar redden maar hoe weet je zelf wat de beste keuze is?
Ze is in een hoek gedreven, ze kan niet meer weg. In een laatste poging te ontsnappen, laat ze haar telefoon vallen en grijpt ze de ijzeren stang die naast haar staat. Ze probeert te slaan maar tevergeefs. Na een ijzingwekkende gil, is het helemaal stil aan de andere kant van de telefoon. De moordenaar wil weglopen. Dan bedenkt hij zich. Tot mijn grote schrik pakt hij de telefoon op…
Ik vind het een geweldig concept. Het geeft een nieuwe draai aan de horrorfilm en er wordt heel goed ingespeeld op de angst van mensen. En hoewel het een korte film is, verwacht ik dat het de ervaring absoluut waard is.
Als je naar deze film gaat, geef dan vooral je nummer op. Maar denk niet dat verantwoordelijkheid het enige is waarmee angst wordt gecreëerd. Er zijn meer angstaanjagende trucjes in verwerkt. Hoe bang zul jij zijn als de moordenaar opeens in jouw oor fluistert?
“Jetzt bist du dran! Ich habe ja deine nummer…”
Deze keer (woensdag 24 maart 2010) geheel verzorgd door Lorijn.
Op 26 maart 2010 om 21:01 zei Bootvis :
Maar wanneer komt al dit moois naar Nederland?
Op 28 maart 2010 om 9:49 zei Frank :
Hoe grappig het ook klinkt, ik denk dat het niet meer dan voor een keertje leuk is. Als ik een film wil kijken, wil ik gewoon rustig onderuit een film kijken, niet te actief. Als ik iemand wil redden uit de handen van een moordenaar start ik wel een computerspelletje of koop ik een treinkaartje naar Amsterdam/Rotterdam Zuid.