1 juli 2009
In de Erasmus val getrapt
‘Ahhh, you Erasmus?’ is de eerste zin die je uit vele monden zult horen wanneer je in Spanje gaat studeren. In eerste instantie riep deze herkenning enthousiasme bij me op en ik reageerde mijn eerste weken dan ook trots in wankelend Spaans: ‘Si, si, estudio psicologia aqui.’ Ik zou echter al snel leren dat de associatie die Spanjaarden met Erasmus-studenten (studenten uit heel Europa) hebben niet zo positief is. Ik had twee keuzes. Laten zien dat ik anders was dan al die anderen of gewoon schijt hebben aan die chagrijnige Spanjaarden en gewoon doen waar ik zin in had met de andere verketterde Erasmus studenten.
Sociaal als ik ben koos ik natuurlijk voor de eerste optie. Ik was natuurlijk niet naar Spanje gekomen om alleen maar met andere buitenlandse (en dan het liefst met andere Nederlandse) studenten om te gaan, ik wilde Spaans leren! En niet alleen de taal, maar ook de cultuur. En ik wilde iets hebben om naar terug te komen. Ik ken mensen die in het buitenland hebben gestudeerd en een jaartje later enthousiast nog eens terug gingen naar ‘ hun’ stad, om er vervolgens achter te gaan komen dat ze inmiddels niemand meer kenden in die stad, aangezien alle buitenlandse studenten inmiddels weer richting huis waren gegaan. Natuurlijk zou dit bij mij nooit gebeuren.
Bijna een week nadat ik was aangekomen in Barcelona ging ik vol goede moed op weg naar mijn universiteit. Dit bleek een reis van ruim een uur te zijn, waarvan ik de helft moest lopen en de andere helft in een volle metro moest staan. Ik weet nog dat ik dacht ‘als ik maar niet 5 dagen per week hoef…’. Bij de metrohalte mundet aangekomen, kwam ik er, na het bestuderen van een plattegrond, achter dat ik er nog lang niet was. Voor mijn ogen doemde namelijk een enorm hoge berg op, prachtig vol exotische bloemen en palmbomen, maar ook verschrikkelijk hoog. Toen ik dichterbij kwam, ontwaarde ik de bordjes “psicologia”, die stuk voor stuk richting de ontelbare trappen wezen. Dus ik begon te klimmen. En te klimmen. En te klimmen. Na ongeveer 15 minuten traplopen (en hierbij moet je je even bedenken dat ik het in Barcelona bijna nooit onder de 20 graden heb gezien) was ik rood aangelopen en hijgend eindelijk aangekomen bij mijn gebouw. En ik moet toegeven, het was prachtig. Bovenop een berg, met uitzicht over de stad, compleet met een soort idyllisch kerkje had ik het gevoel dat ik in een Harry Potter film terecht was gekomen. Alleen zie ik in Harry Potter films geen knalrode gezichten vol oncharmante zweetdruppels. Ik ben maar even op een bankje gaan zitten om bij te komen en ik nam me alvast voor in gedachten dat ik nog maar een kwartiertje extra uit zou moeten trekken voor het fatsoeneren van mezelf voor de les.
Nadat ik weer enigszins toonbaar was, ging ik op zoek naar het international office van psychologie. Daar aangekomen bleek dat die zojuist gesloten was. Kom morgen maar terug was het advies. Enigszins teleurgesteld bleef ik even buiten het kantoortje hangen en daar werd ik toen aangesproken door een wat oudere man, die een docent bij psychologie bleek te zijn. Hij merkte aan mijn verloren houding en slechte Spaans meteen dat ik een verloren Erasmus student was en hij vertelde me dat ik maar langs moest komen op zijn kamer op de vijfde verdieping als ik dingen niet begreep of hulp nodig had, want met al die duizenden psychologiestudenten was extra aandacht van de officiële instanties niet echt mogelijk zei hij. Dankbaar voor dit aanbod ging ik richting huis om het morgen nog eens te proberen.
De volgende dag was het international office gelukkig wel open. Sonia, met wie ik nog veel te maken zou krijgen, legde in slechte Engels uit dat de lessen over ruim een week zouden beginnen. Mijn eerste vraag was natuurlijk wanneer ik mijn rooster zou krijgen en toen kreeg ik uitgelegd dat ze daar niet aan deden. Het systeem op de Universitat de Barcelona (UB) bleek wat anders in elkaar te zitten dan het systeem waaraan ik in Utrecht gewend was. Sonia vertelde dat de eerste 2 weken van het semester bedoeld waren om te kijken welke vakken je wilde volgen. Dus je hebt een schema op internet waarop je kunt zien welke vakken wanneer worden gegeven. Dan ga je gewoon naar de lessen die interessant lijken en na 2 weken maak je de keuze welke vakken je uiteindelijk wilt volgen. Dan kun je je ook pas inschrijven. Ik had een half jaar voor mijn vertrek ook al vakken uit moeten zoeken en in moeten leveren op een zogeheten Learning Agreement, maar dat maakte kennelijk helemaal niets uit.
Met dit verhaal in mijn achterhoofd en een papiertje volgekrabbeld met websites en andere info spoedde ik diezelfde middag nog naar het internetcafé bij mij in de straat om uit te zoeken bij welke vakken ik eens zou gaan kijken. Wat bleek? Ik begreep er helemaal niets van. Wat er zo logisch uit had gezien op het computerscherm van Sonia, leek nu meer op een brij van Spaanse doorklik links waar ik niks van begreep. En geen enkele website leek op de site waar Sonia me had laten zien uit welke vakken ik kon kiezen. Dus onverrichte zaken keerde ik terug naar huis, hopend dat het morgen wel zou lukken.
Naast het inschrijven voor mijn reguliere vakken, wilde ik me ook inschrijven voor een taalcursus Spaans. Voor mijn vertrek had ik gelezen op de website van de UB dat je een cursus van 40 uur kan doen voor 4 ects. Je moest alleen een level toets van tevoren doen en een bepaald niveau behalen. Dat klonk wel goed. Dus ik ging wederom naar Sonia om te vragen wanneer en waar in level toets plaatsvond. Maar zij had geen flauw idee, wat ik erg vreemd vond. Het was namelijk Sonia’s werk om buitenlandse studenten op te vangen en te begeleiden, als enige werknemer van het international office. Maar zij wist niets van de Spaanse taalcursus die speciaal voor Erasmus studenten werd georganiseerd. Later ondervond ik dat deze onwetendheid en gebrek aan zin om dingen uit te zoeken of ergens moeite in te steken nogal typerend is voor Spanjaarden in het algemeen. Dus ik moest het zelf maar uitzoeken.
Een week na mijn bezoek aan Sonia was ik op tijd bij de plaats aangekomen waar de level toets voor Spaans zou plaatsvinden. We werden eenmaal de zaal uitgestuurd om in een andere, grotere zaal plaats te nemen, maar verder verliep deze toets soepel. En ik had na 2 weken eindelijk de kans om andere Erasmus studenten te leren kennen. Mijn vriendje had namelijk fulltime les op een talenschool, dus ik was hard toe aan het maken van vrienden om dingen van te leren en om leuke dingen mee te doen. En zo kwam ik een Nederlands meisje tegen tijdens deze level test die ook psychologie studeerde en al wist hoe alles werkte omdat ze samenwoonde met een Vlaams meisje die hier al een half jaar studeerde. Ik was even de gelukkigste persoon op aarde, aangezien aanstaande maandag de lessen zouden beginnen en ik nog steeds niet wist hoe de website werkte en ik dus ook niet wist hoe laat ik waar moest zijn. Gelukkig legde dit meisje mij uit hoe de website werkte en maakte ik deze keer Nederlandse en begrijpelijke aantekeningen. ’s Middags zocht ik wederom mijn internetcafeetje op (ik werd inmiddels herkend) en zo besloot ik op woensdagochtend te beginnen met de enige cursus in het Engels, Advanced Neuroscience. En verder zou ik wel zien.
Tijdens de eerste les van Advanced Neuroscience (een vakgebied dat ik als sociaal psycholoog totaal niet beheers trouwens) bleek dat hier alleen maar Erasmus studenten zaten die net als ik ‘ makkelijk’ punten wilden behalen door de enige cursus in het Engels te volgen. En een enkele Spanjaard die graag Engels wilde leren en die dus niet begreep wat de docent vertelde. Arme docent. Tijdens het voorstelrondje bleek dat mijn docent een Nederlander was, genaamd Hans. Dan ga je naar Spanje om Spaans te leren en dan kies je een cursus in het Engels gegeven door een Nederlander. Ik geloof dat dit het moment was waarop mijn plan om geen standaard Erasmus student te worden in duigen begon te vallen.
Tijdens het voorstelrondje bleek dat er nog een aantal Nederlanders zaten, met wie ik de rest van de cursus alle vakken zou gaan volgen en met wie ik alle opdrachten zou gaan maken. In het Engels natuurlijk. Maar dit alles wist ik nog niet ten tijden van het voorstelrondje. Ik was toen vooral erg blij dat ik mensen had ontmoet die hadden uitgezocht welke vakken het meest relaxt waren om te volgen voor Erasmus studenten, omdat er bijvoorbeeld geen tentamen was of omdat de docent het goed vond als je de papers in het Engels schreef. Dus ik volgde dit groepje Nederlanders, met wie ik ook de taalcursus bleek te hebben, waardoor ik ineens 5 dagen per week met dezelfde Nederlandse mensen optrok. En die aardige Spaanse docent die zijn hulp had aangeboden? Ach, die had ik nu niet meer nodig. Ik had Nederlandse lotgenoten die mij alles konden uitleggen en met wie ik kon zeiken op rare Spanjaarden als we het allemaal niet meer begrepen. Perfect toch?
Deze keer (woensdag 1 juli 2009) geheel verzorgd door Sophie.
Op 1 juli 2009 om 18:37 zei Frank :
En toch is het los van het mooie weer/land wel een beetje jammer inderdaad als je zo je uitwisseling hebt. Je leert niemand van de ‘locals’ kennen en zit alleen met de andere uitwisselaars. Dan maakt het land waar je heengaat ook niet eens zo gek veel uit
Op 1 juli 2009 om 19:55 zei Joen :
Hmmm, ik ben inderdaad ook zo’n optimist die denkt dat hij Noren tegenkomt als hij in Bergen gaat studeren. Hopelijk zijn zij met hun goede Engelse vaardigheden wat meer aanwezig bij de populaire uitwisselingscolleges…