12 juli 2009
Het wilde westen in Tilburg
Soms gebeuren er dingen en die worden dan vreselijk opgeklopt en blijven weken in het nieuws. Van andere dingen hoor je dan weer eigenlijk niets. Helaas heb ik hier een mooi voorbeeld van nieuws waar niets van te horen is, of te lezen valt. Jammer, want het leek zo spannend!
Vrijdag begaf ik mij in de trein richting Eindhoven. Een fijne dubbeldekker met het opschrift ‘stiltecoupé’, daarin ging ik tenminste per ongeluk zitten. Voor de verandering was het er ook redelijk stil, het is misschien niet vanzelfsprekend, maar de stiltecoupé is niet altijd stil. Soms wordt er juist net zo luid als in elke andere tweedeklascoupé muziek (geluid) uit de luidsprekers van mobieltjes gebracht, het geluid vervormd tot ik me totaal niet kan voorstellen dat je plezier kan beleven aan de muziek, maar meer aan het irriteren van andere mensen. Of luide telefoongesprekken met genante, persoonlijke of juist zakelijke details over alle (on)benulligheden van het leven. Die muziek is erg irritant, zo irritant zelfs dat ik een betere optie weet dan de stiltecoupé (deze werkt gewoon niet, niemand ziet de raambestickering zelfs). Namelijk de herriecoupé. Het is denk ik een soort skihut expres, met alle mensen in de trein met muziek uit mobieltjes. Ze kunnen tegen elkaar opboksen door boxjes en ghettoblasters mee te nemen, als het maar beperkt blijft tot deze (of evt. 2) coupés. Lijkt me heerlijk voor de rest van de trein!
Aan de andere kant moet ik me wel schuldig maken aan het feit dat ik best genoegen kan halen uit het meeluisteren naar die gesprekken. Het relativeert je eigen leven en dommigheid.
Deze keer waren er geen spannende gesprekken of vervelende jongetjes of meisjes met de nieuwste hiphopsensatie uit de luidsprekertjes van hun mobieltje. Daarom las ik maar een boekje, bij de broese vooral gekozen op uiterlijk. Het is best een aardig verhaal, maar misschien daarover een andere keer meer.
Interessanter is, dat eenmaal bij Breda aangekomen, de trein niet verder bleek te rijden. Dit keer geen koe op de weg, geen vierkante wielen door herfstblaadjes (logisch, alhoewel het weer je anders doet vermoeden, moet ik u allen er toch aan herinneren dat het zomer is) en ook geen ‘aanrijding met een persoon’. De conducteur vertelde dat er op last van de politie niet doorgereden mocht worden, omdat er een bank overvallen zou zijn in Tilburg en er tussen Tilburg en Gilze-Rijen hele wild-west taferelen plaats zouden vinden. Gelukkig moest ik er in Breda uit en kon ik daarom vooral de humor van de situatie inzien. Zo vaak wordt er geen bank meer overvallen lijkt me. Met al die beveiligingsdingen lijkt dat me niet echt rendabel ook. Er dook direct een sepia-kleurig beeld bij me op van ongeschoren mannen met grote hoeden en revolvers, leren giletjes en schoenen met zilveren sporen. Ze roven de kluis leeg en nemen meteen de bankbediende met pofmouwtjes en een jurk met grote petticoat mee achter op hun paard, een groot spoor van stof achterlatend bij de verbrouwereerde bewoners van het kleine, eenvoudige dorpje. De burgemeester houdt meteen een bijeenkomst om te bepalen welke stoere jongeman achter de dief aan moet om de eer van het dorp (en vooral de bankrekeningen van de bewoners) weer veilig te stellen. Ohja en dat meisje is ook voor hem natuurlijk. Dus hij gaat erop af op zijn beste paard en met zijn beste revolvers in de holsters. Hij vond die bankbediende altijd wel wat. Gelukkig kan onze held goed sporen lezen en al binnen 3 dagen door de brandende zon komt hij de stamkroeg binnen van de overvaller.
Tilburg is echter geen stoffig dorpje in het zuiden van de VS. De bankbediende is waarschijnlijk geen lieflijk meisje met pofmouwtjes en een enorme petticoat, maar een vrouw van een jaar of 50, met een soort mantelpakje en veel te veel makeup. Zo iemand die niemand ooit zou willen schaken tenminste. De overvaller is geen ongeschoren kerel met sporen en een leren giletje, maar (zo leert een bericht op nu.nl) het zijn twee kerels die volgens een getuige met een vuurwapen bij een industrieterrein waren en vervolgens als een stelletje lafaards een maisveld ingevlucht zijn. De stoere held uit ons verhaal, waarvan we alleen maar kunnen hopen dat hij het geld van de bewoners zal terugkrijgen en ook het lieve meisje mee terug kan nemen op zijn paard, blijken een hele zooi agenten te zijn met twee apache helikopters. Van het woord bankoverval of wild west taferelen is in heel het bericht geen sprake.
Wat een teleurstelling.
Deze keer (zondag 12 juli 2009) geheel verzorgd door Marianne.
Op 13 juli 2009 om 11:30 zei Joen :
Mag ik dan toch even mijn lof uitspreken voor het fenomeen stiltecoupé? Er zijn tijden dat ik niets liever doe dan in de trein mijn boekje openslaan en al lezend mijzelf naar de andere kant van Nederland te begeven, zonder kakelende huismoeders of pubers met slechte muzieksmaak in mijn linkeroor. Een andere keer echter, ben ik met twee vrienden op stap naar een klimmuur en praat ik graag over van alles en nog wat.
Ik vind het een goed initiatief van de NS dat ze mensen de keuze bieden hoe ze willen reizen met de trein. Als iedereen een beetje op de stickers let, dan wordt treinreizen wat aangenamer voor iedereen, en krijgen we allicht zelfs wat mensen uit de auto en in de trein. Ik ben voor.
Op 13 juli 2009 om 11:47 zei Frank :
@Joen: het idee van de stiltecoupe is inderdaad best aardig, maar het werkt gewoon echt _niet_ op deze manier. En waarom? Omdat het gebaseerd is op algemeen fatsoen. En daar staan de Nederlanders niet bepaald bekend ook. Maarja, de stilte handhaven met boetes en regels, ook typisch Nederlands, is ook niets. Conclusie, leuk idee, maar niet haalbaar voor de huidige Nederlander.
Op 13 juli 2009 om 12:41 zei Joen :
@Frank: Nee, maar ik geef niet graag op en ben optimistisch! Het concept ‘stiltecoupé’ doet inderdaad beroep op het fatsoen van de treinreiziger, iets wat ik niet altijd aanwezig zie bij mijn medereizigers. Maar soms werkt het ook wel, spreken mensen elkaar aan op hun gedrag, en reageert niemand geprikkeld op dat commentaar maar verplaatsen zij zichzelf naar een ander deel van de trein. Het is inderdaad onzin om met boetes te strooien, maar door de keren dat het concept wel werkt, bewijzen die stickers hun nut genoeg om ze te laten hangen.
Op 13 juli 2009 om 17:26 zei Jurjen :
Ik zit ook graag in de stiltecoupé, vaak om wat extra slaap mee te pakken. Dat fatsoen lijkt inderdaad te ontbreken. Meestal krijg je de suggestie om zelf een andere coupé te zoeken waar het rustig is (zelfs soms van conducteurs). Ook heb ik al de nodige doodsbedreigingen naar mijn hoofd gekregen, enkel om het feit dat ik door mijn opmerking mij ook maar enigszins met andermans leven en zaken bemoeide. De laatste keer dat dit gebeurde heb ik aan de conducteur gevraagd of de spoorwegpolitie even langs wilde komen, zodat ik aangifte tegen de man kon doen (niet omdat ik het leuk vind om een uur aan een bureau te zitten, maar om de ander gewoon schrik aan te jagen, zodat hij dit de volgende keer laat). Helaas bleek dit anders uit te pakken: iemand uit de trein halen zou beroving van vrijheid betekenen en dat kon toch echt niet. Politie mocht dus niet ingrijpen en wederom mocht de reiziger die tegen alle moreel in handelde blijven zitten en moest ik dan maar in een andere coupé plaatsnemen.
Waar gaat het met dit land naartoe!?
Op 15 juli 2009 om 8:31 zei Frank :
Vanmiddag op WST meer over avonturen in de trein