4 maart 2009
Film kijken met werkschuwtuig
Ik wil jullie vandaag meenemen in de wondere wereld van de speelfilm, want ook voor cultuur moet je natuurlijk bij Werkschuwtuig zijn. Film kijken, waar doe je dat dan? Nou, in een filmhuis bijvoorbeeld. Ik zal eens uiteenzetten wat er momenteel voor interessants draait. Als eerste wil ik Milk, een film over de eerste openlijk homoseksuele Amerikaanse politicus: Harvey Milk, graag aanprijzen. De film brengt zijn verhaal op een indringende, maar soms ook grappige manier. Daarnaast wil ik ook de grote winnaar bij de Oscars Slumdog Millionaire onder de aandacht brengen. Hoewel soms wat zoetsappig, is het verhaal ontroerend. Voor de minder serieuze film verwijs ik je naar Vicky Christina Barcelona, een bizar liefdesverhaal. Als extragratis supertip echter wil ik graag Waltz with Bashir bespreken.
Waltz with Bashir
Ari Folman is een Israëlische regisseur. Israël werd in 1982 vanuit Libanon aangevallen door de PLO en besloot daarom over te gaan tot een invasie. Op 19-jarige leeftijd werd Folman als soldaat uitgezonden naar Libanon om aan Israëlische zijde mee te vechten. Libanon was op dat moment verwoed in een burgeroorlog tussen zijn christelijke en islamitische bevolking. Folman is de herinnering aan deze strijd kwijt. Na bijna 25 jaar besluit hij zijn verhaal te reconstrueren en zoekt hiervoor strijdkameraden op.
Deze zoektocht is de basis van de film Waltz with Bashir, die een autobiografisch karakter heeft. Wat direct opvalt is dat de film geanimeerd is. Hoewel ik zeer kritisch ben tegenover geanimeerde films (denk niet dat ik anime kijk bijvoorbeeld), denk ik dat Folman hier een goede keuze heeft gemaakt. De film beschrijft van heel dichtbij een strijd die vrij luguber is. Als je dit met een gewone speelfilm wilt beschrijven, verval je snel in een film met zakjes nepbloed en spectaculaire schietpartijen, waarmee de aandacht van de inhoud naar de vorm verschuift. Bij deze film is het duidelijk het verhaal dat centraal staat en wat ook het belangrijkste is dat Folman wil meegeven. De film wordt ondersteund door muziek van Max Richter, die een prachtige, gevarieerde en bijpassende soundtrack heeft gecreëerd, die de film nog krachtiger maakt. De film is verboden in Libanon.
Gedurende de film ontrafelt Folman steeds meer zijn verhaal. Wat opvalt is dat ook zijn strijdkameraden last hebben van geheugenverlies en de verhalen soms door de jaren heen een eigen leven hebben geleid en ze daardoor soms wat bizar zijn. Wat ook opvalt is dat de oorlog door veel soldaten van tevoren veel te licht werd opgevat en hoe onervaren veel soldaten eigenlijk waren. Ook Folman was zo. Op een moment heeft hij zijn gehele verhaal ontrafeld, met uitzondering van het sluitstuk: de genocide in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Tijdens de Israëlische invasie wordt de christelijke, gekozen toekomstig president Bashir Gemayel door een bomaanslag om het leven gebracht, een paar dagen voor zijn eedaflegging. Tot op de dag van vandaag is onbekend wie de daders waren.Zijn christelijke aanhangers, de falangisten, willen zijn dood wreken en trekken de vluchtelingenkampen in en brengen hier vele islamitische vluchtelingen om, hierbij beschermd en gesteund door Israëlische troepen. De massamoord kan ongestoord een dag doorgaan voordat er in wordt gegrepen, op een moment dat het kwaad al geschiedt is. Folman worstel met zijn rol in de genocide.
In de film komt de voltooiing van de zoektocht van Folman samen met de beëindiging van het bloedbad en laat Folman dit tot een climax leiden die je gegarandeerd de rillingen over je rug laat lopen en tegelijkertijd als een klap in je gezicht voelt. Een ieder die eens een echt goede, geanimeerde film wil zien over een interessant stuk geschiedenis raad ik heel sterk aan Waltz with Bashir te kijken.
Deze keer (woensdag 4 maart 2009) geheel verzorgd door Mathijs.
Op 5 maart 2009 om 8:07 zei Frank :
Slumdog Millionaire heb ik pas gezien. Erg mooie film, maar met 8 Oscars wel wat overgewaardeerd. Maar ja, het is ook politiek natuurlijk.
En waarom staat Synecdoche, New York (trailer) van Charlie Kaufman niet op je lijstje?
Enfin, zag laatst ook al een of andere oude man bij DWDD helemaal lyrisch over Waltz with Bashir, zal ‘m eens gaan kijken.
Op 5 maart 2009 om 23:22 zei Mathijs :
@Frank: ja, ik ben het er wel mee eens dat Slumdog Millionaire overgewaardeerd is, maar alsnog zeker wel de moeite om te kijken.
Synecdoche, New York heb ik nog niet gezien en staat daarom niet in het lijstje. Maar ik zie net dat ‘ie ook draait in dit provinciaalse stadje en ik zal ‘m dus binnenkort bezoeken.
Op 10 maart 2009 om 11:55 zei Mathijs :
@Frank: ik heb Synecdoche, New York gekeken. Ik heb geen idee wat ik allemaal gezien heb, maar ik weet wel dat het mooi was. Ik kreek een beetje het The Fountain-gevoel (die film begrijp ik na enkele keren gezien te hebben nog steeds niet) bij deze film. Het enige zinnige wat ik er voorlopig over kan zeggen, is dat ik hoop dat Charlie Kaufman vaker als regisseur met een film bezig gaat zijn.