11 november 2009
Europees Parlement zegt nee tegen persvrijheid
Met een tekort van drie stemmen werd de resolutie voor Persvrijheid een kleine maand terug door het Europees Parlement verworpen. De Italiaanse premier Berlusconi ontloopt daardoor een flinke veeg uit de pan. Ook vijf CDA-europarlementariërs stemden tegen. De liberalen, waaronder de D66-leden, zijn teleurgesteld. Fractievoorzitter van D66 in het Europees parlement Sophie in ’t Veld: “Het CDA handelde hypocriet.”
Wie heeft de resolutie ingediend?
In ’t Veld: “De liberalen hebben het initiatief genomen tot de resolutie. Andere partijen hebben zich daarbij aangesloten. Maar met het CDA viel niet te onderhandelen. Ze wilden dat het woord ‘Italië’ niet in de resolutie zou voorkomen. Ik vind dat heel frappant, zeker ook omdat het de periode is dat de baantjes binnen de Europese fracties worden verdeeld en het CDA natuurlijk tot dezelfde partij behoort als de partijleden van Berlusconi.”
Was uw verwachting dat de resolutie zou worden aangenomen?
“Tijdens de stemmingen over de afzonderlijke amendementen hadden we telkens een redelijk solide meerderheid. Pas bij de allerlaatste stemming zijn ineens een heleboel mensen omgegaan. Een van de verklaringen is dat de christen-democraten tijdens de stemming alsnog een verwijzing naar het gebrek aan persvrijheid in Hongarije hebben willen laten opnemen in de resolutie, wat de socialisten hebben verhinderd. Tussen die twee partijen ontstond toen een raar sfeertje waarbij partijpolitieke gevoelens tegen elkaar werden uitgespeeld. Wellicht dat daardoor een aantal christen-democraten op het laatste moment toch nog tegen de resolutie heeft gestemd.”
Corien Wortmann, europarlementariër van het CDA, schrijft op haar website dat ze inderdaad vindt dat de resolutie zich te eenzijdig richtte tegen de situatie in Italië.“
Mevrouw Wortmann zat niet bij de onderhandelingen over de inhoud van de resolutie. Wij hebben juist voorgesteld dat ook andere landen in de tekst zouden worden opgenomen, maar de christendemocraten wilden toen niets van de resolutie weten. Pas op het laatste moment, toen de resolutie al in stemming werd gebracht, hebben ze daar alsnog een mondeling voorstel over gedaan. Dat is buitengewoon ongebruikelijk.”
Is de Italiaanse persvrijheid niet een zuiver nationale kwestie?
“Persvrijheid is geen nationale kwestie, het is een universele kwestie. Juist daarom moet de Europese Unie erover waken. We hebben in Europa ook regelgeving op dat terrein opgesteld die gewoon moet worden nageleefd.
“Van het CDA vind ik het hypocriet dat ze nu roepen ‘het betreft een nationale kwestie’ terwijl de partij destijds wel heel hard heeft geprobeerd om de Nederlandse euthanasiewet aan de kaak te stellen in een spoeddebat in het Europees parlement.”
Wat had de resolutie voor effect kunnen hebben?
“Er bestaat al Europese regelgeving over persvrijheid en de Europese Unie kan aan de hand daarvan een waarschuwing afgeven. Waarom zou Europa wel haar macht kunnen inzetten wanneer het gaat over onderwerpen als kartelvorming, illegale staatssteun of de fijnstofregeling, maar doet ze niets als het gaat om persvrijheid? In het uiterste geval kan een lidstaat ook nog geschorst worden, maar er bestaat een onuitgesproken herenakkoord tussen de regeringen van de lidstaten dat ze daar niet aan beginnen.”
Laat u de Italiaanse persvrijheid nu verder zitten?
“Integendeel, we zullen hier hard aan blijven trekken. De volgende mogelijkheid daartoe zijn de hoorzittingen in het Europees Parlement voor de benoemingen van de nieuwe leden van de Europese Commissie. Bij een aantal van hen zal de kwestie aan de orde kunnen worden gesteld.”
“Op een gegeven moment zullen we ook weer terugkomen met een nieuw voorstel. Wanneer resoluties als deze verworpen worden, verliest de Europese Unie elk moreel gezag. Europa laat dan zien dat ze niet eens haar eigen leden tot de orde kan roepen. Ik vind het ook bizar dat de Europese Unie van kandidaat-lidstaten eist dat ze hun zaakjes op orde hebben, maar die eisen niet meer stelt aan haar eigen lidstaten. Met welk gezag kan Europa dan nog Rusland of Turkije becommentariëren?”
Deze keer (woensdag 11 november 2009) geheel verzorgd door Lise.
Op 11 november 2009 om 12:31 zei Roel :
Ik kan me tijdens de afgelopen verkiezingen voor het Europese parlement herinneren dat er door een aantal mensen in mijn omgeving geroepen werd om vooral niet op CDA te stemmen, omdat het CDA en de partij van Berlusconi onder dezelfde Europese noemer vielen. Lijkt me dus niet verwonderlijk dat het CDA zich nu ook schaart bij onze vrolijke Italiaan, hypocrisie of niet – het blijft politiek.
Op 11 november 2009 om 12:44 zei Joen :
@Roel: Dus een politicus mag hypocriet zijn?
Ik blijf omverminderd hoopvol (en wellicht naief) dat politici nadenken en proberen zo goed mogelijk beslissingen te nemen, en zich niet laten afleiden door vriendjes spelen met andere partijen of het bedrijfsleven. Nu blijkt weer eens dat deze utopie niet altijd geldt, maar ik blijf het een vereiste voor degelijke politiek vinden.
Op 11 november 2009 om 19:15 zei John :
Jammer voor meisje in ‘t Veld maar misschien is het wel een duidelijke wake-up-call. Politiek bedrijven doe je niet alleen maar in blokken. Als ze daar nu pas achterkomt is ze wel behoorlijk naief naar Europa gegaan.
Moet het trouwens niet zijn “Deze keer (woensdag 11 november 2009) grotendeels verzorgd door Sophie in ‘t Veld?
Op 11 november 2009 om 22:59 zei Frank :
@John: “Moet het trouwens niet zijn “Deze keer (woensdag 11 november 2009) grotendeels verzorgd door Sophie in ‘t Veld?”, dat zou je inderdaad denken ja. Stiekem vind ik ook wel een beetje dat van pretentievolle journalistiek studenten meer mag worden verwacht dan een interview transcript
Gewoon iets van mening/commentaar erin. Nu is het een stukje Dee-zes-en-zegt-iets.
Maar goed, het blijft natuurlijk een rare situatie waar in ‘t Veld het over heeft. Vriendjespolitiek. Maar goed, het is het CDA, ik had niet anders verwacht. Hypocriete gristenen.
Op 12 november 2009 om 8:48 zei John :
@Frank: De situatie is niet raar volgens mij. Dit is een vorm van partijpolitiek en dit komt in alle geledingen voor. Dat noemen ze gewoon onderhandelen. Weinig spannends aan. Dat mensen zich er druk om maken verbaast me eerlijk gezegd.
Dezelfde mensen die zich nu verbazen / opwinden hebben waarschijnlijk ook keurig de vraagprijs voor hun huis betaald en hebben vast zelf nooit compromissen gesloten om er beter van te worden.
Op 12 november 2009 om 9:43 zei Frank :
Ik heb niets tegen onderhandelen, maar onderhandelen doe je over de prijs van een huis, bouw van snelwegen, et cetera. Onderhandelen over een van de fundamenten van een democratisch systeem gaat me echt te ver. Dat soort dingen hoort gewoon niet eens discussie over te zijn, daar dient een ieder met zijn of haar (gristen)poten af te blijven…
Op 12 november 2009 om 17:54 zei John :
@Frank: Erg naief, onderhandelen doe je over alles. Je onderhandelt over je huis, je onderhandelt over je baan etc. Dacht je nu werkelijk dat je niet onderhandelt over politieke issues? In Nederland zijn we daar dankzij het poldermodel groot mee geworden.
Op 12 november 2009 om 18:11 zei Joen :
@John: Zoals Frank al zei, het zijn geen politieke issues, het is de basis van de politiek.
Op 12 november 2009 om 22:08 zei John :
@Joen: Het is wel degelijk een politiek issue. Je steunt een voorstel waar je het niet 100% mee eens bent en je krijgt er iets anders voor terug. Ik denk werkelijk dat jullie het te somber inzien..
Op 14 december 2009 om 22:05 zei Joen :
Berlusconi in reactie op het voorval met het beeldje en Berlusconi’s neus:
“Ik mag iedereen graag, ik wil voor iedereen het beste, ik begrijp niet waarom zij mij zo haten.”
(http://www.nu.nl/buitenland/2144038/toestand-berlusconi-ernstiger-dan-gedacht.html)
Yeah, right.