9 december 2009
De vrouw van mijn dromen
“.. Ehm, ja, maar hoe moet ik dit dan oplossen?”, vroeg hij me terwijl ik me af begon te vragen of zijn prangende Bambi-ogen werkelijk nóg groter konden worden. Het vergde heel wat moeite en energie om vriendelijk te glimlachen en hem niet denigrerend te woord te staan. Het zoveelste “facepalm”-moment van de vrijdagmiddag. De vrijdagmiddag waarop Vadertje Tijd zich het zweet in de naad werkt de tijd zo traag mogelijk te laten verstrijken en de vrijdagmiddag waarop alles wat enigszins fout kán gaan ook fout gáát. De vrijdagmiddag waarop iedereen er op uit lijkt te zijn de misantroop in je te ontketenen met alle vreselijk bloederige gevolgen van dien. U begrijpt; het grotere, sterkere en nóg vervelendere broertje van de al gewraakte maandagochtend. Ik vertel de collega hoe hij zijn probleempje op dient te lossen. De Bambi-ogen verdwijnen, alsmede het kolossale vraagteken boven zijn hoofd. Een minzame glimlach is het beste wat ik kan bieden, slaak een zucht en ik ga verder met de stapel werk op mijn bureau. Terwijl ik mijn hoofd buig over wat probleemorders en naarstig zoek naar een passend antwoord in de hoop Vadertje Tijd flink tegenwicht te bieden dringt een parfum mijn neusgaten binnen en ik sluit bijna instinctief mijn ogen.
De statige steunpilaren staan keurig aan weerskanten van de danszaal. Het plafond is van duizelingwekkende hoogte. De kroonluchters hangen aan lange, dikke kettingen, maar hangen doodstil in de lucht. Achterin de danszaal is een kamerorkest aanwezig. Ik kijk langzaam om me heen en zie dat er, naast het kamerorkest en wat bedienend personeel, verder niemand aanwezig is. Dan gaan de twee enorme deuren met luid gekraak langzaam open. En daar verschijnt ze, terwijl -wat een gevoel voor dramatiek- het kamerorkest begint te spelen; een fijne langzame wals. Haar donkerpaarse Victoriaanse galajurk houdt me tegen haar voeten te zien bewegen terwijl ze langzaam naar me toe lijkt te zweven. Met iedere stap die ze zet is de fonkeling veroorzaakt door haar hanger weer anders. Ze komt steeds dichterbij en reikt haar hand uit. Haar hand valt gegoten in een perfect sluitende lange handschoen. Ik leg mijn hand in de hare en knik. Samen lopen we naar de balzaal en we beginnen te dansen. Haar ogen ademen vriendelijkheid, begrip en intellect, haar stem is als een aanvulling op het kamerorkest. We dansen. We praten. We lachen. Ik geniet van haar. Zij lijkt ook van mij te genieten. Mijn droomvrouw, met haar fabelachtige parfum.
“.. Zeg, wat zit jij dan voor je uit te staren!?” vraagt een collega me plomp. Met omfloerste stem mompel ik “oh, niets”. Alsof ik sluiting maak tijdens gepruts met een stopcontact. Even lijkt de misantroop in mij de strijd tegen mijn beheersing te winnen maar zelfs het beest lijkt te beseffen, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, “when it rains, it pours”. Ik ben verslagen door mijn collega’s en Vadertje Tijd, ik geef het toe. Nu ik vrede met de algehele situatie heb, is het tijd om mijn droomvrouw te ontmoeten. Ik sta op en probeer te achterhalen waar het goddelijke luchtje vandaan kwam en waar het naartoe is gegaan. Al snel heb ik haar gevonden. Daar stond ze dan. Achterin de 40, klein, mollig, rimpelig, vréselijk slecht opgemaakt, zichtbaar neurotisch-nerveus, rookster getuige nictotinevlekken op haar vingers en zo bleek achteraf, een volwaardige bitch. Deze vrijdagmiddag was er één om snel te vergeten. Vae victis.
Deze keer (woensdag 9 december 2009) geheel verzorgd door Quincy.
Op 9 december 2009 om 16:25 zei Lorijn :
Op 9 december 2009 om 16:44 zei Quincy :
Ik word hier verdrietig van.
Op 23 januari 2010 om 12:24 zei Frank :
Vrouwen hebben meer kans op een man zonder parfum, maar voor meer kans op een Quincy geldt het geloof ik niet he
Op 23 januari 2010 om 15:35 zei Lorijn :
Ik zie in het stuk wel dat ze het ene t-shirt lekkerder vinden dan die andere, maar ik zie nergens een link met parfum…?