18 maart 2009
De harige ballen van Job Cohen
Lang werden er grapjes gemaakt over Job Cohen, burgemeester van Amsterdam. Job zou een softe geitenwollensokken-burgemeester zonder enige daadkracht zijn met een voorliefde voor schattige Marokkaanse scooterjeugd. Vorige week, tijdens het IKEA-fiasco, liet Cohen echter eindelijk zijn ballen zien. Hele harige ballen zelfs.
We schrijven woensdagnacht 11 maart 2009. De politie van Amsterdam krijgt een anoniem telefoontje van een vrouw met Frans accent. Uit Brussel, dus belangrijk. De vrouw zegt dat er een aanslag zal worden gepleegd worden op de IKEA in Amsterdam Zuid-Oost. “Nee, geen 1 april! Is niet voor te lachen” Ook noemde ze enkele namen van verdachten. De politie heeft vervolgens het telefoonboek erbij gepakt en de vrouw heeft zelfs nog even de namen gespeld. Een stukje service. Die Oosterse en Noord-Afrikaanse namen zijn maar lastig, dat wist de vrouw ook wel.
Vervolgens werd bij hoge uitzondering Job Cohen ‘s nachts uit zijn bed gebeld. Aangezien het de politie was en geen cameraploeg was Job goed chagerijnig. Hij uit bed, iedereen uit bed! Job mag altijd graag delen in zijn ellende. En dus wordt het telefoonboek er weer bijgepakt en de zeven namen worden omcirkeld. “Doe er maar wat leuks mee,” en Cohen duikt weer onder de wol om goed uitgerust te zijn voor de persconferentie die er na deze nacht ongetwijfeld zal komen.
Bij de zeven namen, waar verbazingwekkend genoeg mensen en gezinnen achter blijken schuil te gaan, worden invallen gedaan. Woningen worden overhoop gehaald en vernield, persoonlijke eigendommen (computers, pasjes, et cetera) worden meegenomen en zijn tot op de dag van vandaag spoorloos en terloops worden hier en daar ook nog fijn wat gebitten ingeslagen. Je hebt het natuurlijk wel over terreurverdachten, de enige verdachten die schuldig zijn tot het tegendeel is bewezen.
Toen, eigenlijk meteen de donderdag al, het hele circus ten spijt, bleek dat alles loos alerm was, en de terroristen gewone burgers bleken werd het zevental op vrije voeten gesteld. Vrij om terug te gaan naar hun overhoop gehaalde huizen om hun wonden te likken. Job Cohen ontkent echter dat er fouten zijn gemaakt en overhaaste beslissingen zijn genomen en voor hem is de kous daarmee af. Cohen, echt wel een echte kerel met hele grote en uitermate harige ballen, weigert zelfs (namens de verantwoordelijken, dus niet eens persoonlijk!) zijn excuses te maken aan de ex-terroristen. Hetgeen een stukje ergernis-televisie pur sang oplevert afgelopen maandag bij Pauw & Witteman.
Harige ballen of niet, de ‘nieuwe’ Job Cohen blijft een zak met een klein piemeltje die niet snel zijn fouten zal toegeven. Laat staan excuses maken. En eigenlijk is dat nog erger dan laf systematisch alle problemen van de multiculture samenleving ontkennen onder het genot van een kopje Rooibos.
Deze keer (woensdag 18 maart 2009) geheel verzorgd door Frank.
Op 18 maart 2009 om 22:39 zei Mathijs :
Ik ben het helemaal met je eens Frank, wat een arrogantie. Een duidelijk voorbeeld hoe dat terrorisme een excuus is geworden om alles te kunnen maken en terroristische dreiging alle vormen van kritiek op het beleid ongeldig zou maken.
Verder vind ik het gedrag van de presentator (de kleine van de twee, ik weet niet hoe hij heet) overigens wel heel erg vervelend.