11 januari 2009
Bommels Vinger
Israël is druk doende de Gazastrook op te ruimen, en waar gehakt wordt vallen spaanders. De inwoners kunnen geen kant op, de grenzen zijn immers gesloten. De kanslozen, bejaarden, kinderen en moeders worden het zwaarst getroffen. De strijdbare inwoners (Hamas) weten dat de Israëlische strijdkrachten veel sterker zijn, houden zich schuil, en schieten onder het genot van een kopje thee raketten (speldenprikken) richting Israëlisch grondgebied. De kansloosheid van hun strijd is groot, maar de aanwas van de strijdbare kanslozen groeit, vooral door het nog kanslozere ingrijpen van Israël. Blijkbaar zijn staten met militaire overwicht op hun buren (of invloedssfeer) niet in staat dit inzicht om te zetten in politieke daadkracht. Busch maakte de grote fout Irak binnen te vallen en zelfs Afganistan zal nooit veramerikaniseren.
Nu lijkt het alsof Israël een Gazastrookje gaat opruimen, echter vergeet Israël dat iedere kogel die wordt afgeschoten, en ieder raketje dat een onschuldig gezin decimeert, werkt als schimmel op een petrischaaltje; het verzet, en daarmee de Hamas zal alleen maar groeien. Het militaire overwicht is in feite een machteloos moloch die niet in staat is een conflict vreedzaam op te lossen. Het grootste probleem is natuurlijk de dreiging van de Hamas, die het prettig vindt nauwelijks doel treffende raketjes af te schieten, en de Israëlische bevolking eist een oplossing.
De politiek luistert en reageert aldus. Deze golven van geweld verdoezelen de mislukking van de Israëlische staat. Israël kun je vergelijken met de Nederlandse aanwezigheid in Afganistan, ze zijn er voor opbouwwerk, maar er wordt alleen maar gevochten. Het stukje gebied wat veilig is wordt netjes verdedigd, eromheen is alleen maar verzet van de Talibs. Binnenkort zal de U.S. beginnen met de terugtrekking uit Irak, zeg maar afdruipen, en zich gaan richten op Afganistan. Over een jaartje of wat zal ook daar blijken dat het niet mogelijk is om het verzet te breken. Militair overwicht wint het niet van ideologisch verzet, alleen een dictatuur kan dat doen, zoals die was in Irak, (Sadam) in Perzie, (de sha) nu hernoemd naar Iran, met een dictatoriaal bestuur van religieuze ideologen.
De oplossing voor Israël is dus, een niet democratisch bestuur, maar een krachtige dictator die ieder onder de duim houdt, of gewoon weggaan, zoals de Amerikanen gaan vertrekken uit Irak en (iets rommeliger) vertrokken uit Vietnam, en wij Nederlanders vertrokken uit Nederlands Indië, nu Indonesië.
Harry van Bommels protest tegen het Israëlische ingrijpen is futiel en politiek incorrect; in het huidige politieke klimaat mag Israel niet aan de kaak gesteld worden en zal zijn deelname aan de protestmars door de regeringspartijen tegen de SP uitgespeeld worden. Als hij verstandig is, wordt zijn vinger een ‘dikke vinger’ en zal hij uit de politiek stappen. In de politiek is geen ruimte voor ideologische uitstapjes. Ik denk dat Harry van Bommel de strakke regie van een baas (dictator?) als Jan Marrijnisse mist.
Deze keer (zondag 11 januari 2009) geheel verzorgd door Johan.
