20 juli 2008
Amsterdam, het seks, drugs en museum ‘walhalla’
Kom als Nederlander in het buitenland en vertel dat je uit Amsterdam komt, dan kan je de klok erop gelijk zetten dat er een ‘Ohhh Amsterdam, so you smoke weed all day?’ zal volgen. Om nog maar te zwijgen over het preutse, bijna onschuldige weerklinken van gegrinnik wanneer het over ‘the Red Light district’ gaat. Amsterdam, de liberale stad met een (kuch) torenhoog tolerantieniveau. De stad waar alles kan en alles mag. De stad waar de import van rooibosthee hoogtijdagen viert. Voor velen is Amsterdam de ultieme vorm van vrijheid, maar is dit gevoel eigenlijk nog wel terecht?
De website van het Amsterdam Tourism and Convention Board (ATCB) gaat zo ongeveer over alles behalve het imago dat onze hoofstad in het buitenland heeft. Zo is de Gemeente Amsterdam nu al een aantal jaren bezig met haar straatjes schoon te vegen op de Amsterdamse Walletjes. Middels de wet BIBOB wordt geprobeerd om malafide ondernemers uit het gebied te weren. Zo worden bouw-, gebruiks- en exploitatievergunningen van panden ingetrokken als er vermoedens zijn dat de aanvrager zich bezighoudt met criminele activiteiten.
Charles Geerts is misschien wel het bekendste voorbeeld van een persoon die met de wet BIBOB (Bevordering Integriteitsbeoordeling door het Openbaar Bestuur) te maken kreeg. Na onderhandelingen met de Gemeente Amsterdam in september 2007 nam hij toch maar het hazenpad en was in één klap 25 miljoen euro rijker (deels opgehoest door de Nederlandse belastingbetaler) en 18 prostitutiepanden armer. Het was nog nooit zo donker geweest op de Wallen. Een zwarte dag in de geschiedenis van Amsterdam, of toch niet?
Het beleid van de Gemeente Amsterdam is gericht op het uitbannen van moderne slavernarij, ook wel gedwongen prostitutie genoemd. Veel dames van lichte zeden zijn het slachtoffer van mensenhandelaren en/of loverboys. Door het sluiten van het meerendeel van de peeskamers zullen bovenstaande misstanden niet opgelost worden. Zoals zoveel korte termijn ‘oplossingen’, zal het probleem zich verplaatsen naar andere gebieden. Een voorbeeld hiervan is het Schipperskwartier in Antwerpen. Wie zijn ogen sluit voor de realiteit, wordt morgen wakker in een illusie.
Minderjarige (Nederlandse) meisjes die geronseld zijn door loverboys worden vanaf hun 18e levensjaar direct verplaatst naar de raamprostitutie in Antwerpen. Dit zegt genoeg over het huidige ‘beleid’. Er wordt niet uitgesloten dat er ook minderjarige meisjes actief zijn op de Wallen. Zie ook de recente veroordeling in de Casa Rosso zaak, waarbij dit werd uitgewezen. Als de meisjes voor hun 18e verjaardag een tripje krijgen richting Antwerpen zijn ze direct buiten beeld voor de instanties die potentieel hulp kunnen bieden en raken zodoende nog verder verwijderd van hun (vertrouwde) omgeving.
Het bovenstaande geldt ook voor de vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van mensenhandelaren en tevens verplaats zijn richting Antwerpen. Zoals Job Cohen al aangaf is het doel van het beleid de ranzigheid terugdringen en de Wallen orderlijker maken (orderlijke- en niet ranzige Wallen, is netzoiets als Carlo Boszhard met humor; dat bestaat niet). We zullen het maar op een kwestie van interpretatie houden, want het naleven van het beleid lijkt toch aardig stand te houden.
Tegenwoordig worden de voormalige prostitutiepanden van Dikke Charles gebruikt door ‘veelbelovende modetalenten in Nederland’ (Plan 1012). In de peeskamers wordt louter nog genaaid met naald en draad. Zo worden er jurken en tassen gemaakt door mutsen en handtasjes. De paspoppen zonder hoofd waar de jurken op ten toon worden gespreid representeren de onthoofde zielen van de weggestopte vrouwen in Antwerpen. Dit lugubere beeld heeft veel weg van een brute marteling uitgevoerd met een guillotine.
Bij gebrek aan Het Rijksmuseum, het zonder onderkomen zijnde Stedelijk Museum en de te lange rijen bij het Van Gogh Museum kan de Gemeente Amsterdam met gepaste trots melden dat er altijd nog teruggevallen kan worden op de recent (wegens succes) geopende dependance van het Amsterdam Torture Museum (zie foto). Lodewijk Asscher, geef de slachtoffers van loverboys en mensenhandelaren hun gezicht weer terug en verander ze niet in ruwe diamanten.
Deze keer (zondag 20 juli 2008) geheel verzorgd door Oscar.
Op 20 juli 2008 om 23:36 zei Mathijs :
Sowieso, Utrecht > Amsterdam.
Op 21 juli 2008 om 18:12 zei Frank :
Ik ben het met je eens dat deze oplossing slechts een verplaatsing van het probleem is. Maar het zomaar in stand houden zou denk ik ook geen oplossing zijn geweest. Een oplossing zou veel dieper en constructiever moeten zijn. Wel denk ik dat Amsterdam met de Wallen toch een stukje Amsterdam verliest. Gelukkig is er voor de toeristen nog het sexmuseum om te herinneren aan het Sodom en Gomorra Amsterdam waar zij voor gekomen zijn