Vergeet niet dat deze mensen ook een (klein dat besef ik) risico lopen dat kaartjes niet verkocht worden. Wil je een renderend bedrijf houden dan zul je toch dit risico in de prijs moeten verwerken.

Ik denk trouwens niet dat de bedrijven het lastiger maken om kaartjes te bemachtigen. Ze maken het eerder makkelijker. Er is alleen een groep mensen die kennelijk jaloers is dat deze mensen in hun eigen onderhoud voorzien en er nog een leuke boterham mee verdient ook.

Nederland is ooit groot geworden met handel, niet met een mentaliteit die het bedrijven en mensen verbiedt om winst te maken. (en dat is nu wel waar we kapot aan gaan)

Een argument dat je hier mogelijk tegen voert is dat een gewone winkelier (voorbeeld: slijter) ook niets aan het product toevoegt. Die voegt inderdaad niets tastbaars aan het product toe, maar een toevoeging is zeker wel dat je veel soorten drank dicht bij huis kan halen en niet naar Frankrijk moet voor een goede wijn. De kaartjesprofiteurs maken echter het bemachtigen van een kaartje lastiger, omslachtiger en risicovoller.

Verder is doorverkopen een leuke manier om een zakcentje bij te verdienen. Het argument / idee dat de eerste eigenaar een product niet nodig heeft is echt kolder. Een bakker heeft ook niet al zijn brood nodig, betekent dat, dat ie het maar voor de kostprijs weg moet geven? Het idee dat je dingen koopt / produceert om er later winst mee te maken is vrij normaal en zelfs de levensvoorziening van sommige mensen (winkeliers bijvoorbeeld). Ik snap werkelijk niet waarom dat altijd de grond in gestampt moet worden.

Waarom zou ik m’n kaartje niet door mogen verkopen aan iemand die hem of liever heeft of wel kan (als ik zelf niet meer blijk te kunnen). Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee.

Verder is al dat gezeur over markt\werking wel mooi en prima, maar er zijn zoveel voorbeelden van ingrijpen op die marktwerking dat het echt geen bizar idee zou zijn om er subsidie op te geven, zie het idee van 80% korting op deBeschaving voor houders van een U-pas.
Natuurlijk ben ik het niet met je eens w.b. het met winst doorverkopen. Vooral omdat het gaat om een schaars product, De eerste verkoper (de woekeraar) heeft het product bovendien zelf niet nodig, de wenselijkheid van de verkoop is dus afwezig. Gelukkig heeft de organisatie besloten, waar mogelijk is, de doorverkochte kaarten als ongeldig te verklaren en deze kaarten weer terug in de verkoop te brengen. Nu maar hopen dat deze bedrijven zich verder net zo goed aan de economische regels houden (bv. geld terug bij het in gebreke blijven)…

Het idee om een kaartje voor het driedubbele door te verkopen noem ik gewoon marktwerking. De koper is slim / actief genoeg geweest om op tijd erbij te zijn en hierin tijd / moeite te investeren. Laat die moeite dan ook beloond worden met een leuke winst als iemand anders te lamlendig is geweest hiervoor.

Een veilingsysteem:
De organisator of officiele kaartverkoper zet een veiling op via internet. De prijs begint hoog. Elke tijdseenheid of na elke kaartverkoop zakt de prijs iets totdat een minimum is bereikt of dat alle kaarten verkocht zijn. Als je een kaartje hebt mag je naar binnen. Oftewel: het systeem van een bloemenveiling.

Eventueel krijgen vroege kopers nog een extra incentive.

De organisator kan het extra geld investeren in artiesten, sanitair en dergelijke. Woekeren door derde partijen is er ook niet meer bij. Zijn er ook geen subsidies of controlesystemen nodig die alleen maar voor overhead zorgen.