10 mei 2009
Alweer geen kaartjes voor Lowlands?
Elk jaar, ergens in juli is het wel zo ver. Een uitverkocht Lowlands. Dit jaar is het zelfs al uitverkocht in mei. Een record! Daaropvolgend begint de woekerhandel, door mensen die hun zuurverdiende centjes toch liever ergens anders aan uit geven. Andere mensen, die juist erg graag drie dagen lang zich lam willen zuipen en brak zijn in de stromende regen, hebben daar best een meerprijs voor over. In plaats van 150 euro, de prijs van dit jaar, soms wel 900 euro (dat is zo’n beetje het zesvoudige!) per kaartje! Ook zijn er schimmige bureaus, zoals ticketunlimited.nl en seatwave.nl, die kaartjes voor een flink hogere prijs aanbieden, ook als het betreffende evenement volgens officiële verkooppunten al is uitverkocht.
Vervelend, denk je misschien. Maar is dit dan niet gewoon legaal?
Het heeft in elk geval al eens de aandacht van politici getrokken. Hoe het afgelopen is, weten we natuurlijk niet, maar het zal vast met een sisser zijn geweest. Het helpt natuurlijk ook niet mee als via de website van het evenement vorig jaar zelf kaarten voor een fors hogere prijs aan te bieden zijn. Gelukkig heeft de organisatie dit jaar gespiekt bij wat Werchter al eerder deed: de organisatie koopt de kaartjes terug als je niet me wil, en verkoopt ze opnieuw tegen dezelfde prijs. Pas trouwens op, want Lowlands zelf probeert er wel wat aan te doen: als duidelijk is dat je kaartje gekocht is via een woekerbureau, gunt de organisatie zichzelf het recht je kaartje ongeldig te laten verklaren en het ticket weer via de organisatie in omloop te brengen.
Toch is deze aanpak vooral goed voor de enkeling die de goedheid kan opbrengen geen winst te hoeven maken over het kaartje. En hoeveel mensen zijn nou zo heiliger dan de paus, als ‘iedereen het doet’? Een kleine greep uit de websites levert het volgende op: de eerste 3 advertenties zijn van ticketbureaus, prijzen varieren van 199 tot 220 euro. Ook particulieren vragen dit vaak als prijs. Of wil je voor niets naar Lowlands?
Lowlands tickets op woekersite Seatwave.nl (klik voor vergroting)
Aanpakken!
Wat mij betreft mag de overheid best iets doen aan de woekerprijzen van ‘tweedehands’ (niet echt tweedehands, want ongebruikte) concertkaartjes. Daar zijn twee redenen voor. De eerste is, dat het de prijs van reguliere concertkaartjes opdrijft. Als ‘sommige’ mensen bereid zijn het drievoudige voor een kaartje te geven aan een of ander duister ticketbureau, dan geven ze dat ook wel aan het reguliere bureau. De artiest is daar ook nog eens erg blij mee! De andere reden is, dat de prijs van iets als een concertkaartje gebaseerd is op schaarste. Er is maar een beperkt aantal kaarten, van een beperkt aantal concerten binnen de ring van mobiliteit van elk persoon. Als de vraag groter is dan het aanbod, laten simpele economische wetten zien, dat indien het aanbod niet verhoogd wordt (de artiest heeft maar een beperkte hoeveelheid tijd), de prijs per kaartje zal stijgen. In welke sector in Nederland zien we dat nog meer? Juist ja, de woningmarkt! Ook daar zijn de prijzen onevenredig hoog en (nog) stijgende. Gelukkig wordt je daarmee van alle kant vertroeteld, door enerzijds een hypotheekrenteaftrek en anderzijds huursubsidie. Zodat het toch mogelijk is dat iedereen een huis kan bewonen.
Daarom zou ik, buiten een verbod op prijzen boven de daadwerkelijk gemaakte kosten (rekensom: zie hierboven), ook kunnen pleiten voor het belastingaftrekbaar maken van meerkosten van concertkaartjes, subsidie voor de laagste inkomens of, in het kader van ‘bijbouwen’, door de overheid in elkaar gezette coverbands die voor een klein prijsje de grootste hits wel willen spelen in het buurthuis in jouw buurt! Of nee, ik overdrijf. Maar doe dan tenminste concreet iets aan die woekerbureaus!
Het Belgische systeem – kaartjes op naam zetten – dan? Werkt dat niet goed?
Ook zo’n systeem heeft voor- en nadelen. Het wordt de verkopers flink moeilijk gemaakt om door te verkopen in zo’n geval. Dat is het grote voordeel. Maar wat een gedoe zou dat worden, mocht je toch je been breken en het daarmee toch niet zien zitten drie dagen lang keihard stinkend door de modder te baggeren… Een ander nadeel is het – door een andere schrijver van deze site veelbesproken – verlies aan anonimiteit. Koppelen aan namen gebeurt, mits een beetje betrouwbaar, waarschijnlijk aan paspoortgegevens. Willen we wel dat Hirsch Ballin weet dat je graag naar feestjes gaat waar je wel speed MOET gebruiken, wil je het een beetje volhouden? Dat hij zorgt dat je niet meer langs een gaybar kan lopen zonder geschaduwd te worden door agenten, omdat je fan bent van bepaalde reggae artiesten? Dat je – op uitermate subtiele wijze uiteraard – een psycholoog toegeschoven krijgt tijdens de wiskundeles, omdat je een potje depressieve kutmuziek wel kunt waarderen? Enzovoorts enzovoorts…
Nou, ik weet wel waar ik niet voor kies! En aangezien ik nog niet genoeg verdien om voor meer belastingteruggaaf in aanmerking te komen, die subsidie aub. En dan niet zo’n suffe half-zachte maatregel als ‘voor €10,00 naar debeschaving in Utrecht indien je een Utrecht-pas hebt, maar dan alleen voor uitkeringstrekkers en minima en vooral niet voor studenten’.
Deze keer (zondag 10 mei 2009) geheel verzorgd door Marianne.
Op 10 mei 2009 om 13:59 zei Bootvis :
De oplossing is altijd simpel. Zal er wel nooit door komen. Stinkende kuthippies zoek een baan in plaats van 3 dagen door de modder te baggeren!
Een veilingsysteem:
De organisator of officiele kaartverkoper zet een veiling op via internet. De prijs begint hoog. Elke tijdseenheid of na elke kaartverkoop zakt de prijs iets totdat een minimum is bereikt of dat alle kaarten verkocht zijn. Als je een kaartje hebt mag je naar binnen. Oftewel: het systeem van een bloemenveiling.
Eventueel krijgen vroege kopers nog een extra incentive.
De organisator kan het extra geld investeren in artiesten, sanitair en dergelijke. Woekeren door derde partijen is er ook niet meer bij. Zijn er ook geen subsidies of controlesystemen nodig die alleen maar voor overhead zorgen.
Op 10 mei 2009 om 19:09 zei John :
Tuurlijk leg de bal ook vooral bij de overheid. Landen als Noord Korea en Birma hebben overduidelijk bewezen dat het in die landen er een stuk beter aan toe gaat. Nooit problemen ook met festivalkaartjes.
Het idee om een kaartje voor het driedubbele door te verkopen noem ik gewoon marktwerking. De koper is slim / actief genoeg geweest om op tijd erbij te zijn en hierin tijd / moeite te investeren. Laat die moeite dan ook beloond worden met een leuke winst als iemand anders te lamlendig is geweest hiervoor.
Op 10 mei 2009 om 20:46 zei Marianne :
@John: Noord-Korea en Birma zijn echter wel toppers als het gaat om het organiseren van grote evenementen!
Verder is al dat gezeur over markt\werking wel mooi en prima, maar er zijn zoveel voorbeelden van ingrijpen op die marktwerking dat het echt geen bizar idee zou zijn om er subsidie op te geven, zie het idee van 80% korting op deBeschaving voor houders van een U-pas.
Natuurlijk ben ik het niet met je eens w.b. het met winst doorverkopen. Vooral omdat het gaat om een schaars product, De eerste verkoper (de woekeraar) heeft het product bovendien zelf niet nodig, de wenselijkheid van de verkoop is dus afwezig. Gelukkig heeft de organisatie besloten, waar mogelijk is, de doorverkochte kaarten als ongeldig te verklaren en deze kaarten weer terug in de verkoop te brengen. Nu maar hopen dat deze bedrijven zich verder net zo goed aan de economische regels houden (bv. geld terug bij het in gebreke blijven)…
Op 10 mei 2009 om 21:39 zei Bootvis :
Die oplossing van ze is zooo niet optimaal
Waarom zou ik m’n kaartje niet door mogen verkopen aan iemand die hem of liever heeft of wel kan (als ik zelf niet meer blijk te kunnen). Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee.
Op 10 mei 2009 om 22:53 zei alex :
Als je net zoals ik op 25/10/2008 bijna 4 uur naar je pc scherm naar n blauwe balk hebt zitten staren zonder ook maar enige kans op n kaartje terwijl er op alle andere zogenaamde ticketshops de kaarten voor het 3 of 4 voudige aangeboden worden zou je weer wensen dat je gewoon bij Postkantoor in rij kon staan om zo op n normale manier aan je kaartje te komen want door die nepburos die grof geld willen verdienen en de gewone fan de kans ontneemt om naar zn favoriete concert te gaan is dat bijna niet meer te doen. Al bijna 20 jaar ga ik naar concerten en festivals en op een enkele keer na heb ik altijd kaarten kunnen krijgen van hetgeen ik naartoe wou door gewoon vroeg genoeg bij t postkantoor te zijn, nu met die online verkoop is t gewoon pure willekeur.
Op 10 mei 2009 om 23:01 zei Joen :
Ik vind het systeem van Werchter best wel prima. Hippies moeten in de modder kunnen rollen terwijl ze naar muziek luisteren als zij dat willen. Het is belachelijk dat bepaalde partijen extra geld proberen te wringen uit een toch al duur festival. Als je kaartje op naam staat, en je de mogelijk biedt om je kaartje weer kwijt te raken als je ineens ziek wordt of zoiets, dan voorkom je een zwarte handel.
Ik heb ook zo mijn problemen met inperken van de privacy, maar ik vind het in dit geval wel gerechtvaardigd voor grote festivals om een namenlijst te hebben.
Op 11 mei 2009 om 10:05 zei John :
@Marianne: Marktwerking is met de huidige christen-socialistische regering inderdaad een heel vies woord geworden. Wat mij betreft werkt het wel. Van mij mogen ze dus ook die complete subsidiekraan op u-passen / zangkoren / musea compleet afschaffen. Ik word ook geacht zelf mijn hobbies te financieren, waarom zou je dat niet van iedereen mogen verwachten?
Verder is doorverkopen een leuke manier om een zakcentje bij te verdienen. Het argument / idee dat de eerste eigenaar een product niet nodig heeft is echt kolder. Een bakker heeft ook niet al zijn brood nodig, betekent dat, dat ie het maar voor de kostprijs weg moet geven? Het idee dat je dingen koopt / produceert om er later winst mee te maken is vrij normaal en zelfs de levensvoorziening van sommige mensen (winkeliers bijvoorbeeld). Ik snap werkelijk niet waarom dat altijd de grond in gestampt moet worden.
Op 12 mei 2009 om 22:25 zei Mathijs :
@John: het essentiële verschil tussen de bakker en de kaartjesprofiteur is dat een bakker iets toevoegt aan zijn product (ik vind het verwerken van meel naar boord tenminste een meerwaarde) en de kaartjesprofiteur niet.
Een argument dat je hier mogelijk tegen voert is dat een gewone winkelier (voorbeeld: slijter) ook niets aan het product toevoegt. Die voegt inderdaad niets tastbaars aan het product toe, maar een toevoeging is zeker wel dat je veel soorten drank dicht bij huis kan halen en niet naar Frankrijk moet voor een goede wijn. De kaartjesprofiteurs maken echter het bemachtigen van een kaartje lastiger, omslachtiger en risicovoller.
Op 13 mei 2009 om 11:25 zei John :
@Mathijs hetzelfde dat opgaat voor bijvoorbeeld de slijter gaat ook op voor de handelaar in kaartjes. Ik kan voor allerlei soorten kaartjes terecht bij zo’n bureau en afhankelijk van de lastigheid van het verkrijgen van de kaartjes wordt de prijs bepaald. Een prima voorbeeld van vraag en aanbod lijkt me.
Vergeet niet dat deze mensen ook een (klein dat besef ik) risico lopen dat kaartjes niet verkocht worden. Wil je een renderend bedrijf houden dan zul je toch dit risico in de prijs moeten verwerken.
Ik denk trouwens niet dat de bedrijven het lastiger maken om kaartjes te bemachtigen. Ze maken het eerder makkelijker. Er is alleen een groep mensen die kennelijk jaloers is dat deze mensen in hun eigen onderhoud voorzien en er nog een leuke boterham mee verdient ook.
Nederland is ooit groot geworden met handel, niet met een mentaliteit die het bedrijven en mensen verbiedt om winst te maken. (en dat is nu wel waar we kapot aan gaan)
Op 21 juli 2009 om 19:22 zei Frank :
Mojo lijkt zowaar maatregelen (hoi Joen!) te gaan nemen en heeft 250 kaarten geannuleerd: http://www.dutchcowboys.nl/online/17470